© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Μετά το Μιλάνο και τη Λισαβόνα, η πολυμορφική παράσταση «Nothing to Hide» έφτασε στον τελικό της προορισμό, την Αθήνα, όπου παρουσιάζεται από χθες και έως τις 20 Ιουνίου στο Σύγχρονο Θέατρο [Ευμολπιδών 45, Γκάζι, απόψε στις 9 μ.μ.] και στο Θέατρο Αλκμήνη [Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, 18 Ιουνίου στις 8 μ.μ., 19 Ιουνίου 6:30 μ.μ. και 20 Ιουνίου στη μία το μεσημέρι].
Η παράσταση είναι το απόσταγμα του διετούς ευρωπαϊκού έργου Biokinetics, που χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Creative Europe της Ε.Ε., με τη συμμετοχή ανάπηρων και μη καλλιτεχνών από Ελλάδα, Ιταλία και Πορτογαλία. Οι εργασίες του Biokinetics θα ολοκληρωθούν στις 21 Ιουνίου με συμπόσιο στο Ίδρυμα Ευγενίδου, με θέμα «Το ανάπηρο σώμα στην Τέχνη», με τη συμμετοχή καλλιτεχνών, ακαδημαϊκών και ανθρώπων από τον χώρο της πολιτικής [λεωφ. Συγγρού 387, στις 10 το πρωί].
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής και χορογράφος της παράστασης Γιώργος Χρηστάκης, μίλησε μαζί μας.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το «Nothing to Hide»; Ποια ήταν η αρχική σπίθα;
«Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη να γίνουμε ορατοί, εμφανείς και να συμμετέχουμε στα κοινά, όπως ακριβώς είμαστε, χωρίς καμιά προσπάθεια να κρύψουμε ή να ωραιοποιήσουμε οτιδήποτε. Οι ανάπηροι είναι μια κατηγορία των οποίων συχνά η εικόνα αποκλίνει από το κυρίαρχο πρότυπο του “κανονικού”. Η κοινωνία, σε πρώτη φάση, αντιμετωπίζει αυτό που αποκλίνει από την κανονικότητα που έχει εξιδανικεύσει, συνήθως με συγκρουσιακό τρόπο. Κάπως έτσι, δημιουργούνται και επιτελούνται οι διακρίσεις, τα εμπόδια, η καταπίεση· που ακριβώς αυτά είναι που καθιστούν τα άτομα με την όποια σωματική, αισθητηριακή, ψυχοκοινωνική, νοητική βλάβη ανάπηρα και όχι ή ίδια η βλάβη – δυσκολία που φέρουν. Εξωστρέφεια, λοιπόν, και ορατότητα γιατί δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε… είμαστε όλοι μέλη της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, με τις διαφορές μας, που χωρίς αυτές η ζωή δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον».
«Nothing to Hide»· τι ακριβώς θέλετε να δηλώσετε με τον τίτλο;
«Για έναν ανάπηρο καλλιτέχνη, η μεγαλύτερη κατάκτηση -όπως και για κάθε καλλιτέχνη, άλλωστε-, είναι η απογυμνωμένη αυθεντική παρουσία του πάνω στη σκηνή, μπροστά στο μεγάλο κοινό.
Ένας καλλιτέχνης με αναπηρία, το πρώτο πράγμα που έχει να επιλύσει είναι η αποδοχή του εαυτού του μέσα στο πλαίσιο που έχει αποφασίσει να υπηρετήσει την τέχνη· και εννοώ, πως ο σωστός δρόμος δεν είναι να προσπαθήσουμε να προσομοιώσουμε την ύπαρξή μας πάνω στη σκηνή, με το στερεότυπο που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη κατηγορία τέχνης. Δηλαδή, στον χορό για παράδειγμα, το λάθος θα ήταν ο ανάπηρος χορευτής να προσπαθήσει να μιμηθεί τον μη ανάπηρο χορευτή· κάτι που εκ των συνθηκών, έτσι κι αλλιώς, είναι αδύνατο.
Το μαγικό είναι να φέρεις αυτό που έχεις, ακριβώς όπως το έχεις· μια νέα πρόταση, που τόσο ανάγκη έχει κάθε μορφή τέχνης. Να το υποστηρίξεις και να εκφρασθείς μέσα απ’ αυτό.
Δεν είναι εύκολος δρόμος· όμως, είναι καθαρός και η καθαρότητα αυτή είναι που στηρίζει την αποδοχή της παρουσίας σου από την ίδια σου την τέχνη».
Πώς δουλέψατε μαζί με καλλιτέχνες από τρεις διαφορετικές χώρες; Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις;
«Το να δουλεύεις με ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσα και γνωσιακό και πολιτισμικό backround, είναι μια πρόκληση από μόνο του. Η δίψα και η διάθεση να μάθουμε ο ένας απ’ τον άλλον σε μια διαδικασία συνεκπαίδευσης και αφομοίωσης των διαφορετικών μεθόδων είναι κάτι πολύ όμορφο και φέρνει υπέροχα αποτελέσματα».
Πώς λύνετε το ζήτημα της κοινής γλώσσας -όχι μόνο γλωσσολογικά αλλά και καλλιτεχνικά;
«Ο χορός από μόνος του έχει τη δική του διεθνή γλώσσα που εύκολα κατανοούν όλοι όσοι ασχολούνται με αυτόν. Το σώμα μιλάει, το μικρόσωμα / πρόσωπο – μάτια – βλέμμα, επίσης, μιλούν χωρίς να αρθρώσουν λέξη. Το σώμα χωρίς μιλιά μπορεί να αφηγηθεί τις πιο όμορφες ιστορίες. Πάνω του είναι χαραγμένες οι πιο βαθιές μας μνήμες. Κι όλα αυτά γίνονται κατανοητά απ’ τους ανθρώπους, ανεξάρτητα απ’ το ποια γλώσσα μιλούν, ποιο χρώμα, ποιο φύλο και ποια καταγωγή έχουν. Η σκηνή είναι ένα πεδίο όπου όλοι μπορούν να εκφρασθούν και να γίνουν κατανοητοί. Η Τέχνη μοιάζει με ένα τεράστιο χωνί που μπορεί να απορροφήσει όλο το φάσμα της ανθρώπινης ποικιλομορφίας χωρίς αναστολές και διακρίσεις. Οι καλλιτέχνες έχουν τη δική τους “κωδικοποιημένη” γλώσσα κι αυτό κάνει την Τέχνη τόσο ελκυστική, γοητευτική και όμορφη».
Το «Nothing to Hide» είναι μια συμπεριληπτική παράσταση· μήπως, όμως, αυτή η λέξη έχει «φθαρεί» λόγω υπερβολικής χρήσης;
«Είμαι από αυτούς που ο όρος “συμπερίληψη” δεν μου αρέσει και δεν με αφορά καθόλου. Ο λόγος είναι απλός… Είμαστε όλοι a priori συμπεριλαμβανόμενοι σε οποιοδήποτε πεδίο…· αυτό που, πραγματικά, συμβαίνει, είναι κάποιοι να περιθωριοποιούν και να απωθούν κάποιους άλλους.
Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάποιοι είναι ήδη αυτόματα συμπεριλαμβανόμενοι κάπου και αυτοί θα αποφασίσουν αν θα συμπεριλάβουν κι εσένα ή θα σε απορρίψουν. Με την ίδια λογική, θα πρέπει να γίνει αποδεκτό, μέσω της θεωρίας της αντιστροφής ,ότι εγώ που είμαι ο ίδιος ανάπηρος αλλά έχω την ευθύνη και αποφασίζω με ποιους θα συνεργαστώ, είμαι ήδη ο συμπεριλαμβανόμενος στο πεδίο και αποφασίζω ποιους μη ανάπηρους θα συμπεριλάβω· δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση η συμπερίληψη αφορά τους μη ανάπηρους.. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα μου χαρακτηρίζεται συμπεριληπτική γιατί συμπεριλαμβάνει ανάπηρους και όχι μη ανάπηρους… Το παράδοξο σε όλο του το μεγαλείο…»
Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του ο θεατής όταν βγει από την αίθουσα;
«Αυτό που ελπίζουμε, στοχεύουμε και προσδοκούμε πάντα είναι να κάνουμε τον θεατή να βγει από τη βολική θέση του απλού παρατηρητή, να συγκρουσθεί με τα στερεότυπα, τις αναπαραστάσεις που έχει, να παλέψει με τους δαίμονές του, να μετακινηθεί από τις παγιωμένες θέσεις και στάσεις του και να βγει από την αίθουσα απελευθερωμένος από τα δεσμά του».
Ταυτότητα Παράστασης
Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ. 210 3464380) 16 & 17 Ιουνίου στις 21:00
Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, τηλ. 210 3428650) 18/6 στις 20:00 | 19/6 στις 18:30 | 20/6 στις 13:00
Ίδρυμα Ευγενίδου (Λ. Συγγρού 387, τηλ. 210 9469600) Συμπόσιο «Το ανάπηρο σώμα στην Τέχνη» — 21 Ιουνίου στις 10:00 | Είσοδος ελεύθερη
Χορεύουν – ερμηνεύουν: Ειρήνη Ζαχαρά, Μαρία Ζωή Τερζοπούλου, Τάνυα Βάσδαρη, Ελένη Κόντζιλα, Έλλη Μπογιάκη, Κωνσταντίνα Καστέλλου, Χρήστος Κυπριώτης, Άννα Ελεφάντη, Marco De Meo, Vlad Scolari, Red, Richardo Machado, Teresa Lanhoso, Vera Souschek, Bruno Rodrigues και Γιώργος Χρηστάκης. Σύνθεση – Μουσικοί επί σκηνής: Κιθάρα: Σοφία Χριστακάκου | Μπάσο: Tizio Tiziano Φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς
Καλλιτεχνικός διευθυντής/χορογράφος: Γιώργος Χρηστάκης | Εταίροι: DAGIPOLI DANCE Co, FONDAZIONE MANTOVANI CASTORINA, VOARTE, ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ | Συνεργάτες: CONTAMINA APS, CIM DANCE COMPANY
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
