© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Το θεατρικό έργο «Εντός Περιθωρίου» της Χριστίνας Λαμπούση ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή και κάνει πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια [Ιπποκράτους 7, Αθήνα].
Ένα κείμενο τρυφερό, ευφυές και βαθιά ανθρώπινο, που φωτίζει με λεπτότητα και σεβασμό την τρίτη ηλικία -ένα στάδιο ζωής συχνά παραγνωρισμένο, μα γεμάτο μνήμη, φαντασία και αστείρευτη επιθυμία για ζωή.
Η Χριστίνα Λαμπούση εμφανίζεται ως μια ιδιαίτερη νέα συγγραφική φωνή, που επιλέγει να μιλήσει για το «περιθώριο» όχι ως τόπο σιωπής, αλλά ως πεδίο αφήγησης και συνάντησης. Μιλήσαμε μαζί της.
Τι σας οδήγησε να γράψετε ένα έργο με κεντρικούς ήρωες δύο ανθρώπους της τρίτης ηλικίας;
«Η τρίτη ηλικία στη δημόσια αφήγηση είναι συχνά αόρατη ή αντιμετωπίζεται με οίκτο. Ήθελα να φωτίσω τους ανθρώπους αυτούς, που συνήθως τους κοιτάμε μόνο περιφερειακά. Κι όμως… Η ανάγκη για αγάπη και σύνδεση δεν έχει ηλικία. Η Κατερίνα και ο Μάκης δεν είναι στο τέλος, αλλά σε μια άλλη φάση ζωής, εξίσου ζωντανή, εξίσου εύθραυστη και εξίσου ποιητική. Μιλώ για τη μνήμη και τη λήθη, για τη ντροπή, για τις πληγές που κουβαλάμε όλοι. Όταν όλα μοιάζουν χαμένα, τότε μπορεί να γεννηθεί κάτι βαθιά αληθινό, ένας έρωτας, μια φιλία, μια βαλίτσα γεμάτη αναμνήσεις. Και αυτό, για μένα είναι βαθιά πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο».
«Εντός Περιθωρίου»· μιλήστε μας για την επιλογή του τίτλου.
«Με απασχολούσε πολύ η έννοια του περιθωρίου, όχι μόνο ως κοινωνική συνθήκη αλλά και ως εσωτερική κατάσταση. Οι ήρωές μου ζουν, φαινομενικά, στο περιθώριο, είναι ηλικιωμένοι, βρίσκονται σε ένα γηροκομείο, κουβαλούν απώλειες και ντροπές, συνεχίζουν όμως να αισθάνονται και, εν τέλει μετατρέπουν, το περιθώριο, σε χώρο συνάντησης. Εκεί που η κοινωνία βάζει υποσημειώσεις, αυτοί γράφουν το δικό τους κυρίως κείμενο. Ναι! Ακόμα και στα σημεία που θεωρούνται δευτερεύοντα ή τελειωμένα, μπορεί να υπάρχει πυρήνας ζωής, νόημα και ομορφιά. Και, ίσως, τελικά, όλοι μας, κάποια στιγμή, να βρεθούμε εντός κάποιου περιθωρίου…»Αρχή φόρμαςΤέλος φόρμας
Μιλήστε μας λίγο παραπάνω γι’ αυτό το «περιθώριο», που θέλατε να φωτίσετε μέσα από το έργο.
«Το περιθώριο στο έργο είναι το σημείο όπου καταλήγουν όσοι δεν χωρούν πια στο κυρίαρχο αφήγημα της παραγωγικότητας και της επιτυχίας. Η Κατερίνα και ο Μάκης βρίσκονται στο περιθώριο όχι επειδή έκαναν κάτι λάθος, αλλά επειδή η ζωή τούς έβγαλε εκτός ρυθμού. Ήθελα να φωτίσω αυτό το περιθώριο ως έναν χώρο όπου δεν κρινόμαστε πια από το τι προσφέρουμε, αλλά από το ποιοι είμαστε. Το γηροκομείο λειτουργεί σαν ένας τόπος επαναπροσδιορισμού. Το περιθώριο δεν το βλέπω ως ήττα, παρά ως έναν χώρο απελευθερωτικό, όπου μπορούν να ειπωθούν αλήθειες και να γεννηθεί μια βαθιά, παιδική τρυφερότητα».
Πιστεύετε ότι η κοινωνία φοβάται να κοιτάξει κατάματα την τρίτη ηλικία;
«Η τρίτη ηλικία μάς φέρνει αντιμέτωπους με τη φθορά, την απώλεια, την εξάρτηση, αλλά και με ερωτήματα για την αξία μας όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι με τους όρους της αγοράς. Προτιμούμε να μιλάμε για ενεργούς ηλικιωμένους μόνο όταν μοιάζουν ακόμα με νέους, αντί να αποδεχτούμε όλες τις πλευρές της ηλικίας με αξιοπρέπεια. Η τρίτη ηλικία, όμως, δεν είναι μόνο απώλεια, αλλά και μια περίοδος βαθιάς αλήθειας. Όταν αφαιρούνται οι κοινωνικοί ρόλοι, μένει ο άνθρωπος. Και αν τολμήσουμε να τον κοιτάξουμε χωρίς φόβο, μπορεί να μας επιστρέψει κάτι πολύτιμο· μια πιο ειλικρινή ματιά, για το τι σημαίνει να ζεις».
Πώς συνδέεται το έργο με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;
«Ο Μάκης είναι παιδί της μικρομεσαίας Ελλάδας που χτυπήθηκε από την οικονομική κρίση, ένας άνθρωπος που ξαφνικά κατέρρευσε οικονομικά και μαζί του κατέρρευσε και η αίσθηση της αξίας του. Η ντροπή του είναι ένα συλλογικό τραύμα μιας ολόκληρης γενιάς που έμαθε να μετρά τον εαυτό της μέσα από το αν “τα κατάφερε”. Η Κατερίνα, με την απώλεια της μνήμης, λειτουργεί σα μια μεταφορά για μια κοινωνία που ξεχνά τους ανθρώπους της, τις ρίζες της και τις ευθύνες της. Σε μια Ελλάδα κουρασμένη, το έργο προσπαθεί να πει ότι η ελπίδα δεν έρχεται πάντα με μεγάλες αφηγήσεις, αλλά με δύο ανθρώπους που συναντιούνται “εντός περιθωρίου” και αποφασίζουν να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον».
Σε ποιον βαθμό οι χαρακτήρες σας αντλούν στοιχεία από πραγματικούς ανθρώπους;
«Οι χαρακτήρες είναι βαθιά ποτισμένοι από πραγματικές ιστορίες, βλέμματα και σιωπές που έχω συναντήσει. Έχουν στοιχεία από ηλικιωμένους που παρατήρησα, αλλά και από συλλογικές εμπειρίες που όλοι αναγνωρίζουμε. Η Κατερίνα κουβαλά την ευθραυστότητα της μνήμης, αλλά και μια παράξενη σοφία που συναντάμε σε ανθρώπους με άνοια. Ο Μάκης, από την άλλη, είναι ο πατέρας μας, ο θείος μας, ο γείτονάς μας. Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, γιατί κουβαλούν συναισθηματικές αλήθειες, κοινές σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας».
Τι σας συγκινεί περισσότερο στους δύο ήρωες του έργου;
«Η γενναιότητά τους να είναι ευάλωτοι. Δεν προσποιούνται ότι είναι δυνατοί, δεν υπόσχονται ότι όλα θα πάνε καλά. Απλώς συναντιούνται όπως είναι, με τις ρωγμές τους και τις ντροπές τους. Και μέσα από αυτή την ειλικρίνεια γεννιέται κάτι βαθιά ανθρώπινο. Ο Μάκης ξαναβρίσκει αξία όχι μέσα από τη δουλειά, αλλά μέσα από τη φροντίδα. Και η Κατερίνα, ενώ χάνει τη μνήμη της, κερδίζει μια άλλη μορφή ελευθερίας, μαθαίνοντας να ζει στο παρόν χωρίς φόβο. Ο ένας κρατά τον άλλον όρθιο, όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με παρουσία. Και όσο δύο άνθρωποι συναντιούνται αληθινά, τίποτα δεν χάνεται οριστικά…»
Πληροφορίες
Θέατρο Μικρό Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα
1 Φεβ – 5 Απρ 2026
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Χαρά Κονταξάκη
Σχεδιασμός φωτισμού:Λεωνίδας Φουντούλης
Μουσική επιμέλεια: Μαριτίνα Πάσσαρη – Χριστίνα Λαμπούση
Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Δεντάκης
Φωτογραφίες: Υπατία Κορνάρου
Trailer: Αρέθα Βασιλείου – Τηνιακού
Σχεδιασμός αφίσας και banner: Ζωή Παναγιωτοπούλου
Παραγωγή: ΕΩΣ Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Υπεύθυνες παραγωγής: Λία Κίκερη – Μαρία Απατσίδου
Ερμηνεύουν:
Μαριλένα Μακρή, Δημήτρης Μπικηρόπουλος
Εισιτήρια: more.com
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
