Η Ευρώπη εισέρχεται σε μια νέα εποχή. Οι αυξανόμενες γεωπολιτικές προκλήσεις, η ανάγκη ενίσχυσης της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανικής βάσης και τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία δημιουργούν μια ιστορική ευκαιρία.
Για την Ελλάδα, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά η μετατροπή της αμυντικής πολιτικής σε μοχλό παραγωγικής και τεχνολογικής ανάπτυξης.
Η χώρα διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά: δημόσιες αμυντικές βιομηχανίες με πολύτιμη τεχνογνωσία, δυναμικές ιδιωτικές επιχειρήσεις, πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα διεθνούς επιπέδου, καθώς και ένα συνεχώς αναπτυσσόμενο οικοσύστημα καινοτόμων μικρομεσαίων και νεοφυών επιχειρήσεων. Αυτό που εξακολουθεί να απουσιάζει είναι μια συνεκτική εθνική στρατηγική που θα συνδέει όλους αυτούς τους φορείς σε έναν κοινό στόχο.
Η δημόσια και η ιδιωτική αμυντική βιομηχανία δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ανταγωνιστικοί πυλώνες, αλλά ως αλληλοσυμπληρούμενοι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας αξίας. Η αναβάθμιση των δημόσιων βιομηχανιών, σε συνδυασμό με την ευελιξία και την εξωστρέφεια του ιδιωτικού τομέα, μπορεί να δημιουργήσει ένα ισχυρό παραγωγικό οικοσύστημα, ικανό να συμμετέχει ισότιμα στα ευρωπαϊκά προγράμματα και στις διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού. Η θεσμοθέτηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος συνεργασίας μεταξύ Κράτους, Ιδιωτικής Αμυντικής Βιομηχανίας, Πανεπιστημίων – Ερευνητικών Κέντρων και Δημόσιων Αμυντικών Βιομηχανιών συνιστά βασική προϋπόθεση εθνικής ισχύος, τεχνολογικής κυριαρχίας και οικονομικής ανάπτυξης.
Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική χρηματοδότησης της άμυνας μεταβάλλει τα δεδομένα. Εργαλεία όπως το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας (EDF), σε συνδυασμό με τα λοιπά ευρωπαϊκά προγράμματα (SAFE ,EDIDP, EDA, AGILE, EIC), αλλά και οι πρωτοβουλίες του ΝΑΤΟ (DIANA, NIF, SPS, UNITE) για την επιτάχυνση της καινοτομίας και την υποστήριξη αναδυόμενων τεχνολογιών, δημιουργούν πρωτόγνωρες ευκαιρίες για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, η πρόσβαση σε αυτούς τους πόρους δεν είναι αυτονόητη. Απαιτεί στρατηγικό σχεδιασμό, διεθνείς συνεργασίες, ώριμες τεχνολογικές προτάσεις και συγκρότηση ανταγωνιστικών κοινοπραξιών.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να περιορίζεται στον ρόλο του τελικού καταναλωτή αμυντικών συστημάτων. Οφείλει να διεκδικήσει μεγαλύτερη συμμετοχή στην έρευνα, στην ανάπτυξη, στην παραγωγή και στις εξαγωγές αμυντικών τεχνολογιών. Έτσι θα ενισχύσει την εθνική της ασφάλεια, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης και θα αξιοποιήσει το εξαιρετικό επιστημονικό δυναμικό της χώρας.
Η αμυντική βιομηχανία δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη κλάδο της οικονομίας. Αποτελεί στρατηγικό πολλαπλασιαστή ισχύος, εργαλείο τεχνολογικής προόδου και πυλώνα εθνικής ανθεκτικότητας. Αν η Ελλάδα επιλέξει να επενδύσει συντονισμένα στις δυνατότητές της, μπορεί να μετατρέψει τη σημερινή ευρωπαϊκή συγκυρία σε ένα διαχρονικό αναπτυξιακό πλεονέκτημα.
Η αμυντική βιομηχανία (δημόσια και ιδιωτική) είναι, πράγματι, εθνικό κεφάλαιο, υπό την προϋπόθεση ότι αξιοποιείται μέσα από μια συνεκτική εθνική στρατηγική, σταθερό θεσμικό πλαίσιο και ουσιαστική διασύνδεση με την έρευνα και την παραγωγή.
Δημοσθένης Γιαννίκος, Defence Sector Manager, BSS
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
