Ένα πολιτικό κόμμα σε ένα αστικό δημοκρατικό περιβάλλον έχει σαν αναφαίρετο στόχο τη συμμετοχή στις εκλογές και τη διεκδίκηση της ψήφου των πολιτών.
Εκτός εάν αναφερόμαστε σε επαναστατικά κόμματα που επιδιώκουν ανατροπή του πολιτεύματος με άλλες μεθόδους. Κάτι που στα καθ ημάς ακόμη και το ΚΚΕ μάλλον έχει εγκαταλείψει.
Πολλά μπορεί να αφαιρέσει κανείς από ένα υπαρκτό κόμμα όπως π.χ. τη διεκδίκηση της εξουσίας (άσχετα με τις επίσημες διακηρύξεις) ή να αντικαταστήσει την φυσική παρουσία των μελών στις οργανώσεις του με ψηφιακές ή υβριδικές μορφές συμμετοχής. Όχι όμως και την συμμετοχή του στις εκλογές και την εκπροσώπηση στην εθνική αντιπροσωπεία, τον βασικό θεσμό του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ της 6ης Ιουνίου αποφάσισε το κόμμα να συμπορευθεί και να στηρίξει και σε καμία περίπτωση να μην κινηθεί αντιπαραθετικά με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Άφησε όμως χωρίς διευκρίνιση εάν αυτή η απόφαση αφορά και τις εκλογές. Την διευκρίνισε ερμηνευτικά ο πρώην πρόεδρος του, Σωκράτης Φάμελλος σε συνέντευξη που είπε ότι «δεν θέλω και δεν πρέπει να υπάρξει αντιπαραθετικό ψηφοδέλτιο με την ΕΛΑΣ». Μέσα από αυτή την οπτική ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να λειτουργεί μέχρι την προκήρυξη εκλογών και μετά θα διαλυθεί ησύχως. Κάποια στελέχη του ενδεχομένως συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ αφού προηγουμένως θα έχουν παραιτηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα συμμετέχουν ως απλά μέλη στο νέο κόμμα. Ως προς αυτό ο Αλέξης Τσίπρας ήταν σαφής.
Πώς διαλύεται όμως ένα κόμμα; Το καταστατικό του μπορεί να προβλέπει όπως σε κάθε σωματείο προσώπων τις τυπικές διαδικασίες εκκαθάρισης. Δεν μπορεί όμως να προβλέπει τις πολιτικές συνθήκες και διεργασίες.
Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί, σύνθεση προγραμματικών πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων με έναν μηχανισμό προσώπων. Γεννιούνται από την κοινωνική ανάγκη, μεγαλώνουν, εκπληρώνουν τον ρόλο τους και την αποστολή τους και μοιραία κάποια στιγμή κλείνουν τον ιστορικο-πολιτικό τους κύκλο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε μία βαθιά υπαρξιακή κρίση μετά την περίοδο της διακυβέρνησης του. Τα βασικά ερωτήματα έμειναν αναπάντητα: παραμένει αριστερό κόμμα, πώς συμβιβάζεται ο αριστερός χαρακτήρας με την αποδοχή και εφαρμογή ενός νεοφιλελεύθερου προγράμματος διακυβέρνησης; Μετά τις έκτακτες συνθήκες των μνημονίων επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και στην απόρριψη του νεοφιλελεύθερου πλαισίου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Διεκδικεί τον μέγιστο βαθμό αυτονομίας στην διακυβέρνηση της χώρας που σημαίνει ότι η σχέση με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και την συλλογική Δύση, θα κινείται στο όριο της ρήξης; Πώς ορίζει τον εθνικό ή πατριωτικό χαρακτήρα σε σχέση με την υπαρξιακή απειλή της Τουρκίας;
Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ επαναπαύτηκε στις δάφνες του 31,5% και της επιστροφής στην εξουσία που θεωρήθηκε περίπου αυτονότητη και θέμα χρόνου. Μέχρι που ήλθε η απότομη προσγείωση στη νέα πραγματικότητα με το 17,8% του 2023. Η απάντηση ήταν σπασμωδική και αυτοαναιρετική για ένα αριστερό κόμμα: ηγεσία Κασσελάκη σαν υπόσχεση επιστροφής στην εξουσία. Άνευ όρων, αρχών, αξιών και ορίων. Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε με την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του. Αυτό που τώρα είναι σε εξέλιξη είναι η τελευταία πράξη ενός κόμματος που διέγραψε τον ιστορικό του κύκλο.
Ίσως λειτούργησε σαν επιταχυντής η ίδρυση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με τα ερωτήματα που άφησε αναπάντητα όταν ακόμη ήταν αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ. Εν ολίγοις πώς ορίζεται η κυβερνώσα Αριστερά;
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
