Σύμμαχος είναι το Ισραήλ, όχι η Τουρκία

Το να γίνεται κριτική στην Ελλάδα γιατί αντί να είναι σύμμαχος του Ισραήλ και των ΗΠΑ δεν περνάει απέναντι μοιάζει με αστείο, σαν εκείνα που απεικόνιζαν στις παλιές εφημερίδες τα πενάκια των γελοιογράφων και από κάτω έγραφαν χωρίς λόγια…

Το 1940 η Ελλάδα τάχθηκε στο πλευρό των εχθρών του Άξονα, κάτι που εξέπληξε (καθώς η χώρα είχε δικτατορία) και για το οποίο ο Ιωάννης Μεταξάς έγραψε στο ημερολόγιό του ότι η Ελλάς θα μπει στον πόλεμο ως σύμμαχος της Αγγλίας καθώς αυτή είναι η ναυτική δύναμη της Μεσογείου. Τηρουμένων των αναλογιών, θα ήταν σχήμα οξύμωρο η Ελλάδα να στοιχηθεί με τους αντιπάλους των ΗΠΑ – Ισραήλ, καθώς αυτό δεν θα εξυπηρετούσε σε καμία περίπτωση τα συμφέροντα της χώρας.

Σταθερός εχθρός της Ελλάδος, που την απειλεί με πόλεμο, είναι η Τουρκία. Αυτή κατέχει τη μισή Κύπρο, αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και ζητάει επιτακτικά να μοιράσουμε τη δική μας θάλασσα. Από την άλλη, μοναδικός σύμμαχος της χώρας μας στην περιοχή είναι το Ισραήλ, με το οποίο πρέπει να αναπτύξουμε στρατηγική συμμαχία, καθώς αυτό εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Η κριτική στην κυβέρνηση, ότι ανεβαίνει στο άρμα του πολέμου επειδή διατηρεί τη συμμαχία με το Ισραήλ, στερείται σοβαρής βάσης. Αν υποθέσουμε ότι ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ ή ακόμα και ο Βελόπουλος, θα υπήρχε περίπτωση να πάει η Ελλάδα να συνταχθεί με το άλλο στρατόπεδο, το οποίο κανοναρχείται απ’ την Τουρκία;

Προφανώς και όχι. Δηλώσεις αμφίσημες και «ανθρωπιστικές» θα γίνονταν, χρωματισμένες ανάλογα, όπως και γίνονται, αλλά ο ρεαλισμός και η εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων απαιτούν καθαρή ματιά, μακριά από συναισθηματισμούς. Σχετικά με την κριτική των Ισπανών, αρχικά, σε ΗΠΑ – Ισραήλ και της Ιταλίας κατόπιν, ας έχουμε υπόψη μας ότι πρόκειται περί δύο χωρών που πουλάνε όπλα στους Τούρκους και παράλληλα επενδύουν στη γείτονα. Ο ανθρωπισμός του Σάντσεθ αρχικά και της Μελόνι κατόπιν είναι έμπλεος από ιδιοτέλεια.

Όσον αφορά τους Άγγλους, Γερμανούς και Γάλλους, που θα στείλουν τώρα δυνάμεις να κρατήσουν ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ, μάλλον σαν φάρσα μοιάζει η πρωτοβουλία τους. Χωρίς στρατό (εξαιρουμένης της Γαλλίας του Μακρόν), κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Εδώ η Αγγλία μέχρι να στείλει ένα καράβι στην Κύπρο, για να προστατεύσει τη βάση της, κόντεψε να τελειώσει ο πόλεμος…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν: Ο Τραμπ πιέζει ξανά για τις Συμφωνίες του Αβραάμ και «ξορκίζει» τις ενδιάμεσες εκλογές

Για να κάνει κάποιος αντιπολίτευση στον Κ. Μητσοτάκη υπάρχουν πολλά άλλα θέματα. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν εξαρτάται από την Ελλάδα, η οποία πρέπει να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις και πρωτίστως τις οικονομικές.

Ας του κάνουν κριτική στο ότι δεν μειώνει τους φόρους και δεν έχει αλλάξει το οικονομικό μοντέλο που παραμένει προσανατολισμένο στις υπηρεσίες… Αλλά μάλλον τα ίδια θέλουν στην οικονομία και έτσι πάμε στον πόλεμο, για να παραστήσουμε και τους ανθρωπιστές. Και τι κοστίζει εξάλλου;