Η εκεχειρία δεν ήρθε για να λύσει τη σύγκρουση. Ήρθε για να σταματήσει την τελευταία στιγμή τον όλεθρο. Και αυτό, από μόνο του, λέει πολλά. Αποδεικνύεται δε εξαιρετικά εύθραυστη, αφού ο Νετανιάχου – που όπως αποκαλύπτουν αμερικανικά μέσα ενημερώθηκε τελευταία στιγμή και δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα – θέλησε με ανελέητο βομβαρδισμό του Λιβάνου να τη θέσει σε δοκιμασία.
Αν υπάρχει ένας σχετικός κερδισμένος σε αυτή τη φάση, αυτός είναι το Ιράν. Και για να ακριβολογούμε το καθεστώς. Όχι ο δοκιμαζόμενος ιρανικός λαός. Όχι γιατί επικράτησε στρατιωτικά – το αντίθετο. Υπέστη βαριές απώλειες, είδε κρίσιμες υποδομές να πλήττονται, το οπλοστάσιό του να φθείρεται. Ναι, ο Τραμπ «αφάνισε» όπως λέει το ιρανικό Πολεμικό Ναυτικό και την Αεροπορία. Αλλά μιλάμε για έναν στόλο πλοίων και αεροσκαφών της δεκαετίας του 1950. Δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί η ισχύς και η δυνατότητα απειλής του Ιράν. Με τους βαλλιστικούς πυραύλους, τα drones, τις νάρκες και τα Στενά του Ορμούζ, το Ιράν άντεξε. Και αυτό, σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε με όρους συντριπτικής ανισορροπίας, είναι από μόνο του στρατηγικό αποτέλεσμα.
Πάνω από όλα αυτό το τυραννικό για τους πολίτες του καθεστώς όχι μόνο δεν έπεσε, όπως είχε πειστεί ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά έγινε ακόμη πιο σκληρό (ακόμη και εάν υποχωρεί η θεοκρατία, ενισχύεται η στρατοκρατία), εδραίωσε τον έλεγχό του στα Στενά του Ορμούζ και κρατάει στα χέρια του έναν πανίσχυρο μοχλό πίεσης. Δεν είναι νίκη πεδίου. Είναι νίκη αντοχής.
Και αυτή η αντοχή μεταφράζεται ήδη σε διαπραγματευτική ισχύ. Η Τεχεράνη το γνωρίζει για αυτό και μιλάει για μεγάλη νίκη. Το γεγονός ότι η συζήτηση μετατοπίζεται σε πλαίσιο που περιλαμβάνει ιρανικές απαιτήσεις – από την άρση κυρώσεων έως την παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή – δείχνει ότι η Ουάσιγκτον δεν επιβάλλει πλέον μονομερώς τους όρους. Αυτό είναι ίσως το πιο καθαρό αποτύπωμα της σύγκρουσης.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, από την άλλη, έκανε ένα βήμα πίσω από το χείλος της απόλυτης καταστροφής. Και αυτό έχει σημασία. Απέφυγε μια κλιμάκωση που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύρραξη. Όμως το κόστος της στρατηγικής του έχει ήδη καταγραφεί: η απειλή αφανισμού ενός πολιτισμού χιλιετιών δεν είναι μια φράση που εξαφανίζεται με μια συμφωνία. Παραμένει ως σκιά – και ως υπενθύμιση των ορίων της αμερικανικής ισχύος.
Την ίδια στιγμή, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται να χάνει. Όχι απαραίτητα στο πεδίο, αλλά στο πολιτικό αποτέλεσμα. Δεν έχει πλέον τον πρώτο λόγο.
Χαμένος και ο πλανήτης ολόκληρος όσο η εκεχειρία αμφισβητείται. Οι επιθέσεις στον Λίβανο, οι ρουκέτες της Χεζμπολάχ, οι περιορισμοί στη ναυσιπλοΐα, οι κατηγορίες για παραβιάσεις της συμφωνίας – όλα δείχνουν ότι η σύγκρουση δεν έχει τελειώσει. Έχει απλώς αλλάξει μορφή. Η αγορά το έχει ήδη καταλάβει. Και ίσως αυτό είναι το πιο ειλικρινές σήμα: όταν το πετρέλαιο ανεβαίνει και πάλι και τα πλοία περιμένουν, η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιστρέψει.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
