Skip to main content

Τα ρουσφέτια των «αρίστων»

SOOC

Απλώς καλούμαστε να εμπεδώσουμε ότι το «χεράτα» και το «φορετά» είναι το νέο εθνικό μας σύνθημα

Προσθέστε την «Ν» ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Στα Τέμπη ο πρωθυπουργός μάς είχε πει ότι «συγκρούστηκαν τα ανθρώπινα λάθη με τις χρόνιες παθογένειες της δημόσιας διοίκησης».

Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μάς λέει πως «συναντήθηκαν οι διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες του τόπου με τις δικές μας αστοχίες». Εδώ μας λέει, επιπλέον, ότι οι πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από συστάσεώς του.

Και στις δύο περιπτώσεις δεν μας είπε ποτέ τίποτα περί πολιτικής -ενδεχομένως και ποινικής- ευθύνης της κυβερνώσας πλειοψηφίας. Δεν μας είπε επίσης πώς γίνεται μια κυβέρνηση «αρίστων» να χρειάζεται επτά χρόνια στην εξουσία για να αντιληφθεί τη διαφθορά που κάνει πάρτι γύρω της (και εντός της). Και για να κηρύξει τη μάχη κατά του «βαθέος κράτους», των «Φραπέδων» και των «Χασάπηδων», που, όλως τυχαίως, έχουν συστηματικά χρώμα γαλάζιο.

Στο διά ταύτα, απλώς καλούμαστε να εμπεδώσουμε ότι το «χεράτα» και το «φορετά» είναι το νέο εθνικό μας σύνθημα. Ότι το «όλοι ρουσφέτια κάνουμε» είναι το νέο «όλοι μαζί τα φάγαμε» του αείμνηστου Θεόδωρου Πάγκαλου. Και πως το ρουσφέτι είναι εγγεγραμμένο, ως ιστορικό παράσημο, στο DNA της φυλής από την εποχή του… Περικλή και της ένδοξης Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Και κάπως έτσι το ρουσφέτι νομιμοποιείται, η παρανομία αποστιγματίζεται και ο πελατειασμός γίνεται αγνή και άδολη… υποχρέωση εξυπηρέτησης του ταλαιπωρημένου ψηφοφόρου. Πολύ περισσότερο, απενοχοποιείται και κανονικοποιείται ένα ολόκληρο σύστημα εξαγοράς συνειδήσεων, ψήφων και εκλογικής επιρροής μέσω της χρήσης ευρωπαϊκών κονδυλίων για την εξυπηρέτηση πολιτικών (ατομικών και παραταξιακών) συμφερόντων.

Εάν έχει δίκιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος, όλα αυτά συμβαίνουν διότι «τα καλύτερα ρουσφέτια είναι τα πολύ μεγάλα, που στην Ελλάδα θέλουν προσωπική και συγκεντρωμένη εξουσία αυτού που αποφασίζει, δηλαδή πρωθυπουργικού επιπέδου». Και γιατί «το ανώτερο στάδιο του πελατειακού κράτους είναι το “επιτελικό” κράτος».

Εάν δεν ισχύει αυτό, τότε ίσως απλώς ζούμε τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας. Διότι η συλλογική ενοχή είναι το έσχατο καταφύγιο για μια κυβέρνηση που έχει εξαντλήσει το πολιτικό και ηθικό της κεφάλαιο…

Προτιμώμενη πηγή στην Google

Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.