Η τρέλα του βασιλιά

Ο καλοκάγαθος βασιλιάς είχε ταραγμένο μυαλό. Η πορφυρία ήταν η αιτία κι όχι η Ιστορία. Ήταν μονάρχης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και της Αμερικανικής. Αυτή η τελευταία διέγραψε από το «Κτηματολόγιο» των Βρετανών τις αποικίες στη Βόρεια Αμερική.

Τον θυμήθηκε ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, όχι μόνο λόγω των 250 χρόνων από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, αλλά και για να επιτεθεί, χωρίς να τον κατονομάσει, στον Πρόεδρο της αυτοκρατορίας.

«Όταν ο ψυχικά διαταραγμένος, παράφρων βασιλιάς Γεώργιος και το καταπιεστικό κοινοβούλιό του απειλούσαν τις ελευθερίες των Αμερικανών, δεν μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια… Τώρα, 250 χρόνια μετά, υπάρχει ένας διεφθαρμένος επίδοξος βασιλιάς και ένα άτολμο Κογκρέσο που θέλουν να εμπλακούν σε παράλογους ξένους πολέμους και να καταπατήσουν τις ελευθερίες μας στο εσωτερικό».

«Η τρέλα του Γεωργίου του Γ’», βασιλιά της Αγγλίας για 60 χρόνια ως το 1820, είναι ενδιαφέρον έργο θεατρικό και κινηματογραφικό με ήρωα ιλαροτραγικό. Μέσα από τις εναλλαγές της ασθένειάς του φωτίζονται οι συγκρούσεις, οι ίντριγκες, η φόδρα της εξουσίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σήμερα η θερμότερη μέρα στην ιστορία της Γερμανίας

Ο Γεώργιος ίσως ήταν θύμα της εποχής του και η ασθένειά του αναδεικνύεται σε σύμβολο της πολιτικής διαφθοράς.

Ο ένοικος του Λευκού Οίκου είναι προϊόν της εποχής μας. Δεν είναι τρελός, αλλά τρελαίνει το παγκόσμιο χωριό με ό,τι λέει και ό,τι κάνει. Η ασυναρτησία κι εδώ αναδεικνύεται σε σύμβολο. Κρίσης στις ΗΠΑ, που εξάγεται και ο παραλογισμός πολλαπλασιάζεται.

Δραματουργικά ο Γεώργιος στέκει καλά. Ακροβατεί ανάμεσα στο πικρό χιούμορ και τον ανθρώπινο πόνο. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μπορεί να γίνει ρόλος. Είναι ρόλος και η αποδιοργάνωση είναι ο παραγωγός. Η υπερβολή είναι πιο ισχυρή απ’ τον χαρακτήρα, την ιδεολογία, τη θεωρία, το ύφος ή το ήθος. Τι να γράψει ο σεναριογράφος που να μην το έχει ήδη παίξει και υπονομεύσει ο POTUS; Ότι του ζητούσαν να γίνει ανώτατος ηγέτης του Ιράν και αυτός δεν ήθελε;

Το έχει πει και ο Γεώργιος ο Γ’ φαντάζει μαθητής.