Ο πόλεμος στο Ιράν αργά ή γρήγορα θα τελειώσει και τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους. Δεν ξέρουμε αν το Ιράν θα γίνει σαν τις δυτικές δημοκρατίες, που δεν ήταν και ποτέ εξάλλου, παρά μόνο για πολύ λίγο διάστημα επί Μοσαντέκ (1950-1952), που ανατράπηκε από τους δυτικούς λόγω των εθνικοποιήσεων που έκανε.
Με την εμπειρία απ’ ό,τι συνέβη στην περιοχή μας με τις επεμβάσεις (Λιβύη, Συρία, Ιράκ κ.λπ.), το γενικό συμπέρασμα είναι ότι δεν ταιριάζει σε όλους τους λαούς η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η επιβολή της οποίας είναι συνήθως πρόσχημα για να αλλάξουν χέρια οι ντόπιες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Και αυτό το μοτίβο δεν θα αλλάξει όσο υπάρχει ο άνθρωπος στη Γη.
Άριστα έπραξε η Ελλάδα να στείλει πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη στην Κύπρο, από τη στιγμή που εναντίον του νησιού εκτοξεύονται drones. Και ευτυχώς που στην Πάφο υπήρχε η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», που φτιάχτηκε -επί πρωθυπουργίας του προαναφερόμενου πριν από 30 χρόνια- για να υποστηρίξει το ενιαίο αμυντικό δόγμα, που στην πορεία ξεχάστηκε.
Στην Κύπρο σήμερα η Ελλάδα διατηρεί την Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), μια μικρή στρατιωτική δύναμη -χωρίς βαρύ οπλισμό-, όταν οι Τούρκοι στο κατεχόμενο κομμάτι έχουν πάνω από 30 χιλιάδες στρατιώτες. Ότι πάνε ελληνικές δυνάμεις στην Κύπρο έστω και με αυτή την αφορμή είναι καλό για την Ελλάδα και για τη Μεγαλόνησο. Τονώνει το ηθικό αφενός, και αφετέρου γράφει υποθήκες για να σοβαρευτούμε, τόσο εμείς ως χώρα όσο και η Κύπρος και να κοιτάξουμε καλύτερα και αποτελεσματικότερα τα του οίκου μας.
Η Κύπρος, για παράδειγμα, ένα νησί υπό κατοχή, έχει αμυντικό προϋπολογισμό της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ, που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα έπρεπε να είναι υψηλότερος, για να είναι και αποτελεσματικότερη η άμυνα. Και αντί να έχουμε μια αεροπορική βάση 30ετίας, να έχουμε μία ή δύο ακόμα πιο σύγχρονες, όπου θα μετασταθμεύουν μονίμως ελληνικά αεροσκάφη, με περίσσευμα φόρτων από υλικά που χρειάζονται για να πετάξουν.
Η Τουρκία, που είναι για εμάς το μεγάλο πρόβλημα, έχει υπερεπάρκεια από drones, πυραύλους μακρού βεληνεκούς και άλλα υλικά, που εμείς υποτίθεται θα τα αντιμετωπίσουμε με τον θόλο στο Αιγαίο… όταν χρειαστεί να γίνει.
Μπορεί όλοι να ευχόμαστε να μη χρειαστεί ποτέ, αλλά από την άλλη είναι και τι περιθώρια έχουμε, όταν στην Κάσο, για παράδειγμα, το καλώδιο δεν ποντίστηκε και ούτε υπήρχαν εκεί ελληνικά πλοία, ώστε να κάνουν και οι Ιταλοί που το έβαζαν τη δουλειά τους.
Με τα πλοία και τα αεροσκάφη που στέλνουμε στην Κύπρο περνάμε ένα μήνυμα στους Τούρκους, που για να έχει αξία πρέπει να συνδυάζεται με κοινό παρονομαστή τη διαρκή αποφασιστικότητα, καθώς τα drones της Χεζμπολάχ κάποια στιγμή θα σταματήσουν να πετάνε, ενώ οι γείτονες δεν θα πάψουν να μας απειλούν.
Μείνετε συντονισμένοι για όλες τις εξελίξεις στο Naftemporiki.gr
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
