Αναθεώρηση να γίνεται

Δόθηκε το σήμα εκκίνησης του διαλόγου «για μία γενναία αναθεώρηση του Συντάγματος, προς μια λειτουργική δημοκρατία του σήμερα και του αύριο».

Δεν ξέρω αν είναι τόσο αναγκαία όσο παρουσιάζεται η μεταβολή της βάσης και κορυφής της εθνικής έννομης τάξης, αλλά έχω μια απορία σε αυτή τη φάση. Οι όποιες δυσλειτουργίες οφείλονται στο Σύνταγμα;

Υπάρχει το άρθρο 74 (Διαδικασία εισαγωγής για συζήτηση νομοσχεδίων και προτάσεων νόμων), παράγραφος 5, η οποία προβλέπει: «Νομοσχέδιο ή πρόταση νόμου που περιέχει διατάξεις άσχετες με το κύριο αντικείμενό τους δεν εισάγεται για συζήτηση.

Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ισραηλινές βολές σε Λίβανο και εκεχειρία ενώ ο Γουίτκοφ σπεύδει στην Ελβετία για να διασώσει τις συνομιλίες

Το Σύνταγμα είναι εκεί και η εφαρμογή της διάταξης σε χώρα μαγική. Ανατρέχω σε προηγούμενες αναθεωρήσεις και οι σκοπιμότητες κάνουν πάρτι με τις πολιτικές ταυτότητες. Το 1986, οι εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας συρρικνώθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η αναθεώρηση είχε όνομα. Έγινε για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, εξ όσων θυμάμαι, δεν άσκησε τις ισχυρές αρμοδιότητες που είχε.

Ήταν μία αναθεώρηση περιορισμένου φάσματος. Έτσι ξεκίνησε, έτσι ήταν. Η αναθεώρηση του 2008 ήταν του σχεδόν τίποτα, του 2019, η πρώτη που συντελέσθηκε από διαφορετικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες στην πρώτη (ΣΥΡΙΖΑ) και τη δεύτερη φάση (Ν.Δ.) της αναθεωρητικής διαδικασίας, αποσύνδεσε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Α, ναι, εισήχθη και διάταξη για τη λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, που δεν μπορεί να ασκηθεί.

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την πέμπτη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975, αλλά ήδη φαίνονται οι πολιτικοί υπολογισμοί σε εξαιρετικά ρευστό σκηνικό. Είναι αυτό προβληματικό; Τι να σας πω.

Στο χωριό δεν είχαμε καταλάβει ότι το πρόβλημα της χώρας είναι συνταγματικό. Νομίζαμε ότι το Σύνταγμα δεν είναι πανάκεια, ούτε όμως και άλλοθι για την αποτυχία των πολιτικών.