Τα συνέδρια των κομμάτων της αριστερής αντιπολίτευσης (Νέα Αριστερά) και τα άλλα που θα γίνουν στη συνέχεια μαρτυρούν την αγωνία εν όψει των επερχόμενων εκλογών που θα αλλάξουν πολλά.
Και θα αλλάξουν όχι μόνο στην αριστερή πλευρά αλλά και στην απέναντι -πέραν της κυβέρνησης-, καθώς κι εκεί οι εξελίξεις θα δείξουν «πόσα απίδια χωράει ο σάκος», κυρίως για τα υπάρχοντα σχήματα που επιχειρούν να αυξήσουν την εκλογική δύναμη με αναφορές σε παραδοσιακές αξίες αλλά και ανορθολογισμούς.
Η θερμοκρασία όσο πάμε προς τις εκλογές θα αυξάνεται, καθώς έρχονται από πίσω και τα κόμματα που ψιθυρίζονται (της Καρυστιανού, του Αλ. Τσίπρα και του Αντ. Σαμαρά, αν και δείχνει να απομακρύνεται), η εμφάνιση των οποίων θα αποδυναμώσει τους υπάρχοντες σχηματισμούς. Όπως φαίνεται, θα επηρεασθούν όλοι και μετά θα λέμε πόσο άλλαξε η εικόνα της Βουλής, όπως λένε σήμερα οι δημοσιολογούντες για το πόσο άλλαξε ο κόσμος μετά τον Τραμπ.
Στις ερχόμενες εκλογές, εκτός από τα προγράμματα (που δεν τηρούνται), ρόλο θα παίξουν και οι ηγετικές προσωπικότητες, αν υπάρξουν. Η κυβέρνηση έχει, στο μεταξύ, πεπραγμένα, τα οποία συνυπολογίζονται στην εξίσωση, με αποτέλεσμα για την ίδια η κρίση να είναι περισσότερο αυστηρή, καθώς οι αποφάσεις της τα προηγούμενα χρόνια έχουν επηρεάσει τη ζωή όλων. Η αντιπολίτευση δίνει υποσχέσεις, επισημαίνει τα κακώς κείμενα (όταν τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεται) και συναρτά την πορεία της μοιραία, με τις δυνατότητες του αρχηγού του κάθε κόμματος να συνεγείρει ή όχι ψηφοφόρους. Τα αποτελέσματα, όπως παραδέχθηκε πρόσφατα -έμμεσα- ο Νίκος Ανδρουλάκης αναφορικά με το κόμμα του, μάλλον δεν είναι τα αναμενόμενα… Είπε συγκεκριμένα ότι «το ΠΑΣΟΚ φαίνεται κολλημένο στα ποσοστά, αλλά διαθέτει συνεκτικό πρόγραμμα».
Μπορεί το πρόγραμμα ενός κόμματος να προβλέπει ρεαλιστικές λύσεις (καλύτερες από της κυβέρνησης), αλλά η δυναμική που έχει αναπτυχθεί τις αφήνει στο ράφι, εφόσον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη την οποία εμπνέουν τα πρόσωπα. Αν δεν γοητευθεί ο ψηφοφόρος, δουλειά δεν γίνεται. Και, για να γοητευθεί ο ψηφοφόρος, χρειάζονται ηγέτες που θα κεφαλαιοποιήσουν τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας, που είναι βουβή, αλλά τεραστίων διαστάσεων και σχετίζεται με το κόστος ζωής κατ’ αρχάς και μετά όλα τα άλλα, που σηματοδοτούν κοροϊδία και αδιαφορία (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κρατικές υποδομές, δημόσιες συμβάσεις κ.λπ.).
Ο ηγέτης όμως (ο αρχηγός κατά μια άλλη τρέχουσα έννοια) έχει υπονομευθεί από τις υποτιθέμενες «πολυφωνικές» συλλογικές ηγεσίες και τη φιλολογία που θέλει τέτοιες μορφές στον σύγχρονο κόσμο να είναι τραγικά καταστροφικές. Ως μια τέτοια περίπτωση προβάλλεται ο Τραμπ, που πρέπει να θυμόμαστε όμως και ποιον αντικατέστησε και σε τι κατάσταση ήταν εκείνος που αντικατέστησε… Χωρίς ηγετικές φυσιογνωμίες, δεν έχει ευοίωνο μέλλον η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει την αδράνεια που συνασπίζει η κυβέρνηση. Δευτερότριτοι και τέταρτοι, που διαγκωνίζονται να γίνουν πρώτοι υπάρχουν πολλοί. Το θέμα είναι να υπάρχουν οι άλλοι που από φυσικού είναι πρώτοι, για να γίνει η δουλειά…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
