Μέσα σε έξι ημέρες, 2+5+7 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Θύματα της κακοκαιρίας στο λιμάνι του Παράλιου Άστρους και την Άνω Γλυφάδα, της φωτιάς στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, του τροχαίου στη Ρουμανία φιλάθλων του ΠΑΟΚ που μετέβαιναν οδικώς στη Γαλλία για αγώνα της ομάδας τους.
Δεν έφυγαν, δεν τους χάσαμε. Όταν λέμε ότι κάποιος έφυγε, υπάρχει ελπίδα να επιστρέψει, όταν χάνεται, μπορεί και να βρεθεί. Από τον θάνατο δεν υπάρχει επιστροφή. Μήπως είναι επιστροφή στο τραύμα της γέννησης, την πρώτη μορφή απώλειας, του εννιάμηνου παραδείσου;
Προσπαθώ να εξορθολογίσω τη βαριά σκέψη. Ανάμεσα σε εμάς και την έλλειψη υπάρχει ένα λεπτό τζάμι. Βλέπουμε τον πόνο από τις 14 απουσίες, τους 14 βίαιους θανάτους, τις 14 αδόκητες απώλειες ανθρώπινων ζωών, τις 14 οικογένειες βυθισμένες στο πένθος. Μία κοινωνία μουδιασμένη, σοκαρισμένη. Τη βαθιά τους θλίψη εκφράζουν όλοι, τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια, τη βαθιά οδύνη για την τραγωδία 1, 2, 3…, σαν ένα ρούχο που τρίβεται πάνω σε μια πληγή. Τι στο κακό γίνεται;
Βλέπω τον πόνο, τον καταλαβαίνω, δεν μπορώ να τον αγγίξω. Παραιτούμαι. Ακόμη κι η παραίτηση, όμως, προϋποθέτει προσπάθεια. Όποιος είναι λυπημένος δεν καταβάλλει προσπάθεια.
Τι στο καλό γίνεται; Μια κοινότητα θλίψης φέρνει κοντά τους ξεριζωμένους από βεβαιότητες. Έστω για λίγο, για τόσο όσο…
Μιλάμε ξανά και ξανά για τα αποτρόπαια, κολλάμε στις εικόνες, τα λασπώδη ορμητικά νερά, τα βίντεο της έκρηξης, τη στιγμή της σύγκρουσης. Μας παρασύρει η επανάληψη, ώσπου κόσμοι χωρίς μορφή γίνονται μακρινοί. Ευάλωτοι είμαστε, μα η συνθήκη κι αυτών των απωλειών δεν μας καθορίζει. Θα αποδεχτούμε τις ρωγμές, θα συνεχίσουμε όπως χθες και προχθές, θα σύρουμε τα πόδια μας και το κουβάρι μας σε σιωπές.
Συνηθισμένοι άνθρωποι, αυτήν την ομπρέλα έχουμε για να προφυλαχτούμε από τον κεραυνό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
