Mε την ηλεκτροπαραγωγή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να απορροφά μέχρι τώρα τους περισσότερους πόρους (39,1%) από το Ταμείο Ανάκαμψης, με τη βιομηχανία – μεταποίηση να είναι τρίτη (18,4%), με δεύτερο τον τουρισμό (22,1%), πρέπει να αναρωτηθούμε πώς βλέπουμε το μέλλον της χώρας.
Θα γίνουμε κανονική δυτική χώρα που θα εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που έχει και τους πόρους (εθνικούς και κοινοτικούς), για να ενισχύει την παραγωγή της, ή θα είμαστε στη δεύτερη ταχύτητα του ευρωπαϊκού Νότου και θα ζούμε ιστορίες σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η διαφθορά είχε επίσημο κάλυμμα.
Η αλλαγή του οικονομικού μοντέλου που ευαγγελιζόμαστε πού εδράζεται; Σίγουρα πρέπει να παράγουμε την ενέργεια που έχουμε ανάγκη ως χώρα, να την αποθηκεύουμε, για να την πληρώνουμε και φθηνότερα, εν αντιθέσει με σήμερα. Πέρα από αυτό όμως, η χώρα έχει ανάγκη από επενδύσεις στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα αυξήσουν την παραγωγικότητα -που συνεχίζει να είναι κάτω απ’ τα επίπεδα του 2009- και θα βελτιώσουν σε μόνιμη βάση τα εισοδήματα.
Αυτές οι επενδύσεις απαιτούν άρση των αντικινήτρων και χρηματοδοτήσεις, καθώς αφορούν δύο τομείς που πρέπει να τους ξαναφτιάξουμε. Με την αναδημιουργία τους και τις πραγματικές θέσεις εργασίας που θα φέρουν, θα αναζωογονηθεί η ύπαιθρος και θα μπει σε τροχιά επίλυσης το δημογραφικό.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι προτελευταία στις επενδύσεις, παρά τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης και το τεράστιο επενδυτικό κενό που δημιουργήθηκε μετά το 2009, βοηθούντων των μνημονίων. Και το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι ότι, από τα 3,5 δισ. πραγματικής αύξησης των επενδύσεων στη διετία 2023 και 2024, περίπου τα 3 δισ. (87%) αφορούσαν τις κατασκευές, εκ των οποίων το 1,4 δισ. (42%) ήταν επενδύσεις σε κατοικίες.
Σήμερα, είναι φανερό ότι η χώρα δεν έχει αλλάξει παραγωγικό μοντέλο -παρά τα όσα λέγονται- και παραμένει σε αυτό που τη χρεοκόπησε και ενδεχομένως θα τη χρεοκοπήσει ξανά.
Το σημερινό στρεβλό μοντέλο έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο και τον πρωτογενή τομέα με τους απασχολούμενους σ’ αυτό να έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους σε υπερθετικό βαθμό με τις επιδοτήσεις. Αυτό αποτυπώνεται και στις σημερινές αγροτικές κινητοποιήσεις, που κουβαλάνε μέσα τους την αποτυχία να δημιουργηθούν σοβαρές συνεταιριστικές οργανώσεις.
Και το ακόμα πιο τραγικό ειδικά για την Ελλάδα -με ευθύνη των Βρυξελλών-, η αποσύνδεση των ενισχύσεων της ΚΑΠ από την παραγωγή, που είχε ως αποτέλεσμα μεταφορά πόρων σε μη αγρότες. Επέκτεινε στην ουσία τον παρασιτισμό και, συγκεκριμένα για την Ελλάδα, διεύρυνε την εξάρτηση των αγροτών από τους μεσάζοντες, που ειδικά η Ελλάδα καταργεί από τη δεκαετία του 1980.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
