Αν δεν αλλάξουμε πλευρό, θα βουλιάξουμε

Αυτό που στις βροχές πνιγόμαστε (ως αποτέλεσμα της δόμησης χωρίς κανόνες και της γενικότερης αδιαφορίας για μέτρα πρόληψης), σημειολογικά αποτυπώνει και μια υψηλής ευκρίνειας μακροσκοπική εικόνα της χώρας.

Καθώς αυτές τις ημέρες παρελαύνουν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ διάφοροι ειδικοί των δηλώσεων των αγροτών ή άτομα που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο, καταλαβαίνει και ο πλέον καλόπιστος ότι αν δεν αλλάξουμε πλευρό, θα βουλιάξουμε. Και δεν είναι μόνο κυβερνητική ευθύνη, καθώς στη σημερινή πραγματικότητα της χώρας έχουν συμβάλει όλοι ανεξαιρέτως, χωρίς να μένουν εκτός ούτε οι πολίτες, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της κακοδαιμονίας αποτυπώνεται στα οικονομικά μεγέθη της χώρας, με τον ιδιωτικό τομέα να πληρώνει τη νύφη και να είναι μόνιμα χρεώστης. Όταν διαπιστώνουμε για παράδειγμα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και ταυτόχρονα πλεόνασμα στον προϋπολογισμό (όπως δείχνουν τα απολογιστικά στοιχεία για το 2024),αυτό το κόστος το πληρώνει ο εγχώριος ιδιωτικός τομέας.Και ο ιδιωτικός τομέας είναι τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις της χώρας που δεν είναι δικτυωμένες με το εξωτερικό. Σε καλύτερη θέση είναι οι τράπεζες, οι οποίες προς ώρας δεν φορολογούνται εξαιτίας του αναβαλλόμενου φόρου, ενώ και τα funds που εμπλέκονται στην υπόθεση με τα κόκκινα δάνεια έχουν πολλές δυνατότητες να αποφύγουν φορολογικά βάρη που ισχύουν για τις άλλες επιχειρήσεις.

Η εικόνα του εξαιρετικά πιεσμένου ιδιωτικού τομέα αποτυπώνεται και στα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία, τα οποία στο δεκάμηνο του 2025 αυξήθηκαν κατά 7,8 δισ. ευρώ. Το συνολικό χρέος προς την εφορία ανέρχεται στα 111,82 δισ., εκ των οποίων τα 26,35 δισ., αν και θεωρούνται μη εισπράξιμα, παραμένουν συμποσούμενα καθώς κανείς δεν τολμά να τα διαγράψει. Επίσης, στα ασφαλιστικά ταμεία (ΚΕΑΟ) οι οφειλές ανέρχονται στα 50,29 δισ. και άλλα 87,4 δισ. είναι οι οφειλές στους servicers. Τα παραπάνω αν προστεθούν είναι 249,5 δισ.ευρώ και αποτυπώνουν μια εξαιρετικά στενάχωρη εικόνα για τον ιδιωτικό τομέα, που είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας της οικονομίας να εκμεταλλευτεί τους ευρωπαϊκούς πόρους και να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και όσο ο ιδιωτικός τομέας είναι γονατισμένος, όποια κυβέρνηση και να έρθει θα δίνει επιδόματα για να διασκεδάζει εποχιακά τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας. Πρόσφατα η γερμανική εφημερίδα «ΤΑΖ» έγραφε για την Ελλάδα ότι πρόκειται για μια χώρα με καλά δημοσιονομικά στοιχεία, αλλά χρεοκοπημένους πολίτες. Για να αλλάξει η εικόνα αυτή χρειάζονται επενδύσεις και επενδυτές που θα βάλουν τα λεφτά τους και θα αναλάβουν το ρίσκο.

Τους τελευταίους δεν μπορείς να τους γελάσεις με στατιστικές, πολύχρωμους πίνακες και υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις, καθώς αντιλαμβάνονται μια χαρά πού ακριβώς στέκεται η χώρα και τι αδυναμίες έχει. Η χώρα μας κάποτε είχε βιομηχανία που απαξιώθηκε στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, με αποτέλεσμα ο τουρισμός να φαντάζει ως μονόδρομος και τούτο παρά τη χαμηλή παραγωγικότητα του κλάδου.