Η εύρεση εργασίας, υπήρξε τεράστιο ζητούμενο για τη χώρα, στα χρόνια των Μνημονίων.
Λίγο πριν μας αποχαιρετήσει το 2025 όμως και με ένα σερί ετών με θετικό ρυθμό ανάπτυξης, το αφήγημα έχει αλλάξει και τον τόνο δίνουν οι ίδιοι οι νέοι: Σε ποσοστό 70% δηλώνουν ότι το εισόδημά τους, δεν επαρκεί για να καλύψουν βασικές τους ανάγκες. Άρα, δουλειά έχουν ή δουλειά βρίσκουν. Δουλειά με αξιοπρεπείς αποδοχές, δεν βρίσκουν ή δυσκολεύονται να βρουν.
Στο υπουργείο Εργασίας, γνωρίζουν το πρόβλημα. Η αρμόδια υπουργός, Νίκη Κεραμέως, μεσοβδόμαδα, στο 2ο Ετήσιο Συνέδριο του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ για τη Δυναμική των Πληθυσμών, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι από το 2019, έχει μειωθεί κατά 48,4% η ανεργία των νέων. Κανείς δεν το αμφισβητεί, έτσι είναι. Όμως, το πρόβλημα παραμένει. Οι μισθοί των νέων είναι τόσο χαμηλοί, ώστε δεν τους δίνουν θετική προοπτική για να συνεχίσουν να ζουν και να εργάζονται στην Ελλάδα.
Σε λίγες μέρες, στις αρχές Δεκεμβρίου, το Υπουργείο Εργασίας θα «μεταναστεύσει» στην Νέα Υόρκη. Το 1ο Rebrain Greece στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα γίνει πραγματικότητα. Πλήθος επιχειρήσεων θα συνοδεύει την ελληνική αντιπροσωπεία. Είναι φανερό πως καταβάλλεται προσπάθεια για να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα «καλά μυαλά» που έφυγαν για το εξωτερικό, την προηγούμενη 15αετία, προς αναζήτηση καλύτερης εργασίας σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στο μισθολογικό. Μήπως όμως δεν έχουν αντιληφθεί στην Σταδίου 29 ότι κινδυνεύουν να χάσουν και άλλους εργαζόμενους, που δεν θέλουν, ή δεν αντέχουν, ή δεν γουστάρουν πια, την εγχώρια αγορά εργασίας; Το ρήμα «γουστάρω» προφανώς δεν μπήκε τυχαία στο κείμενο. Αναφερόμαστε στους νέους, καλό είναι (κάποιες φορές) να μιλάμε και την γλώσσα τους. Αφού δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα υπαρκτά προβλήματά τους…
Το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, μαζί με την Alco, προσπάθησαν να αναδείξουν κάποια από αυτά τα προβλήματα. Το αποτέλεσμα σχετικής μελέτης ήταν μάλλον αποκαρδιωτικό!
Έχουμε και λέμε για τη γενιά Gen Z (ηλικίας έως 28 – 29 ετών):
*Μόλις το 20% ζουν μόνοι τους. Το 45% ζει με την οικογένεια. Πάλι καλά δηλαδή, που υπάρχει η μαμά και ο μπαμπάς να δίνουν (ακόμα) χαρτζιλίκι!
*Το 70% δηλώνει ότι το εισόδημα που έχουν, δεν αρκεί για να καλύψουν βασικές τους ανάγκες. Το 62% παραδέχεται ότι εξαρτάται από την οικογένεια (να πάλι το χαρτζιλίκι).
*Το 62% νιώθει πως η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική ζωή. Το 60% αισθάνεται εξουθένωση λόγω εργασίας.
*Το 72% δεν βλέπει επαγγελματική προοπτική στη χώρα (άρα το χαρτζιλίκι δεν είναι αρκετό). Απόλυτα λογικά, το 46% εκφράζει επιθυμία να εργαστεί στο εξωτερικό.
Μιλάμε για μια γενιά που βρίθει γνώσεων, που μεταφράζονται σε «τσουβάλια» προπτυχιακών και μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών. Και όμως: Οι περισσότεροι όπου «φύγει – φύγει».
Η εικόνα της χώρας, με τους σταθερά πολύ χαμηλούς μισθούς και με τις ατελείωτες ώρες δουλειάς (οι 13 ώρες σε ένα εργοδότη, ισχύουν πια, επίσημα) δεν αφήνει χώρο για παρερμηνείες. Ειδικά στους νέους, που (δικαίως) είναι απαιτητικοί, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί: Αν δεν αλλάξει άμεσα κατεύθυνση η αγορά εργασίας, είναι πιθανό να καταφθάνει το επόμενο «κύμα» αποχώρησης από τη χώρα.
Όσο και αν προσπαθούν με φιλότιμες προσπάθειες να διορθώσουν την εικόνα στο υπουργείο Εργασίας, η πραγματικότητα είναι σκληρή: Οι νέοι δεν θέλουν… χαρτζιλίκωμα. Διεκδικούν την ευκαιρία για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Απαιτούν σεβασμό στους εργασιακούς χώρους, χωρίς εκμετάλλευση. Και θα το βρουν, ακόμα και αν χρειαστεί να μεταναστεύσουν (ξανά) στο εξωτερικό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
