Είναι πάλι στην επικαιρότητα. Καλά, δεν αποσύρθηκε και ποτέ η πιο ανθεκτική αφήγηση, με ήρωα που εξακολουθεί να σκανδαλίζει τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και την ανθρωπολογία.
Την υπόθεσή της τη γνωρίζουν οι πάντες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη χώρα των Λωτοφάγων, το βασίλειο των Φαιάκων και τη Ναυσικά, το νησί της Καλυψώς, την Κίρκη, την Πηνελόπη (τις τέσσερις γυναίκες του έπους) ή τον Ελπήνορα, που τον συναντά ο Οδυσσέας στον Κάτω Κόσμο κι ο Ελπήνωρ τον παρακαλεί να κάψει το σώμα του και να υψώσει σήμα (τάφο) στο περιγιάλι.
Είναι πάλι στην επικαιρότητα. Ο «Κανένας» από το νησί των Κυκλώπων μετακόμισε στα χωράφια των δημοσκόπων -όπως στα χρόνια της κρίσης, που την Οδύσσεια είχαμε μισήσει, από την πολλή χρήση- κι η «Ιθάκη» προτού βγει στα βιβλιοπωλεία προκαλεί αντιδράσεις.
Είναι πάλι στην ελληνική επικαιρότητα ένα έργο το οποίο στην επιφάνεια μοιάζει παραμύθι. Θέλει βουτιά κάθε φορά κι από άλλη γωνιά. Γιατί είναι κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι, δεν είναι ημερολόγιο καταστρώματος, όπου οι ήρωες εγκλωβίζονται με άνεση στο στοιχείο τους.
Είναι, ας μου επιτραπεί, αγαπησιάρα η Οδύσσεια, γιατί ο μεγάλος κίνδυνος έχει περάσει, κι ας είναι ζόρικη πολύ η πορεία της επιστροφής. Είναι μετα-ηρωική, δεν είναι πολεμική Ιλιάδα, σκληρή. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην κρίση του αναγνώστη.
Ρώτησα γνώστη της αρχαίας γραμματείας κι έμαθα ότι μετά την Οδύσσεια ανοίγει ένας εντελώς διαφορετικός κύκλος, τον οποίον ορίζουμε ως αρχαϊκή λυρική ποίηση.
Στη λογοτεχνία. Στην πολιτική οι κύκλοι δεν είναι νέας εσοδείας. Στην καθημερινότητα η Οδύσσεια είναι τόσο οικεία, όμοια με κύμα που χτυπά, μέτρο ταλαιπωρίας. Κι ας ξέρεις μόνο έναν στίχο μιας ραψωδίας. «Άνδρα μοι έννεπε, Μούσα, πολύτροπον…»
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
