© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Tο νέο έργο της Σοφιάννας Θεοφάνους, «Blunted-Δήμητρες και Περσεφόνες», ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου στον χώρο Κάμιρος, που για τις ανάγκες της παράστασης μεταμορφώνεται στο μεσοαστικό σπίτι μιας «κανονικής» ελληνικής οικογένειας [Ιθάκης 32, Κυψέλη].
Μέσα από τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης, ερευνάται η βαθιά και πολυδιάστατη διαχρονική σχέση μητέρας και κόρης.
Μια γυναίκα 35 ετών, που ζει μόνιμα στην Ισπανία, επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα και επισκέπτεται το πατρικό της σπίτι. Η συνάντησή με τη μητέρα της φέρνει στην επιφάνεια καλά κρυμμένες αλήθειες και οδηγεί σε οδυνηρές εξομολογήσεις.
Μια συνάντηση δύο γυναικών που αγαπιούνται, αλλά δεν αντέχουν η μία την αλήθεια της άλλης. Σε ένα σπίτι γεμάτο φαντάσματα· το φάντασμα του νεκρού πατέρα, του ρατσιστή αδελφού και εκείνο μιας «κανονικής» οικογένειας. Δε βλέπουμε απλώς μια αρχετυπική σχέση, μια σύγκρουση μητέρας – κόρης. Βλέπουμε έναν κύκλο αποχωρισμού που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Το «Blunted» εξερευνά τα όρια της μνήμης και των δεσμών, προτείνοντας «μια νέα πραγματικότητα» όπου καμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αποδοχή και αγάπη.
Η Μαρία Ξανθοπουλίδου μίλησε μαζί μας.
Τι σας προσέλκυσε στο έργο της Σοφιάννας Θεοφάνους; Και ποια ήταν η προσωπική σας σκηνοθετική αφετηρία για το «Blunted»;
«Με προσέλκυσε αμέσως αυτή η πολύ υπόγεια ένταση που διατρέχει το έργο. Μια σχέση μητέρας και κόρης που αναγνωρίζουμε, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει να βρίσκεται συνεχώς στο χείλος μιας αποκάλυψης που δεν έρχεται ποτέ ολοκληρωμένα.
Η σκηνοθετική μου αφετηρία ήταν αυτή η αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Ένας κύκλος αποχωρισμού που δεν κλείνει, που επαναλαμβάνεται, που επιστρέφει. Δεν με ενδιέφερε να αφηγηθώ μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αλλά να σταθώ σε αυτή τη στιγμή, όπου η σιωπή γίνεται σχεδόν απτή· σαν κάτι που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και τους καθορίζει».
Στην παράσταση αναδεικνύονται «ανείπωτες» αλήθειες μέσα στην οικογένεια. Πόσο δύσκολο είναι σκηνοθετικά να αποδοθεί αυτό που δεν λέγεται, αλλά υποβόσκει;
«Είναι, ίσως, το πιο λεπτό σημείο της δουλειάς. Γιατί εδώ το βάρος δεν πέφτει σε αυτά που λέγονται, αλλά σε αυτά που αποφεύγονται. Η πρόκληση ήταν να μη βιαστούμε να “βγάλουμε στο φως” το ανείπωτο, αλλά να του επιτρέψουμε να υπάρχει ως σιωπή. Δουλέψαμε πολύ με τις παύσεις, με τα βλέμματα, με τις μικρές επαναλήψεις μέσα στη δράση· εκεί όπου κάτι ραγίζει, χωρίς να ονοματίζεται. Με έναν τρόπο, αυτό που προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε είναι μια “θάλασσα σιωπής” μέσα στην οποία κινούνται οι χαρακτήρες, ενώ παράλληλα ο περιβάλλον χώρος ζωντανεύει, με έναν μάλλον σουρεαλιστικό τρόπο».
Ο χώρος μεταμορφώνεται σε ένα «κανονικό» μεσοαστικό σπίτι γεμάτο μνήμες και φαντάσματα. Πώς δουλέψατε σκηνοθετικά αυτή τη συνύπαρξη ρεαλισμού και εσωτερικού κόσμου;
«Για μένα, το ρεαλιστικό σπίτι δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι ήδη φορτισμένο από ό,τι έχει συμβεί και από ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ. Έτσι, δεν προσεγγίσαμε τον ρεαλισμό και τον εσωτερικό κόσμο ως δύο διαφορετικά επίπεδα, αλλά ως κάτι που συνυπάρχει. Η δράση σπάει, επαναλαμβάνεται, μετατοπίζεται ελαφρά και μέσα από αυτές τις μικρές ρωγμές αρχίζει να εμφανίζεται κάτι άλλο.
Ο χώρος λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός που θυμάται. Και μέσα σε αυτόν, τα “φαντάσματα” δεν είναι απαραίτητα ορατά από τις δυο ηρωίδες· αλλά είναι απολύτως παρόντα».
Σε μια εποχή που επαναπροσδιορίζονται οι οικογενειακοί ρόλοι, τι πιστεύετε ότι έχει να πει αυτή η παράσταση στο σημερινό κοινό;
«Ίσως, ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την οικογένεια χωρίς να μιλήσουμε για τα όρια της αγάπης και της αποδοχής. Η παράσταση δεν παίρνει θέση με έναν απόλυτο τρόπο, αλλά φέρνει στο προσκήνιο αυτή τη δύσκολη συνύπαρξη: δύο άνθρωποι που αγαπιούνται, αλλά δεν αντέχουν την αλήθεια ο ένας του άλλου. Αν υπάρχει ένα ερώτημα που μας αφορά σήμερα, είναι πώς μπορούμε να σταθούμε μέσα σε αυτές τις σχέσεις χωρίς να αναπαράγουμε τα ίδια μοτίβα, πώς ένας κύκλος μπορεί, κάποια στιγμή, να ολοκληρωθεί».
Ταυτότητα Παράστασης
Kείμενο: Σοφιάννα Θεοφάνους
Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου
Σύμβουλος Δραματουργίας: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Χατζηζήσης
Τραγούδια: Φώτης Σιώτας
Απόδοση των στίχων των τραγουδιών: Μαρία Πρωτόπαππα
Σκηνικός χώρος: Αριάδνη Βοζάνη
Μάσκα: Μάρθα Φωκά
Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός Σκηνοθέτριας: Δήμητρα Κακουριώτη
Φωτογραφίες Παράστασης: Ρούλα Ρέβη
Μακιγιάζ Φωτογράφισης: Σίσσυ Πετροπούλου
Concept-δημιουργία εικόνας-γραφιστικά: Γιάννης Σταματόπουλος
Social media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης
Επικοινωνία παράστασης: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Παραγωγή: Kart Productions
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Ευγενία Απoστόλου, Ηλέκτρα Μπαρούτα
Μουσικός επί σκηνής: Φώτης Σιώτας (22,23,24,29,30,31 Μαΐου) / Δημήτρης Χατζηζήσης (17,18,19,24,25,26 Απριλίου & 2,3,15,16,17 Μαΐου)
Performer: Μαριέλα Νέστορα
Έχουν μελοποιηθεί τα ποιήματα του Φ.Γκαρθία Λόρκα:
Canciones Nuevas (Καινούργια Τραγούδια)
El Silencio (Σιωπή)
Y despues (Και ύστερα)
Casida de las palomas oscuras (Το Τραγούδι των μαύρων πουλιών)
Casida del llanto (Το τραγούδι του θρήνου)
Casida de la rosa (Το τραγούδι του Ρόδου)
Χώρος: Κάμιρος
Ιθάκης 32 ,Κυψέλη
2117251384
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή & Σάββατο τις 21:00, Κυριακή στις 20:00
Προπώληση:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/blunted/
Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
