Το «Lo» του Μάριου Τσάγκαρη, ένα μελλοντολογικό μελόδραμα, ένα sci-fi νουάρ που αγγίζει τον ονειρικό μελλοντολογικό ρεαλισμό, ένα έργο για την απέλπιδα προσπάθεια του έρωτα να κερδίσει, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, στον κάτω χώρο του Bios [Πειραιώς 84, Αθήνα].
Η ομάδα καλεί το κοινό σε μια διαφορετική εμπειρία θέασης, όπου οι θεατές, σε ρεαλιστική συνθήκη club-καμπαρέ, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς τη δράση των σκηνών, γίνονται μάρτυρες των γεγονότων, αφήνοντας τις καρέκλες και αναζητώντας μια πραγματική σύνδεση με τους performers.
Σε μια συνθήκη που μοιάζει με παιχνίδισμα… οι θεατές συμφωνούν ότι θα είναι όρθιοι, θα διασκεδάζουν, θα χορεύουν και θα δρουν μαζί με τους ηθοποιούς.
Τη μεγάλη σταρ του καμπαρέ, τη Lo, ερμηνεύει η Κατερίνα Παρισσινού· μίλησε μαζί μας.
Το έργο τοποθετείται σε μια δυστοπία του μέλλοντος, αλλά μιλά για πολύ ανθρώπινα συναισθήματα. Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο σας μέσα σε αυτό το υβριδικό σύμπαν;
«Ο Μάριος Τσάγκαρης, συγγραφέας του “Lo”, έχει δημιουργήσει έναν κόσμο που όσο ξένος και μακρινός κι αν μας φαίνεται, τόσο ακουμπάει στην πραγματικότητα που ξέρουμε. Στο έργο υπάρχει πόνος, αγάπη, πάθος, διάθεση για εκδίκηση, διεκδίκηση της δικαιοσύνης. Δυο σύμπαντα συγκρούονται για την αγάπη. Το πραγματικό και το τεχνικά αληθινό. Εκεί που οι άνθρωποι είναι μηχανικοί και οι μηχανές έχουν ανθρώπινα συναισθήματα, οι πρώτοι καταδυναστεύουν και προσπαθούν να ελέγξουν τους αδύναμους κι όταν αυτοί οι δυο κόσμοι μπλέκονται, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Η Lo είναι υβρίδιο. Ούτε άνθρωπος, ούτε ρομπότ. Κάνει όνειρα, ερωτεύεται, προσπαθεί να ξεφύγει, αναζητά την ελευθερία, παλεύει για την αγάπη, προγραμματίζεται, χρησιμοποιείται, φοβάται. Η γλώσσα της είναι ανθρώπινη και τρυφερή, αγαπάει έντονα και είναι πρόθυμη να θυσιαστεί, να τα χάσει όλα. Σε έναν κόσμο που τα συναισθήματα “υπολογίζονται” από εκείνους που “δεν αισθάνονται”, δεν μπορεί να υπάρξει παρά ανθρώπινη προσέγγιση στις τόσο λεπτές γραμμές και ισορροπίες που βρίσκονται ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια, στο φαίνεσθε και στο είναι. Όταν παλεύεις μέσα σου, το να εμμένεις στις αξίες σου είναι εντέλει λυτρωτικό».
Υποδύεστε μια αρτίστα καμπαρέ, ένα πλάσμα ανάμεσα στο ανθρώπινο και το μηχανικό. Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο σε αυτή τη διπλή υπόσταση;
«Η Lo είναι ένα πλάσμα που δεν ανήκει πουθενά. Εν πρώτης, αυτό από μόνο του είναι τρομακτικό. Δεν ξέρεις τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέμα. Αναρωτιέσαι. Φοβάσαι να το αντιμετωπίσεις. Και τότε είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση. Όλα αυτά που σκέπτεσαι, οι αμφιβολίες, όλες αυτές οι στιγμές αμφισβήτησης για αυτό που πραγματικά συμβαίνει, είναι αυτό που σε οδηγεί στο να καταλάβεις βαθύτερα τον χαρακτήρα, να φτάσεις στον πύρινα της ύπαρξής του. Ένα πλάσμα – μια γυναίκα που την εκμεταλλεύονται ενώ θέλει να είναι ελεύθερη ή μια μηχανή προγραμματισμένη να τη χρησιμοποιούν όπως θέλουν και που δεν νιώθει; Το να μην ανήκεις ούτε στη μια μεριά ούτε στην άλλη, είναι που το κάνει δύσκολο. Η συνεχής προσπάθεια να αποδείξεις ακόμα και την ίδια σου την ύπαρξη. Και, τελικά, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει το ανθρώπινο από το μηχανικό; Όταν όλα γύρω μας διαλύονται, μόνο η αγάπη θα μας σώσει».
Ο έρωτας στο έργο είναι καταδικασμένος, αλλά επίμονος. Πώς βιώνετε ως ηθοποιός αυτή την ένταση ανάμεσα στην επιθυμία και την καταπίεση;
«“Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Η αγάπη είναι καπνός που θα χαθεί”.
Το δίπολο επιθυμίας – καταπίεσης, είναι κάτι που οι περισσότεροι το έχουμε βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή μας. Στο “Lo” δεν υπάρχει μόνο ένα είδος ερώτα. Υπάρχει ο καταπιεστικός, εξουσιαστικός έρωτας των ανθρώπων προς τις μηχανές και ο αγνός, πραγματικός έρωτας ανάμεσα σε ένα σάιμποργκ και ένα ρομπότ· με τον έρωτα των δεύτερων, να θεωρείται καταδικασμένος και προγραμματισμένος από τους ανθρώπους, που τους αντιμετωπίζουν με σαδιστικό τρόπο χωρίς να υπολογίζουν ή να ενδιαφέρονται για το αν είναι αληθινός. Η πάλη ανάμεσα στην επιθυμία και την καταπίεση έχει πάντα την ίδια κατάληξη· την επανάσταση».
Η παράσταση παίζεται σε συνθήκη club-καμπαρέ, με το κοινό όρθιο και σε απόσταση αναπνοής. Πώς αλλάζει αυτό τον τρόπο που ερμηνεύετε και επικοινωνείτε τον ρόλο σας;
«Η σύνδεση με το κοινό είναι άμεση. Στην αρχή, μπορεί να υπάρξει κάποιο κράτημα ή αμηχανία σε σχέση με αυτό που συμβαίνει, αλλά γρήγορα αυτό αλλάζει. Το κοινό γίνεται μέρος της παράστασης και, ξαφνικά, συμμετέχει ενεργά με έναν τρόπο μαγικό, που καμία από τις δυο πλευρές δεν έχει καταλάβει τη μετάβαση. Ο θεατής μπορεί να εστιάσει σε διαφορετικές δράσεις, να επιλέξει ποια σκηνή θα παρακολουθήσει και να γίνει μάρτυρας των γεγονότων. Σαν ηθοποιός σε αυτή τη συνθήκη, πρέπει να είσαι ανοιχτός και έτοιμος να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε προκύψει. Οι πρόβες είναι διαφορετικές από τις παραστάσεις, αφού είναι και διαφορετική η συνθήκη. Κάθε παράσταση διαφέρει από την προηγούμενη, αφού το κοινό αλλάζει. Όλο αυτό σε κάνει να εμβαθύνεις περισσότερο στον ρόλο, να ανακαλύπτεις συνέχεια νέα στοιχεία του χαρακτήρα. Είναι μια μοναδική εμπειρία που συνεχώς εξελίσσεται».
Πείτε μας κάτι παραπάνω για το τι σημαίνει για εσάς, προσωπικά, να συμμετέχετε σε μια παράσταση-εμπειρία που σπάει τα όρια σκηνής και πλατείας.
«Είναι μια μοναδική εμπειρία. Έχεις τη δυνατότητα να δεις και να νιώσεις το κοινό σε απόσταση αναπνοής. Δεν υπάρχει δίχτυ ασφάλειας για καμία από τις δυο πλευρές. Κοινό και ηθοποιοί γίνονται ένα σε ένα έργο που κάθε φορά είναι διαφορετικό. Οι εκπλήξεις είναι μόνιμες, οι αισθήσεις είναι στο 100%, οι πιθανότητες άπειρες και όλα αυτά πρέπει να κρατηθούν σε μια συγκεκριμένη ροή, σε μια τόσο στενά ελεύθερη σκηνοθετική παρτιτούρα, που, τελικά, σε κάνει να αισθάνεσαι ελεύθερος σε ένα τόσο ανοικτό αλλά, ταυτόχρονα, κλειστό πλαίσιο. Ένα βλέμμα, μια κίνηση, μια αλλαγή θέσης από κάποιον θεατή είναι εν δυνάμει εκκίνηση αλλαγής για τον ηθοποιό στον ουσιαστικό πυρήνα της ύπαρξης του ρόλου, της διαδικασίας, της παράστασης».
Το έργο θίγει έμφυλες και εξουσιαστικές σχέσεις μέσα από τη σύγκρουση ανθρώπων και μηχανών. Πώς συνομιλεί ο ρόλος σας με τη σύγχρονη γυναικεία εμπειρία;
«Το “Lo” μιλάει για τις γυναίκες και τις θηλυκότητες που καταπιέζονται, που τις εκμεταλλεύονται, που προσπαθούν να τις χειραγωγήσουν με όποιον τρόπο μπορούν. Δεν είναι ελεύθερες, δεν επιτρέπεται να αγαπήσουν, δεν επιτρέπεται να ζήσουν. Είναι υπόλογες στους εξουσιαστές τους. Για αυτές, η κάθε μέρα είναι ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης. Το έργο, αν και αναφέρεται στο μακρινό μέλλον, είναι τρομακτικό, γιατί υπάρχει ακραία ομοιότητα με την ωμότητα της κοινωνίας του σήμερα· αφού η βία απέναντι στις γυναίκες και τις θηλυκότητες είναι, δυστυχώς, μια πραγματικότητα, που όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά αντίθετα ακολουθεί επικίνδυνα αυξητική πορεία. Το σύστημα είναι σαθρό στον πυρήνα του και αυτό πρέπει να το αλλάξουμε όλοι μαζί».
Αν η ηρωίδα σας μπορούσε να μιλήσει έξω από τον κόσμο του «Lο», τι θα ζητούσε από εμάς σήμερα;
«Να είμαστε περισσότερο άνθρωποι, ο ένας δίπλα στον άλλο και όχι απέναντι. Να αφουγκραζόμαστε, να υπολογίζουμε, να σεβόμαστε περισσότερο. Όλοι είμαστε διαφορετικά μοναδικοί. Ας αφήσουμε το φως να κερδίσει, σε έναν κόσμο που προσπαθεί να επικρατήσει το σκοτάδι».
Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Μάριος Τσάγκαρης
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
Κοστούμια: Σπύρος Γκέκας
Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης
Φωτισμοί: Λευτέρης Ελευθεριάδης
Φωτογραφίες / video art: Άρης Αθάνατος
Κίνηση: Βιβή Μπουτάτη
Σκηνικά αντικείμενα: Κατερίνα Παρισσινού / Λευτέρης Παπακώστας
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Βουλουτάκη
Τεχνικός ήχου/ φωτισμού: Θεόδωρος Διαμαντής
Διεύθυνση παραγωγής: Μαριετίνα Σιμάτου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας
Ηλεκτρονική προπώληση: myticket στο site του Bios
Και στο ταμείο του Θεάτρου
Διάρκεια παράστασης: 85 λεπτά
Θέατρο: Βios, Πειραιώς 84
Τηλ: 2103425335
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
