© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ, στην πολυβραβευμένη εκδοχή του Kip Williams, μετά τη θριαμβευτική του πορεία στο West End και το Broadway, ανεβαίνει στην Ελλάδα, στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη – Μπογδάνου με τη Νάντια Κοντογεώργη να ερμηνεύει όλα τα πρόσωπα του έργου.
Μια γυναίκα. Είκοσι έξι καθρέφτες. Είκοσι έξι φωνές που συγκρούονται μέσα στο ίδιο σώμα.
Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται σμήνος∙ χαμαιλέοντας που μεταμορφώνεται σε αθώους, σε δαίμονες, σε πρόσωπα που λάμπουν και που καταρρέουν.
Ο Ντόριαν εύχεται να μείνει για πάντα νέος, αφήνοντας το πορτρέτο του να φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του. Καθώς παραδίδεται στην ηδονή και την ανηθικότητα, το σώμα του μένει άφθαρτο, ενώ το πορτρέτο αποκαλύπτει τη διαφθορά της ψυχής του, οδηγώντας τελικά στην αυτοκαταστροφή του.
Υπό το φως της σκηνοθεσία του Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου, η ομορφιά σκοτεινιάζει, το εύθραυστο δυναμώνει, και το ανθρώπινο καθρεφτίζεται σε άπειρα θραύσματα.
Μιλήσαμε μαζί του.
Η εκδοχή του Kip Williams θεωρείται ριζοσπαστική και βαθιά σύγχρονη. Ποιο ήταν το βασικό ζητούμενο, μεταφέροντας αυτή τη διασκευή στο ελληνικό θεατρικό πλαίσιο;
«Το ζητούμενο δεν ήταν η “μετάφραση” μιας επιτυχημένης ξένης φόρμας, αλλά η ενεργοποίησή της μέσα σε ένα ελληνικό πολιτισμικό και κοινωνικό σώμα που βρίσκεται, επίσης, σε διαρκή μετάβαση. Η διασκευή του Kip Williams λειτουργεί σαν ένα ανοιχτό λειτουργικό σύστημα: δεν επιβάλλει νόημα, αλλά το παράγει σε διάλογο με το παρόν. Στο ελληνικό πλαίσιο, αυτό σήμαινε να αναζητηθεί πώς ο Ντόριαν Γκρέι δεν είναι απλώς ένα σύμβολο ματαιοδοξίας, αλλά μια φιγούρα βαθιά οικεία σε μια κοινωνία που έμαθε να επιβιώνει μέσα από εικόνες, ρόλους και προσωπεία. Το ενδιαφέρον εστίασε στο πώς η αισθητική ριζοσπαστικότητα μπορεί να συναντήσει μια υπαρξιακή αγωνία πολύ ελληνική: την ανάγκη να διασωθεί κάτι αληθινό, μέσα σε συνθήκες διαρκούς έκθεσης και κρίσης».
Η παράσταση συνδέει τον Ντόριαν Γκρέι με την εποχή της εικόνας, της οθόνης και της τεχνολογίας. Πώς επιχειρεί η σκηνοθεσία να σχολιάσει τη σύγχρονη ψηφιακή ταυτότητα και τον σημερινό ναρκισσισμό;
«Ο ναρκισσισμός σήμερα δεν αφορά μόνο την αγάπη προς την εικόνα, αλλά την αγωνία να υπάρξει κανείς χωρίς αυτήν. Η σκηνοθεσία δεν αντιμετωπίζει την τεχνολογία ως εξωτερικό “κακό”, αλλά ως προέκταση της ανθρώπινης επιθυμίας για επιβεβαίωση, έλεγχο και αθανασία. Οι οθόνες, τα φίλτρα, οι ψηφιακές επιφάνειες λειτουργούν σαν σύγχρονοι καθρέφτες: δεν αντανακλούν, αλλά κατασκευάζουν. Ο Ντόριαν δεν χάνει την ψυχή του επειδή αγαπά την εικόνα του· τη χάνει επειδή η εικόνα παύει να έχει βάθος, παύει να αντιστέκεται. Το σχόλιο, λοιπόν, δεν είναι ηθικολογικό, αλλά τρυφερά ανήσυχο: τι απομένει όταν η ταυτότητα γίνεται διαρκές update και το βλέμμα του άλλου μετατρέπεται σε αλγόριθμο;»
Η επιλογή μιας μόνο ηθοποιού που ερμηνεύει όλα τα πρόσωπα του έργου είναι κεντρική σκηνοθετική απόφαση. Τι σας ενδιέφερε να αναδείξετε μέσα από αυτή τη μονοπρόσωπη αλλά πολυφωνική σκηνική σύνθεση;
«Παρότι η Νάντια Κοντογεώργη με το ταλέντο και την τεχνική της κάνει το εγχείρημα αυτό να φαίνεται αβίαστο, η μονοπρόσωπη σύνθεση δεν αντιμετωπίζεται ως δεξιοτεχνικό επίτευγμα, αλλά ως δραματουργική αναγκαιότητα. Ο κόσμος του Ντόριαν Γκρέι είναι ένας κόσμος εσωτερικών φωνών, επιθυμιών και ενοχών που δεν διαχωρίζονται καθαρά. Όταν όλα τα πρόσωπα περνούν μέσα από το ίδιο σώμα, καταργείται η ψευδαίσθηση της απόστασης: ο θύτης, το θύμα, ο παρατηρητής και ο καθρέφτης συνυπάρχουν. Αυτό που αναδεικνύεται είναι η ρευστότητα της ταυτότητας, αλλά και η μοναξιά της. Σε μια εποχή που όλοι μιλούν ταυτόχρονα, η επιλογή μιας φωνής που χωρά πολλές γίνεται πολιτική πράξη: υπενθυμίζει ότι η πολυφωνία δεν προκύπτει από τον θόρυβο, αλλά από την ακρόαση».
Περιγράφετε την παράσταση ως ένα «ζωντανό παζλ» που διαρκώς χτίζεται και γκρεμίζεται. Τι εμπειρία θα θέλατε να έχει αποκομίσει ο θεατής φεύγοντας από το Θέατρο Πορεία;
«Ιδανικά, ο θεατής δεν φεύγει με απαντήσεις, αλλά με μια ελαφριά μετατόπιση στο βλέμμα. Το “ζωντανό παζλ” δεν επιδιώκει να ολοκληρωθεί, γιατί τότε θα έκλεινε. Χτίζεται και γκρεμίζεται όπως η μνήμη, όπως η ταυτότητα, όπως οι σχέσεις σήμερα. Η εμπειρία που προτείνεται είναι μια εμπειρία συνειδητής αστάθειας: να αισθανθεί κανείς ότι κάτι τον αφορά βαθιά, χωρίς να μπορεί να το ονομάσει αμέσως. Αν, βγαίνοντας από το Θέατρο Πορεία, υπάρξει μια μικρή παύση πριν το επόμενο scroll, μια σκέψη για το ποια εικόνα προστατεύεται και ποια θυσιάζεται, τότε το παζλ έχει λειτουργήσει. Όχι ως έργο προς κατανάλωση, αλλά ως ρωγμή μέσα στην καθημερινότητα».
Ταυτότητα Παράστασης
Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος
Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Σκηνογραφία: Μαριάνθη Ράδου
Σχεδιασμός Κοστουμιών: Εβελίνα Δαρζέντα
Μουσική: Danai Nielsen
Video Art: Παντελής Μάκκας
Σχεδιασμός Φωτισμών: Δημήτρης Κασιμάτης
Σχεδιασμός Ήχου: Κωνσταντίνος Μιχόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θάνος Μήλιος-Καρακατσάνης
Με τη Νάντια Κοντογεώργη
Ζωντανή Κινηματογράφηση: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Βοηθός Video: Νάνσυ Κουρούνη
Σχεδιασμός Κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Κατερίνα Μιχαλούτσου
Φωτογραφίες: Alex Kat
Trailer: Θωμάς Παλυβός
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Δημήτρης Γκέλμπουρας / forbidden.designs
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής: Ξένια Καλαντζή, Ιουλία Κουκουζέλη
Παραγωγή: Λυκόφως – Γ. Λυκιαρδόπουλος
Τα γυρίσματα έγιναν στο The Basement Studio
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:
Στο ταμείο και στο site του θεάτρου https://poreiatheatre.com/
και στο ticketservices.gr https://www.ticketservices.gr/event/to-portreto-tou-dorian-gray
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
