Το «Πείραμα Νο.4», μία άκρως διαδραστική μουσική κωμωδία, σε κείμενο και σκηνοθεσία Σταμάτη Πακάκη, γεμάτη δοκιμασίες και παιχνίδια, όπου το κοινό καλείται να ψηφίσει, να χορέψει, να γελάσει, να αναρωτηθεί, ανεβαίνει κάθε Δευτέρα στο θέατρο Μικρό Γκλόρια [Ιπποκράτους 7, Αθήνα]
Τέσσερις εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι επιλέγονται μέσω των social media για να συμμετάσχουν στο Πείραμα Νο.4· ένα κοινωνικό πείραμα που διεξάγεται μπροστά σε ζωντανό κοινό, με έπαθλο 5.000€.
Σύντομα, όμως, καταλαβαίνουν πως κάτι δεν πάει καλά.
O Σταμάτης Πακάκης -που, επίσης, ερμηνεύει, μίλησε μαζί μας.
Ένα κοινωνικό πείραμα, το «Πείραμα Νο.4» μας απασχολεί θεατρικά· ποιοι είναι οι στόχοι του πειράματός σας θεατρικά αλλά και οι δικοί σας στόχοι μέσα από αυτήν τη δημιουργία σας;
«Το “Πείραμα Νο.4” είναι μία κοινωνική και άκρως διαδραστική παράσταση και στόχος του είναι να προσφέρει στο κοινό 90 λεπτά ξεγνοιασιάς και γέλιου αλλά με μία υποδόρια διάθεση προβληματισμού για σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα, όπως η ανθρώπινη μοναξιά, η εργασιακή ματαιότητα, η πλασματική ζωή των social, η εμπιστοσύνη στους γύρω μας, η κρίση ηλικίας, η καθοδήγηση της κοινωνίας και της οικογένειας κ.ά. Όλα τα παραπάνω δίνονται μέσα από κωμικές καταστάσεις και δίνουν χώρο στον εκάστοτε θεατή στο αν θέλει να εμβαθύνει ή να μείνει στο πρώτο επίπεδο και απλώς να διασκεδάσει. Προσωπικός μου στόχος ως δημιουργός είναι να περάσει στο κοινό το έργο συνολικά, σε όλα του τα επίπεδα, χαρίζοντας γέλιο αλλά και τροφή για σκέψη. Σε όλα μου τα έργα έχω κοινό παρονομαστή την κοινωνία, διότι η ίδια μας η κοινωνία είναι η έμπνευσή μου. Θέλω ο κάθε θεατής να αναγνωρίσει λίγο-πολύ στοιχεία του εαυτού του ή των κοντινών του ανθρώπων στους ήρωές μου και να μπορέσει να αποδομήσει τις συμπεριφορές τους. Τέλος, η ουσιαστική διάδραση και η ενεργή συμμετοχή του κοινού μάς επιβεβαιώνουν και εν ώρα παράστασης το πόσο έχει διασκεδάσει το κοινό αλλά και πόσο έχει ταυτιστεί. Να σημειώσω πως στις παραστάσεις μου είναι πολύ σπάνια η παρουσία κινητών στα χέρια του κοινού· κι αυτό το θεωρώ έναν στόχο που έχει κερδηθεί μέσα από τη δουλειά μας, διότι βρισκόμαστε στην εποχή που το κινητό είναι η φυσική προέκταση των χεριών μας!»
Πιστεύετε ότι, τελικά, παρουσιάζετε ένα πείραμα ή μια παγιωμένη πραγματικότητα;
«Μέσα από το πέπλο του θεατρικού μας πειράματος διακρίνουμε μία πραγματικότητα του σήμερα, δε θα πω παγιωμένη, αν και σε μεγάλο ποσοστό της η κοινωνία παραμένει ίδια ανά τις δεκαετίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, διότι υπάρχει ένα ποσοστό της που εξελίσσεται συνεχώς και ταχύτατα λόγω της φύσης της εποχής, με την τεχνολογία και την κυριαρχία αυτής. Αν μπεις σ’ ένα λεωφορείο σε ώρα αιχμής μπορείς να διακρίνεις μέσα από το μωσαϊκό των επιβατών και το χάσμα εξελικτικής πραγματικότητας. Εμείς, στο πείραμα δίνουμε χώρο τόσο στην πραγματικότητα όπως την ξέρουμε αλλά κλείνουμε και το μάτι σε αυτό που πιστεύουμε ότι θα έρθει…»
Πώς εμπνευστήκατε τους ήρωες σας; Είναι ήρωες της καθημερινότητας ή εκπρόσωποι των κοινωνικών ομάδων που θεωρείτε ότι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον ή ανάγκη να εκφραστούν;
«Σε όλα μου τα έργα βάζω ανθρώπους της διπλανής πόρτας και στην πορεία των έργων ανοίγουμε αυτή την πόρτα και βλέπουμε τις ζωές τους. Εξάλλου και στην πραγματική ζωή δεν ξέρουμε τι μπορεί να υπάρχει στο ακριβώς διπλανό μας διαμέρισμα και, φυσικά, δεν έχουμε ιδέα τι έχει ο καθένας στο μυαλό του.
Στο “Πείραμα Νο.4” επέλεξα να έχω τέσσερα Υποκείμενα (συμμετέχοντες) εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους, ώστε να έχω σκηνική και κειμενική πολυμορφία· αλλά και οι τέσσερις διαπιστώνουν ότι έχουν περισσότερα κοινά από διαφορές. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να εστιάζουμε στις διαφορές και όχι στα κοινά. Συγκεκριμένα, έχουμε τη Σούλα από τα Σούρμενα που διατηρεί εκπομπή στο Youtube, με τίτλο “Αυτά που μας κρύβουν”, στην οποία ενημερώνει και τους 48 subscribers της για όλες τις θεωρίες (συνομωσίες) που μπορούν να εμφανίζονται στον σύγχρονο κόσμο (Περιστέρια-drones, Εξωγήινοι, Ερπετόμορφοι, Illuminati, εμβόλια κ.ά.), τη Λάουρα, μία τηλεμαϊντανό που είναι “τσιπαρισμένη” με στόχο να εκπληρώσει τα όνειρα της μητέρας της, μία drag queen σε κρίση ηλικίας και ταυτότητας που εργάζεται ως λογιστής και έναν λαϊκό τύπο, τον Σάκη, που αλλάζει συνεχώς επαγγέλματα, διότι κανένα δεν του ταιριάζει και σε κανένα δεν είναι επαρκής. Όλους αυτούς τους συντονίζει ο Συντονιστής του Πειράματος υπό τις οδηγίες του Εγκεφάλου, που το κοινό καλείται να ανακαλύψει ποιος μπορεί να είναι…»
Αναφέρετε στο σκηνοθετικό σας σημείωμα ότι η σκηνή του θεάτρου «Μικρό Γκλόρια» σάς γέννησε την ιδέα ενός διαδραστικού Πειράματος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι θεατρικές δημιουργίες σας έχουν πάντα το στοιχείο της διάδρασης. Γιατί το επιλέγετε και πόσο διαφορετική χροιά έχει στο «Πείραμα Νο.4»;
«Όταν είδα ότι, πλέον, η σκηνή του Μικρού Γκλόρια είναι σε σχήμα “Πι” και οι θεατές είναι ουσιαστικά πάνω/μέσα στη σκηνή και οι ηθοποιοί παίζουν στα πόδια των θεατών φαντάστηκα μία αρένα… και το σχήμα “Πι” μου εμφάνισε τη λέξη Πείραμα…· έτσι ξεκίνησα να φαντάζομαι μια διαμάχη με έπαθλο, μπροστά σε ζωντανό κοινό. Έγραψα αυτό το έργο μέσα σε τρεις μέρες, κυριολεκτικά. Με ενέπνευσε η σκηνή αυτή και όντας ένας δημιουργός/σκηνοθέτης που επιθυμώ τη διάδραση με ουσία στα έργα μου, είπα πως θα το πάω ένα βήμα παραπέρα με τη συγκεκριμένη συνθήκη· και είχα δίκιο, βλέποντάς το τώρα στις παραστάσεις. Ως ηθοποιοί βιώνουμε πως πράγματι μπαίνουμε σε ένα Πείραμα με ζωντανό κοινό που είναι έτοιμο να πάρει μέρος, κρίνοντας, ψηφίζοντας και επιλέγοντάς μας ανά διαδικασία».
Θα θέλαμε μια μικρή αποκάλυψη από την παράσταση· υπάρχει κάποια φράση στο κείμενο που μπορεί να είναι το μότο σας ή η κυρίαρχη άποψή σας ή σκέψη σας;
«Λίγο πριν το φινάλε του έργου ακούγονται διάφορες φράσεις που είναι και το κλείσιμο ματιού των ηθοποιών στο κοινό για το τι είναι αληθινό και τι όχι… Δεν μπορώ να αποκαλύψω εδώ πολλά, αλλά μία φράση που εμπερικλείει για εμένα όλο το έργο είναι η εξής: “H πόρτα ήταν πάντα ανοικτή αλλά κανένα Υποκείμενο από κανένα Πείραμα δεν θέλησε να φύγει πραγματικά”».
Κειμενογράφος, πολύπλευρος performer, σκηνοθέτης, παραγωγός· ποια ιδιότητα σας δυσκολεύει, σας ιντριγκάρει, σας γεμίζει περισσότερη ενέργεια ή σας απορροφά την περισσότερη;
«Η κάθε ιδιότητα έχει τη χαρά αλλά και τις δυσκολίες της. Σίγουρα, η ιδιότητα του κειμενογράφου μού είναι η πιο δημιουργική, διότι από το μηδέν ξεκινάει κάτι· στην πορεία σκηνοθετώντας το κείμενό μου είναι εύκολη διαδικασία, που χρωματίζεται και σε συνάρτηση με τους συντελεστές του εκάστοτε έργου. Όταν σκηνοθετώ κείμενα άλλων μελετάω περισσότερο ως σκηνοθέτης, διότι έχω μεγαλύτερη ευθύνη ως προς τον κειμενογράφο, κρίνοντας εξ ιδίων ως κειμενογράφος. Τώρα, για την ιδιότητα του παραγωγού είναι η άχαρη πλευρά αλλά αν δεν χρηματοδοτήσεις και οργανώσεις εσύ τα όνειρά σου με το όποιο αποτέλεσμα καλλιτεχνικό-οικονομικό, ποιος θα το κάνει για σένα, χωρίς να αλλοιωθεί το όνειρό σου ή εσύ ο ίδιος; Ως περφόρμερ έχω δεχτεί και, πλέον, χρησιμοποιώ τον όρο πολύπλευρος, διότι συνδυάζω την υποκριτική τέχνη με τη μουσική και την κίνηση· στο δικό μου θεατρικό σύμπαν αυτά οφείλουν να συνυπάρχουν».
Πολλές θεατρικές παραστάσεις, μεγάλος ανταγωνισμός, αγάπη για το θέατρο από το κοινό. Τελικά, τι αποτυπώνεται και τι μένει ως αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη σας, στην πραγματικότητα;
«Υπάρχουν πάρα πολλά θέατρα, θεατρικές σκηνές, χώροι τέχνης που φιλοξενούν θεατρικές παραστάσεις… Μεγάλοι θίασοι, μικροί θίασοι, διάσημοι θίασοι, θεατρικές ομάδες κ.τ.λ. που μας αποδεικνύουν ότι ο λαός μας έχει ανάγκη για έκφραση μέσα από την τέχνη αλλά και ως θεατής επιλέγει και τη μορφή αυτής της τέχνης ως ψυχαγωγία. Μόνο θετικό πρόσημο βάζω σε όλο αυτό. Εύχομαι η κάθε παραγωγή να πετυχαίνει τον στόχο της καλλιτεχνικά, διότι πολλές φορές υπάρχουν πρακτικά εμπόδια αλλά και οικονομικά να υπάρχει θετικό πρόσημο».
Ποιον ελληνικό χώρο, ποιο τραγούδι ή κείμενο θα επιλέγατε, αν σε μια παγκόσμια μετάδοση είχατε επιλεγεί να εκπροσωπήσετε την Ελλάδα;
«Με αιφνιδίασε η ερώτηση. Ως ελληνικό χώρο, θα επέλεγα μία βραχονησίδα του Αιγαίου με μία νεαρή κοπέλα να τραγουδά το “Αιγαίο” των Αντύπα-Νικολακοπούλου και έναν πενταμελή χορό να απαγγέλει αποσπάσματα Ελλήνων ποιητών που μιλάνε για το απέραντο γαλάζιο μας. Αυτή την εικόνα είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου όταν άκουσα το παραπάνω τραγούδι ως μαθητής του Γυμνασίου. Ίσως αυτή η επιλογή να οφείλεται και στην καταγωγή μου από το νησί της Ρόδου και τη στενή επαφή μου με το Αιγαίο και τη θάλασσα».
Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Σταμάτης Πακάκης
Φωτογραφίες-Video: Αναστασία Λουκρέζη
Στίχοι: Κωνσταντίνα Χρίστου & Σταμάτης Πακάκης
Λογότυπο-Γραφιστική επιμέλεια: Κατερίνα Σαραντινού
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Κατερίνα Πεφτίτση
Επιμέλεια περουκών: Curlice
Παραγωγή: Pink Unicorn Productions ΑΜΚΕ
Επικοινωνία παράστασης: Αντώνης Κοκολάκης
Η ομάδα της Pink Unicorn Productions επιμελήθηκε τους φωτισμούς, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τη μουσική της παράστασης.
Τη μουσική σύνθεση του ομότιτλου τραγουδιού υπογραφεί ο Ανδριανός Νόνης.
Παίζουν, με αλφαβητική σειρά, οι ηθοποιοί: Σταμάτης Πακάκης, Κατερίνα Πεφτίτση, Αλεξία Παπαθανασίου, Κωνσταντίνος Τσιμούρης, Νάσος Φρίγγης
Εισιτήρια μέσω More.com by Viva https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/peirama-no-4
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
