© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Ένα υπέροχο σπίτι, μια χαρούμενη οικογένεια, με δυο παιδιά, δυο σκυλιά, και μια συνδρομή στο Netflix. Η πρώτη σεκάνς μοιάζει με διαφημιστικό σποτ της τέλειας φαμίλιας: Όλα μοιάζουν τέλεια – και στη θέση τους.
Ένα όνειρο δηλαδή, όνειρο που διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη όταν ο ήρωας μας χάνει τη δουλειά του. Έτσι, τα σκυλιά φεύγουν από το σπίτι, το σπίτι το ίδιο βγαίνει στην αγορά, η συνδρομή στο Netflix ακυρώνεται (τι κατάντια!) και ο ήρωας αναζητά μια νέα θέση εργασίας – μόνο που έχει ένα πλάνο, ένα ισχυρό σχέδιο για να εκμηδενίσει τον ανταγωνισμό. Αν σας λέει κάτι αυτό το στόρι είναι επειδή προέρχεται από το βιβλίο του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ “Το τσεκούρι” το οποίο και μετέφερε στον κινηματογράφο ο Κώστας Γαβράς – και μάλιστα με εξαιρετικά αποτελέσματα. Εδώ όμως έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό, μιας και την ταινία που μας απασχολεί σήμερα την υπογράφει ο δημιουργός του “Oldboy” Παρκ Τσαν Γουκ. Με τίτλο “Καμία άλλη επιλογή”, το φιλμ ακροβατεί κι αυτό ανάμεσα στο χιούμορ και την κοινωνική κριτική – μια «μοχθηρή σάτιρα» για τον καπιταλισμό της ύστερης εποχής που όμως κρύβει μια ενδεχομένως πιο μελαγχολική διάσταση από το φιλμ του Γαβρά. Υπάρχει μια καθολική θλίψη που διαπερνά το σενάριο του Παρκ, ίσως επειδή το βιβλίο του Γουέστλεϊκ έχει πλέον… ξεπεραστεί από την ίδια την κοινωνία. Αναλόγως εδώ υπερτονίζεται η βία του πρωτότυπου, ενώ μπαίνει σοβαρά και το ζήτημα της συνενοχής, σε μια περίτεχνα γραμμένη και σκηνοθετημένη δουλειά που σε καθηλώνει.
Τώρα, μετά από οκτώ χρόνια φιλμικής απουσίας, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις επιστρέφει με την “Ανεμώνη”, ενσαρκώνοντας τον Ρέι, επί της ουσίας έναν ερημίτη που ζει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Ιρλανδίας. Ξανασυναντά τον αδελφό του, τον Τζεμ (Σον Μπιν – τι κάστινγκ!) ύστερα από χρόνια αποξένωσης – και η επιστροφή αυτή πυροδοτεί μια βραδυφλεγή, σχεδόν τελετουργική αναμέτρηση με όσα ποτέ δεν ειπώθηκαν. Η σκηνοθεσία του Ρόναν Ντέι Λιούις – γιός του σπουδαίου πρωταγωνιστή – είναι σχεδόν ασκητική: στατικά κάδρα, σιωπές και σύμβολα, με τη φύση να μετατρέπεται σε αντανάκλαση της ψυχής, ενώ ο Ντάνιελ επιστρατεύει εκείνη τη γνώριμη εσωτερικότητα που κάνει το πρόσωπό του να μοιάζει με μάρμαρο έτοιμο να σπάσει. Μοιάζουν όμως λίγο τετριμμένα όλα όσα ακούγονται εδώ, κυρίως επειδή οι εικόνες εδώ είναι εξαιρετικά πλούσιες και φορτωμένες για να υποβαστάξουν το ισχνό περιεχόμενο: Η φωτογραφία κραυγάζει, η πλοκή θέλει απλώς να ανασάνει.
Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ κάνει την έξοδο του αυτή την εβδομάδα, με τίτλο “Λο”, που θα πει “σώπα” στην Ηπειρώτικη διάλλεκτο. Ο Θανάσης Βασιλείου, σκηνοθέτης του φιλμ, καταγράφει την προσωπική του περιπέτεια, καθώς επιστρέφει στο πατρικό του μετά τον θάνατο της μητέρας. Είναι μια ευκαιρία να συναντηθεί με τον πατέρα του – όμως ο τελευταίος δεν έρχεται στην κηδεία. Από εκεί, ξεπηδά ένα γαϊτανάκι αναμνήσεων, και μια ιστορία ακυρωμένης μνήμης όπου το συλλογικό συγκρούεται με το προσωπικό. Φιλμ σπάνιας ευαισθησίας, από αυτά που αξίζει να μην χάσει κανείς.
Βγαίνει επίσης και ο “Άτρωτος”, νέα μεταφορά του Running Man που είχε γράψει (με ψευδώνυμο) πριν δεκαετίες ο Στίβεν Κινγκ, και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στις οθόνες μας το 1985 με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Τη θέση του εδώ παίρνει ο Γκλεν Πάουελ ενω σκηνοθετεί ο Έντγκαρ Ράιτ, σε πιο έντονα σατιρικό ύφος.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
