«Θέλω». Μία λέξη. Μου έδωσε το κινητό στο χέρι. Είχε ανοίξει το YouTube, αλλά δεν μπορούσε να βρει αυτό που έψαχνε. Δεν μου έδειξε τίτλο. Μόνο με κοίταξε και είπε: «Θέλω».
Και μετά άρχισε να τραγουδάει τον ρυθμό. Με σιγανή φωνή. Σταμάτησε. Με κοίταξε. Περίμενε να καταλάβω. Δεν κατάλαβα. Το ξανάπε. Αυτή τη φορά λίγο πιο δυνατά. Με περισσότερη αγωνία. Έβαλα στο YouTube ό,τι μπορούσα να φανταστώ. Παιδικά τραγούδια. Μουσικές που ακούει συνέχεια. Τίποτα.
Ξανά ο ίδιος ρυθμός. Ξανά το «θέλω». Πιο δυνατά, με μεγαλύτερο εκνευρισμό. Ξανά το βλέμμα που περίμενε από εμένα να μεταφράσω έναν κόσμο χωρίς λέξεις. Δεν τα κατάφερα.
Και τότε ήρθε η έκρηξη. Όχι γιατί δεν βρήκε ένα βίντεο.
Γιατί δεν κατάφερε να γίνει κατανοητός. Γιατί είχε κάτι τόσο ξεκάθαρο μέσα στο μυαλό του και δεν υπήρχε τρόπος να το περάσει στο δικό μου. Γιατί, για άλλη μία φορά, η απόσταση ανάμεσα στον κόσμο του και στον δικό μου έμοιαζε αξεπέραστη.
Οι φωνές. Τα χτυπήματα. Η απόγνωση. Και μετά η σιωπή. Κάποια στιγμή, όπως σχεδόν πάντα, η καταιγίδα πέρασε. Δεν ξέρω πότε ακριβώς, ούτε πώς. Απλώς, κάποια στιγμή, η ένταση υποχωρεί. Η αναπνοή ξαναβρίσκει τον ρυθμό της.
Υπάρχουν πάντα κι άλλα να γίνουν. Να ετοιμαστεί το σπίτι. Να απαντήσω σε τηλέφωνα. Να ανέβουν θέματα. Να λυθούν προβλήματα που, σε μια άλλη ζωή, θα θεωρούσα σημαντικά. Εκείνος κουράστηκε. Ξάπλωσε στον καναπέ.
Μετά από λίγο βρήκε μόνος του ένα άλλο τραγούδι. Όχι εκείνο που έψαχνε. Κάποιο άλλο. Του αρκούσε πια.
Έκλεισε σιγά σιγά τα μάτια. Νομίζω πως χαμογελούσε στον ύπνο του.
Κι εγώ συμμάζεψα. Και μετά κοίταξα τη θέα. Άνοιξα τον υπολογιστή και τα δάχτυλά μου έτρεξαν στο πληκτρολόγιο με τον ρυθμό που σιγουτραγουδούσε. Ακόμη ακούω μέσα στο κεφάλι μου εκείνον τον ρυθμό.
Με εκνευρίζει που κάτι μου θυμίζει. Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι ξέρω ποιο τραγούδι είναι. Είναι κάπου εκεί, στην άκρη της μνήμης μου, αλλά δεν μπορώ να το πιάσω. Να ξέρω ότι κάτι υπάρχει. Να το νιώθω σχεδόν ολόκληρο. Να είμαι βέβαιη πως είναι εκεί. Και να μην μπορώ, όσο κι αν προσπαθώ, να το βρω.
Αύριο θα ξυπνήσω πάλι πριν από το ξυπνητήρι. Θα βάλω καφέ, θα ανοίξω τον υπολογιστή και θα ετοιμαστώ για άλλη μία μέρα που δεν ξέρω πώς θα κυλήσει. Εκείνος θα ξυπνήσει στον δικό του χρόνο, με τον δικό του τρόπο. Ίσως να ψάχνει ξανά εκείνο το τραγούδι. Ίσως κάτι εντελώς διαφορετικό να ανατρέψει τη μέρα μας.
Κι εγώ θα προσπαθήσω πάλι να τον καταλάβω. Γιατί αυτό τελικά είναι η ζωή. Να ψάχνουμε, κάθε μέρα από την αρχή, έναν κοινό ρυθμό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
