Εάν αληθεύει ότι την σύλληψη του Μαδούρο ανέλαβε και εκτέλεσε η επίλεκτη Delta Force με επιδρομή στην καρδιά του Καράκας, τότε αυτό ακούγεται σαν μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση.
Ακούγεται, αλλά δεν είναι. Για την ακρίβεια, ό,τι πιο κοντινό με τη σύλληψη Μαδούρο έχει να επιδείξει η Ιστορία, είναι η έφοδος και η σύλληψη του ισχυρού άνδρα του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα, επίσης από αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, το 1989.
Αμφότεροι, Μαδούρο και Νοριέγκα, λίγο πριν από τη σύλληψή τους είχαν:
- ανακηρύξει τη νίκη τους σε αμφισβητούμενες εκλογές,
- κατηγορηθεί από τις ΗΠΑ για εμπλοκή σε διακίνηση ναρκωτικών ενώ
- και στις δύο περιπτώσεις είχε προηγηθεί σημαντική ενίσχυση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή.
Μετά τη σύλληψη Νοριέγκα ακολούθησε μία σύντομη σύρραξη μεταξύ των δύο χωρών, σύρραξη στην οποία οι δυνάμεις του Παναμά γρήγορα ηττήθησαν.
Καταφύγιο
Η επιχείρηση για τη σύλληψη Νοριέγκα είχε ξεκινήσε ανήμερα Χριστούγεννα του 1989.
Ο Νοριέγκα κατάφερε να ξεφύγει και βρήκε καταφύγιο στην πρεσβεία του Βατικανού στην Πόλη του Παναμά, την πρωτεύουσα της χώρας.
Εκεί παρέμεινε για 11 ημέρες.
Τελικά, πείστηκε να την εγκαταλείψει και να παραδοθεί όχι μόνο επειδή όλα είχαν τελειώσει και το Βατικανό δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις, αλλά και μετά από τη χρήση ενός όπλου «ψυχολογικού πολέμου».
Τι ήταν αυτό;
Η συνεχής αναπαραγωγή δυνατής ροκ μουσικής, συμπεριλαμβανομένων συγκροτημάτων όπως οι Clash, οι Van Halen αλλά και οι U2.
Για το μουσικό βασανιστήριο που υπεβλήθη ο Νοριέγκα -συν τω χρόνω- έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες.
Η πρεσβεία του Βατικανού περικυκλώθηκε από αμερικανικά στρατεύματα, ενώ εκείνος ηρνείτο να παραδοθεί.
Πυροβολώντας μουσική
Ο αμερικανικός στρατός αποφάσισε να καταφύγει και στον ψυχολογικό πόλεμο. Στήνοντας ένα… ασταμάτητο σκληρό τείχος ήχου έξω από την πρεσβεία.
Ένας στόλος από Humvee με μεγάφωνα έπαιζε διαρκώς σκληρή ροκ και ενίοτε χέβι-μέταλ μουσική.
Τη λίστα αναπαραγωγής που είχε επιλέξει ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε το Southern Command Network, το στρατιωτικό ραδιόφωνο των ΗΠΑ στην κεντρική Αμερική.
Τα τραγούδια περιείχαν «επιτυχίες» που επελέγησαν όχι μόνο για τον σκληρό ήχο αλλά και για τον υπαινικτικό στίχο τους.
Για παράδειγμα: «I Fought The Law» των Clash.
Το «Panama» των (σχεδόν) μεταλλάδων Van Halen.
Το κατα πολύ γλυκύτερο αλλά ειρωνικό «All I Want Is You» των U2.
Και το πιο απειλητικό «If I Had A Rocket Launcher» του Bruce Cockburn.
Guns’N’Roses και Doors είχαν επίσης «πρωταγωνιστικούς» ρόλους.
Ευλόγως, η Αγία Έδρα παραπονέθηκε στον Πρόεδρο Μπους και ο μουσικός πόλεμος σταμάτησε μετά από τρεις ημέρες.
Μέχρι τις 3 Ιανουαρίου του 1990, ωστόσο, ο στρατηγός που λέγεται ότι ήταν και λάτρης της όπερας, είχε συμφωνήσει να παραδοθεί.
Ακριβώς σαν σήμερα πριν από 36 χρόνια.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
