Πέτρος Σιδηρόπουλος: Το ταξίδι στον Πόντο δεν είναι ταξίδι αναψυχής. Είναι προσκύνημα σε ιερό τόπο (Μέρος Β’)

(Συνέχεια από το Α’ Μέρος)

Ζούσε ο πατέρας σας όταν πήγατε για πρώτη φορά στα μέρη του;

Ο πατέρας μου ήταν αθεράπευτα νοσταλγός της Πατρίδας. Σε όλη του τη ζωή μιλούσε για αυτήν. Όταν γέρασε, αυτή του η ανάγκη να μιλάει για το Καρς έγινε πιο επιτακτική. Πέθανε το 1981. Τα τελευταία χρόνια τον είχα μαζί μου. Εργαζόμουν πολλές ώρες. Είχα δημιουργήσει το λογιστικό μου γραφείο και δούλευα νυχθημερόν.

Σε αυτά τα χρόνια απέκτησα και τα παιδιά μου, τρεις υπέροχες κόρες. Ήταν τα πιο δημιουργικά μου χρόνια και ταυτόχρονα τα πιο απαιτητικά. Μου ζητούσε να τον πάω να δει το σπίτι του στο Κιουλαπέρτ. Μου μιλούσε για συγγενείς μας που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη. Μου έλεγε «πρεπ’ να αχπάσκουμες να παμ εβρικουμ’ ατς».

Διαβάστε περισσότερα…