Ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να ανοίξει έναν πόλεμο μαζί με τον Μπίμπι – χωρίς πολλές πολλές διαβουλεύσεις, χωρίς να περιμένει συναινέσεις, χωρίς να ρωτήσει κανέναν πέρα από τον εαυτό του και τον πιο αγαπητό σύμμαχό του.
Και τώρα, σαν να πρόκειται για κοινό project, γυρίζει προς την Ευρώπη και λέει, περίπου: «ελάτε να βοηθήσετε». Μόνο που αυτή τη φορά δεν εισπράττει τα συνηθισμένα χαμόγελα, τις αμήχανες υποχωρήσεις και τα «μάλιστα κύριε». Εισπράττει «όχι». Και όχι ψιθυριστά. Καθαρά, δημόσια και –για τα ευρωπαϊκά δεδομένα– σχεδόν απολαυστικά ωμά.
Στις Βρυξέλλες, πίσω από τις κλειστές πόρτες, το μήνυμα ήταν απλό: δεν θα στείλουμε στόλο στο Ορμούζ για να «μαζέψουμε» μια κρίση που δεν ξεκινήσαμε. Ούτε για τα μάτια του ΝΑΤΟ, ούτε για να αποδείξουμε πίστη στην Ουάσιγκτον.
Και όσο περνούσαν οι ώρες, το ύφος γινόταν όλο και πιο αιχμηρό. Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας θύμισε το αυτονόητο – ότι «οι Αμερικανοί επέλεξαν αυτόν τον δρόμο μαζί με το Ισραήλ». Δηλαδή, μην κοιτάτε εμάς τώρα. Ο καγκελάριος Μερτς το πήγε ένα βήμα παραπέρα, βάζοντας και το ΝΑΤΟ στη θέση του: αμυντική συμμαχία, όχι εργαλείο για να τρέχει πίσω από κάθε γεωπολιτική έμπνευση του Τραμπ. Και από το Λουξεμβούργο ήρθε η ατάκα που, αν την έλεγαν σε άλλη εποχή, θα θεωρούνταν σχεδόν ιεροσυλία: «μην μας εκβιάζετε».
Ο Τραμπ, βέβαια, συνεχίζει στο γνωστό του μοτίβο. Από τη μία λέει «δεν χρειαζόμαστε κανέναν», από την άλλη μετράει ποιος θα ανταποκριθεί στο κάλεσμά του. Πετάει και μια προειδοποίηση για το «μέλλον του ΝΑΤΟ», μπας και συγκινηθεί κανείς. Υπονοεί ότι μίλησε με τον Μακρόν και «θα βοηθήσει», λες και οι Ευρωπαίοι περιμένουν απλώς ένα τηλεφώνημα για να μπουν στον πόλεμο. Μόνο που δεν φαίνεται να συγκινείται κανείς. Ούτε οι Βρετανοί, που ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να συρθούν σε μια ευρύτερη σύγκρουση, ούτε οι υπόλοιποι, που κοιτάζουν το κόστος και κάνουν ένα βήμα πίσω – ίσως για πρώτη φορά τόσο συντονισμένα.
Κάπου εδώ κρύβεται και το πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν είναι απλώς μια διαφωνία τακτικής. Είναι μια σιωπηλή –και ταυτόχρονα πολύ ηχηρή– μετατόπιση. Η Ευρώπη βλέπει έναν πόλεμο χωρίς σαφή στόχο, χωρίς καθαρό exit strategy και με τεράστιο ρίσκο να ξεφύγει εντελώς. Και λέει κάτι που μέχρι πρόσφατα δυσκολευόταν να πει: «δεν είναι δικός μας».
Ο Τραμπ μπορεί να πίστεψε ότι θα μοιραστεί εύκολα το βάρος. Ότι ο πόλεμος ο δικός του και του Μπίμπι θα γινόταν, σχεδόν αυτόματα, πόλεμος της Δύσης. Μόνο που, για πρώτη φορά ίσως τόσο καθαρά, οι Ευρωπαίοι του απαντούν ότι αυτό το σενάριο δεν τους αφορά. Και αν κάτι αλλάζει πραγματικά σε αυτή την κρίση, δεν είναι μόνο οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Είναι και το πόσο πρόθυμη –ή μάλλον απρόθυμη– είναι η Ευρώπη να ακολουθήσει.
Σε… αίθουσα αναμονής λόγω πολέμου οι ΑΜΚ των εισηγμένων
Η αβεβαιότητα ουδέποτε ήταν σύμμαχος των αγορών. Κι αυτό αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά, καθώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή φαίνεται να αναγκάζει τις εισηγμένες του Χρηματιστηρίου Αθηνών να τροποποιήσουν τα αρχικά τους σχέδια και να προσαρμοστούν στις έκτακτες συνθήκες.
Έτσι εξηγούνται και τα αποτελέσματα των δύο έκτακτων Γενικών Συνελεύσεων της χθεσινής ημέρας σε CrediaBank και Yknot, οι οποίες αποφάσισαν ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα να τρέξουν τις διαδικασίες για τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των 300 και 22,8 εκατ. ευρώ, αντίστοιχα, προτιμώντας να περιμένουν λίγες ημέρες -με την ευχή οι συνθήκες να βελτιωθούν και η επενδυτική εμπιστοσύνη να αποκατασταθεί. Άλλωστε, καμία από τις δύο εισηγμένες δεν θέλει να ρισκάρει και να βιαστεί, με τον κίνδυνο να υπάρξει κάποιο… ατύχημα.
Ως εκ τούτου, οι μέτοχοι της CrediaBank ανέλαβαν για τις 27 Μαρτίου την έγκριση της ΑΜΚ των 300 εκατ. ευρώ. Βέβαια, αυτό δεν ανατρέπει ούτε την ειλημμένη απόφαση για ΑΜΚ, αλλά ούτε τον πυρήνα του σχεδιασμού, ο οποίος προβλέπει περιορισμό ή κατάργηση του δικαιώματος προτίμησης για τους υφιστάμενους μετόχους, με απώτερο στόχο τη διεύρυνση του free float, το οποίο σήμερα υπολείπεται του απαιτούμενου ορίου του 15%. Παρόμοιο είναι το σκεπτικό και στη Y/Knot, με την οικογένεια Τζώρτζη να επαναδρομολογεί τις εξελίξεις για τις 23 Μαρτίου.
Μην ξεχνάμε ότι σε διαδικασία ΑΜΚ βρίσκονται ακόμη τέσσερις εισηγμένες, με τον ΑΔΜΗΕ Συμμετοχών να επιζητά την άντληση έως 510 εκατ. ευρώ, την Trastor έως 150 εκατ. ευρώ, την Prodea έως 50 εκατ. ευρώ, ενώ στο «κόλπο» είναι και η ONYX (δεν έχει γίνει γνωστό το απαιτούμενο ποσό).
Η κίνηση που μαρτυρά εξελίξεις
Σε απόφαση για μείωση μετοχικού κεφαλαίου κατά 125 εκατ. ευρώ προχώρησαν χθες οι μέτοχοι της Vivartia, γεγονός που προμηνύει εξελίξεις.
Σε περιπτώσεις εταιρειών private equity όπως της CVC Capital Partners, τέτοιες κινήσεις συνήθως προηγούνται σημαντικών στρατηγικών αποφάσεων, όπως refinancing, επανακεφαλαιοποίηση ή μελλοντική πώληση θυγατρικών ή του ομίλου συνολικά.
Το timing και η κλιμακωτή εφαρμογή των μειώσεων (είχε προηγηθεί μείωση μετοχικού κεφαλαίου 10,5 εκατ. ευρώ το Δεκέμβριο) υποδηλώνουν προσεκτικό σχεδιασμό, προκειμένου η εταιρεία να εμφανιστεί «καθαρή» και έτοιμη για την επόμενη κίνηση.
Στα χαρακώματα οι ταξιτζήδες
Στους δρόμους με τα ταξί, αλλά και χωρίς αυτά τις επόμενες ημέρες οι ιδιοκτήτες ταξί, οι οποίοι από σήμερα τραβούν χειρόφρενο, αποφασισμένοι οι απεργιακές τους κινητοποιήσεις να είναι πολυήμερες. Ο κλάδος, όπως λέει ο πρόεδρος ΣΑΤΑ, Θύμιος Λυμπερόπουλος, αλλά και ο πρόεδρος της ΠΟΕΙΑΤΑ, Λευτέρης Πετράκης, θα είναι σύσσωμος έξω από τη Βουλή όσο θα συζητείται το νομοσχέδιο.
Η πολιτική πια κόντρα του αναπλ. υπουργού Μεταφορών, Κωνσταντίνου Κυρανάκη, με τον αειθαλή πρόεδρο του σωματείου, Θύμιο Λυμπερόπουλο, οδηγεί σε σύρραξη τον κλάδο των ταξί. Από το υπουργικό βέτο για να μην παραστεί ο πρώην «γαλάζιος» συνδικαλιστής σε συνάντηση με τα μέλη του ΣΑΤΑ την περασμένη άνοιξη και την επικήρυξη του κ. Κυρανάκη ως persona non grata, μέχρι την πυροσβεστική συνάντηση με τον εξ απορρήτων του πρωθυπουργού, Θανάση Νέζη, έχει γίνει πια ξεκάθαρο ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και χειρότερα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
