O υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης μας είπε ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας ήρθε στην Ελλάδα ως φορέας και εκφραστής ενός νέου «ραγιαδισμού», για «να μας κάνει ντα».
Μας το είπε μάλλον ως επιστέγασμα των αποσταγμάτων πολιτικής σοφίας που αφειδώς μας πρόσφεραν ουκ ολίγα ακόμη κυβερνητικά στελέχη: από το ότι η Κοβέσι δεν μπορεί να απαλλαγεί από τα γονίδια… ρουφιανιάς και Τσαουσέσκου που έχει μέσα της (κατά τη Σοφία Βούλτεψη) έως το ότι «έρχεται για να ανατρέψει το Σύνταγμα» (κατά τον Χ. Αθανασίου). ‘Η και έως το «όσο η κυρία Κοβέσι μας επιτρέπει να έχουμε ακόμη δημοκρατία» του Αδώνιδος Γεωργιάδη.
Από την άλλη, ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος είπε μάλλον το αυτονόητο: Ρώτησε εάν θέλουμε «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών». Και αποκήρυξε -πολύ διακριτικά είναι η αλήθεια και ως νόσο διακομματική και διαχρονική- την πρακτική του ρουσφετιού ως μέσου πολιτικής επιρροής και αναπαραγωγής της εξουσίας.
Η πλειονότητα, όμως, των κυβερνητικών επέλεξε να συνταχθεί με τον Φλωρίδη και να κατακεραυνώσει τον Σκέρτσο. Ενδεχομένως διότι όταν το καράβι μπατάρει και μπάζει νερά χρειάζονται επειγόντως νέοι εχθροί, εξωτερικοί και εσωτερικοί – είτε προέρχονται από το πάλαι ποτέ… Σιδηρούν Παραπέτασμα είτε από το «αμαρτωλό» ΠΑΣΟΚ.
Ενδεχομένως και γιατί στη χώρα όπου η «αριστεία» συσκευάστηκε σε μαϊμού πτυχία και όπου το «επιτελικό κράτος» καμουφλάρισε τον ορυμαγδό των απευθείας αναθέσεων και τις στρατιές των μετακλητών, το ρουσφέτι είναι το μοναδικό εργαλείο προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Κάτι σαν την τελευταία πραγματική δουλειά στο job description ενός βουλευτή, που θα ’λεγε και η Κοβέσι.
Ακόμη κι αν αυτό το ρουσφέτι δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από καραμπινάτη παρανομία: διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη, εμπορία επιρροής. Και ορίζεται ως έγκλημα από το ελληνικό δίκαιο, όπως επίσης θα ’λεγε και η Κοβέσι…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
