Ακόμα και η ταινία για τον Καποδίστρια είναι μια καλή ευκαιρία για διχασμό και, όπως φαίνεται, δεν θα πάει χαμένη. Οι επικρίσεις κάθε μορφής ήδη φάνηκαν και ενώ ξεκινούν από τα τεχνικά στοιχεία, υπάρχει η αίσθηση ότι κατά βάθος τα βάζουν με το ότι η ταινία αφορά κάτι εθνικό που είναι πέρα από κόμματα και κομματίδια.
Ο Καποδίστριας δεν ανήκει ούτε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά, που στην εποχή του δεν υπήρχαν όπως σήμερα, αλλά υπήρχαν σπερματικά, με την έννοια των κομμάτων και των κολαούζων τους που πρόσκεινταν στις μεγάλες δυνάμεις. Και αυτή τη διαίρεση, που εμείς αποδεχόμασταν (για εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων), εκείνος ήθελε να την περιορίσει κατά το δυνατόν και να οργανώσει κράτος με δομές.
Δεν το ήθελαν, όμως, οι κοτζαμπάσηδες (που τον έβγαλαν τελικά από τη μέση), αλλά και οι ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, που ήθελαν το κρατίδιο αδύναμο και υποτελές, είτε στους Τούρκους είτε στις ίδιες. Γι’ αυτό πολεμήθηκε ως τύραννος από πολλούς, όπως ακριβώς συνέβη στη συνέχεια με τον Όθωνα, ο οποίος παραμένει ακόμα και σήμερα άκρως παρεξηγημένος στην Ελλάδα.
Η ταινία για τον Καποδίστρια συμβάλλει με τον τρόπο της στην αυτογνωσία των Ελλήνων και ως τέτοια πρέπει να αποτιμηθεί. Το ότι ο σκηνοθέτης μπορεί να δώσει κάπου έμφαση παραβλέποντας άλλα, αυτό μικρή σημασία έχει, καθώς μια ταινία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ταινία. Με συγκεκριμένη διάρκεια, που έχει και τον στόχο να ξυπνήσει το ενδιαφέρον περί ζητημάτων που αγνοούμε.
Οι ιστορικές γνώσεις των Ελλήνων είναι φτωχές, όπως αποδεικνύεται σε κάθε εθνική επέτειο, όταν ένα τηλεοπτικό κανάλι κάνει τον κόπο να ρωτήσει: «Τι γιορτάζουμε;». Οι ιστορικές ταινίες είναι ερεθίσματα για τις νέες γενιές, που μετά θα ανατρέξουν σε βιβλία προκειμένου να μάθουν περισσότερα για το τι συνέβη αλλά και το πώς συνέβη. Και, δυστυχώς, αυτά τα ερεθίσματα δεν προσφέρονται στα σχολεία μας, όπως τουλάχιστον γίνονταν παλαιότερα.
Με τελευταίο παράδειγμα τον εμφύλιο σπαραγμό του 1946-1949, που άρχισε κατά βάση με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941, παραμένουμε δέσμιοι παθών άλλων εποχών. Η Δεξιά και η Αριστερά εκείνου του καιρού, σήμερα δεν σημαίνουν τίποτα. Τα συμπεράσματα έχουν αξία και σε αυτά πρέπει να επικεντρωνόμαστε. Και για να μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα πρέπει να μάθουμε Ιστορία, ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Ο φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, που δοξάστηκε στο εξωτερικό, είχε πει: «Ξέρω ότι χρωστάω στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαι. Και πάντα πονάω απεριόριστα και τον τόπο και τον λαό – και είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος απέναντί τους. Όταν ένας Δανός ή ένας Ολλανδός πει μια ανοησία ή κάνει μια χυδαιότητα, γελάω ή σηκώνω τους ώμους. Αν όμως την πει ή την κάνει ένας Έλληνας, γίνομαι έξω φρενών. Είναι ένα διασκεδαστικό υπόλοιπο εθνικισμού».
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
