Είναι κοινός τόπος ότι με τους αγρότες η κυβέρνηση την πάτησε πανηγυρικώς.
Και ενώ το 2023 στις εκλογές τους είχε μαζί της, τα γεγονότα που ακολούθησαν τους έβαλαν απέναντι, θυμωμένους, χωρίς η κυβέρνηση να μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Και με τις εθνικές ενισχύσεις (που θα μπορούσαν να μπαλώσουν κάπως το ζήτημα) να απαγορεύονται οριζοντίως και καθέτως, τα πράγματα είναι από δύσκολα μέχρι τραγικά.
Αν όμως δουλέψει ο κοινωνικός αυτοματισμός και οι χρήστες των δρόμων (από ταξιδιώτες μέχρι επαγγελματίες οδηγούς που μεταφέρουν εμπορεύματα κ.λπ.) στραφούν κατά των αγροτών, η πίεση στην κυβέρνηση θα χαλαρώσει και το Μαξίμου θα πάρει ανάσα. Προς το παρόν βέβαια κάτι τέτοιο δεν φαίνεται, αλλά η ελπίδα παραμένει.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η κυβέρνηση Σημίτη σε ανάλογες περιπτώσεις ευνόησε τον κοινωνικό αυτοματισμό, που στηρίζεται κατά βάση σε ένα είδος αρχετυπικής εμφύλιας σύγκρουσης. Και από αυτά η Ελλάδα έχει χορτάσει, καθώς κάθε διαφωνία ή διαφορετική οπτική γωνία μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε εσωτερική φαγωμάρα, όπως έγινε και γίνεται με το θέμα των Σκοπίων, αλλά και σήμερα με το Αιγαίο και την τουρκική προκλητικότητα. Οι λεγόμενοι «ρεαλιστές» και στα δύο αυτά θεωρούνται προδότες από τους άλλους που είναι κατά των παραχωρήσεων και υποτίθεται ότι είναι πιο «πατριώτες».
Στα μπλόκα των αγροτών πάνε σήμερα κομματικοί εκπρόσωποι και υπόσχονται επίλυση των προβλημάτων ως διά μαγείας, ενώ γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα. Από την άλλη, η κυβέρνηση -που τρέχει και δεν φθάνει- επιχειρεί με υποσχέσεις να κάμψει ένα τμήμα των διαμαρτυρόμενων, ελπίζοντας ότι στο ενδιάμεσο θα ξεσηκωθούν και κοινωνικές ομάδες που θίγονται από τις κινητοποιήσεις.
Τα δρώντα πολιτικά υποκείμενα εν προκειμένω κινούνται στηριγμένα σε ορμέμφυτα και αντιδράσεις που ευνοούν την εσωτερική σύγκρουση. Αποδίδει εν προκειμένω ψήφους για το κόστος των οποίων -όσοι τις λαμβάνουν- δεν ενδιαφέρονται, καθώς το πληρώνει ο πολιτικός αντίπαλος. Και ποιος είναι αυτός; Σίγουρα πάντως δεν είναι ο κομματικός σχηματισμός που θα δει τη δύναμή του να συρρικνώνεται ή στη χειρότερη περίπτωση να χάνει την εξουσία. Είναι κυριολεκτικά ο Έλληνας πολίτης, ο αγρότης, ο επαγγελματίας κ.λπ., που με την ευρεία έννοια αφορά το σύνολο του ελληνικού λαού που διχάζεται.
Συμβαίνει δηλαδή ό,τι πιο καταστροφικό μπορεί να γίνει και αντί να συμμετέχουν όλοι οι Έλληνες στην ανάπτυξη της οικονομίας (που την έχουν ξεχάσει όλοι) και να απολαμβάνουν τα αγαθά της, αλληλοϋποβλέπονται και μισούνται θανάσιμα. Και εκεί ακριβώς έρχεται αυτό που ο Σολωμός είχε πει: η διχόνοια η δολερή…
Πριν από 81 χρόνια τέτοιες ημέρες ξεκινούσαν στην Αθήνα τα προεόρτια μιας εμφύλιας πολεμικής αναμέτρησης, που είχε τραγικά αποτελέσματα στη μετέπειτα πορεία της χώρας. Και εκείνη την τραγωδία υπάρχουν ακόμα σήμερα κομματικά «βαμπίρ» που με άλλες μορφές τη διαιωνίζουν.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
