Σε φάση αναζήτησης κοινής γραμμής για τα scrubbers ανοιχτού τύπου, που χρησιμοποιούν πολλά πλοία για την προστασία του περιβάλλοντος, βρίσκεται η διεθνής ναυτιλία.
Η Δανία στο πλαίσιο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού ΙΜΟ ηγείται μιας ομάδας κρατών που επιδιώκει τον περιορισμό των scrubbers ανοιχτού τύπου και έχει ως συμμάχους περιβαλλοντικές οργανώσεις, που ζητούν αυστηρότερους κανόνες για το θαλάσσιο περιβάλλον.
Από την άλλη, ο ναυτιλιακός τομέας επισημαίνει ότι έχουν πραγματοποιηθεί ήδη τα τελευταία 10 χρόνια ακριβές επενδύσεις σε τέτοια συστήματα, με βάση τους κανονισμούς του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ).
Επισημαίνεται ότι στο στόχαστρο των περιβαλλοντικών οργανώσεων έχουν βρεθεί τα scrubbers τύπου open loop, διότι τα νερά που χρησιμοποιούν για τον καθαρισμό του διοξειδίου του θείου απορρίπτονται στη θάλασσα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως επισημαίνουν ναυτιλιακές πηγές στη «Ν», δεν έχει αποδειχθεί έως τώρα, βάσει επιστημονικών μελετών, επιβάρυνση του περιβάλλοντος.
Σημειώνεται ότι η Scrubber Water Action Group (SWAG), η άτυπη διεθνής συμμαχία χωρών της οποίας ηγείται η Δανία, πιέζει για αυστηρότερους κανόνες σχετικά με τα απόνερα που απορρίπτονται στη θάλασσα μετά τον καθαρισμό των καυσαερίων.
Η SWAG επιδιώκει να αλλάξει αυτή την πρακτική, ζητώντας περιφερειακή ή και παγκόσμια απαγόρευση του συγκεκριμένου τύπου scrubber, ενώ συνεργάζεται στενά με την OSPAR Commission για την προστασία των θαλασσών του Βόρειου Ατλαντικού.
Η Δανία, σε συνεργασία και με την OSPAR Commission που εκπροσωπεί κυρίως κράτη της Ε.Ε. και το Ηνωμένο Βασίλειο, υποστηρίζει ότι οι περιφερειακές απαγορεύσεις είναι αυστηρότερες για τη ναυτιλία, αλλά απολύτως αναγκαίες, όσο δεν υπάρχει κοινό πλαίσιο από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό.
Περιβαλλοντική ασφάλεια
Ωστόσο, η συζήτηση για την περιβαλλοντική ασφάλεια των συστημάτων παραμένει. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις επικαλούνται μελέτες που δείχνουν ότι τα scrubbers μεταφέρουν τη ρύπανση από τον αέρα στη θάλασσα, ενώ βιομηχανικοί φορείς αντιπαραθέτουν αντικρουόμενα επιστημονικά στοιχεία.
Πάντως, τα 176 κράτη-μέλη του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού απέχουν πολύ από την επίτευξη συναίνεσης για τη χρήση των συστημάτων αυτών.
Η OSPAR πρότεινε την τροποποίηση της σύμβασης MARPOL, ώστε τα κράτη να μπορούν να απαγορεύουν απορρίψεις σε ιδιαίτερα ευαίσθητες θαλάσσιες περιοχές, όπως το Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα και τα Γκαλαπάγκος.
Η Κύπρος τάχθηκε υπέρ της προστασίας των Particularly Sensitive Sea Area (Ιδιαίτερα Ευαίσθητες Θαλάσσιες Περιοχές) μέσω «επιστημονικά τεκμηριωμένης και οικονομικά ορθής περιφερειακής προσέγγισης».
Η Νότια Κορέα, μια μεγάλη ναυπηγική χώρα, δήλωσε ότι οι απορρίψεις θα πρέπει να επιτρέπονται όταν πληρούνται επαληθεύσιμα πρότυπα ποιότητας νερού και απαιτήσεις απόδοσης.
«Θα πρέπει να εξεταστούν δεόντως τα κατάλληλα μεταβατικά μέτρα, όπως επαρκής χρόνος προειδοποίησης και εξαίρεση για τα πλοία που έχουν ήδη πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις σε εγκαταστάσεις EGCS», ανέφερε.
Άλλες χώρες και βιομηχανικές ομάδες δήλωσαν ότι τυχόν απαγορεύσεις θα πρέπει να βασίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία και να λαμβάνουν υπόψη μεταβλητές.
Η Clean Shipping Coalition, που είναι ένα διεθνές δίκτυο περιβαλλοντικών ΜΚΟ, που ασχολείται αποκλειστικά με τη μείωση της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος από τη ναυτιλία, πρόσθεσε ότι το σημερινό μωσαϊκό οφείλεται στην αδράνεια του ΙΜΟ στο θέμα και, ως εκ τούτου, στην έλλειψη ενός παγκόσμιου εργαλείου.
Από την πλευρά της, η Τουρκία υπενθύμισε ότι περισσότερα από 6.000 πλοία παγκοσμίως διαθέτουν scrubbers, τονίζοντας πως οι πλοιοκτήτες δεν πρέπει να τιμωρηθούν για επενδύσεις που έγιναν με βάση τους ισχύοντες κανόνες.
Τρεις βασικοί τύποι συστημάτων
ΣΗΜΕΡΑ υπάρχουν τρία βασικά είδη scrubbers: ανοικτού κυκλώματος (που απορρίπτουν νερά στη θάλασσα), κλειστού κυκλώματος (που κρατούν τα απόβλητα στο πλοίο για παράδοση σε λιμάνι) και υβριδικά.
Αναφορικά με τα υβριδικά συστήματα καθαρισμού καυσαερίων (Hybrid EGCS), μπορούν να λειτουργούν τόσο σε
«ανοικτό κύκλωμα», απορρίπτοντας τα επεξεργασμένα νερά στη θάλασσα, όσο και σε «κλειστό κύκλωμα», αποθηκεύοντας τα κατάλοιπα επί του πλοίου για παράδοση σε λιμάνια.
Η εναλλαγή γίνεται ανάλογα με τους τοπικούς κανονισμούς, επιτρέποντας στα πλοία να συμμορφώνονται ακόμη και σε περιοχές όπου οι απορρίψεις απαγορεύονται.
Το τίμημα, ωστόσο, είναι υψηλό. Η εγκατάσταση υβριδικού scrubber μπορεί να ξεπεράσει τα 6 εκατ. δολάρια ανά πλοίο, σημαντικά περισσότερο από τα απλά συστήματα ανοικτού ή κλειστού τύπου.
Επιπλέον, απαιτείται μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας, αυξημένη συντήρηση και πρόσθετος χώρος για δεξαμενές καταλοίπων.
Οι περιβαλλοντικές αρχές θεωρούν ότι τα συστήματα ανοικτού τύπου απλώς μεταφέρουν τη ρύπανση από τον αέρα στο νερό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
