Το «ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ», μια σκηνική σύνθεση βασισμένη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. «The Darfsteller» ανεβαίνει από τη Fabrica Athens σε θεατρική διασκευή και σκηνοθετική σύλληψη του Θανάση Δόβρη, από τις 15 Απριλίου στο Θέατρο Ρεκτιφιέ [Κωνσταντινουπόλεως 119, Κεραμεικός].
Σε έναν μέλλον όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες, αλάνθαστες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε υλικό σώμα, ένας παλιός ερμηνευτής αρνείται να σιωπήσει. Επιμένει να διεκδικεί τη σκηνή, ως φορέας μιας βαθιάς ανάγκης: να εκτεθεί, να πράξει, να υπάρξει μπροστά σε άλλους.
Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα.
Η παράσταση είναι μια σύνθεση για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
Ο Θανάσης Δόβρης μίλησε μαζί μας.
Η παράσταση τοποθετείται σε έναν κόσμο όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε υλικό σώμα. Τι σας τράβηξε σε αυτή τη νουβέλα σήμερα, σε μια περίοδο που η συζήτηση για την AI (Artificial Intelligence) έχει περάσει από τη φαντασία στην καθημερινότητα;
«Η νουβέλα αυτή γράφτηκε το 1951· αναφέρεται στην εποχή των Ρομπότ. Πια, έχουμε φύγει από αυτό. Η συζήτηση έχει να κάνει με το αν είναι ηθικό και ασφαλές, το AI να αποκτήσει υλικότητα. Αυτό θα είναι το επόμενο μεγάλο γεγονός. Σε αυτήν την περίπτωση θα μιλούμε, πιθανόν ,για ένα νέο ανθρώπινο είδος. Όχι, απλώς για ρομπότ. Η διαφορά είναι κολοσσιαία».
Στο σημείωμα αναφέρετε ότι το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή αλλά τι σημαίνει παρουσία. Πώς μεταφράζεται αυτό σκηνικά και τι σημαίνει για εσάς «παρουσία» στο θέατρο σήμερα;
«Δύο πράγματα νομίζω έχουν να κάνουν με το θέατρο: η παρουσία και η εμπλοκή. Η παρουσία έχει να κάνει με το κατά πόσο το “είναι” σου συμμετέχει ολοκληρωτικά στη διαδικασία της σκηνής. Αν αυτό συμβαίνει, τότε και η εμπλοκή είναι απαραίτητη. Δηλαδή, τί ζητάω εγώ -με ενάργεια- από τη θεατρική λειτουργία».
Η παράσταση μιλά για την «τελευταία πράξη αντίστασης» του σώματος απέναντι στην τελειότητα. Θεωρείτε ότι η ανθρώπινη ατέλεια είναι, τελικά, πολιτική ή κοινωνική στάση μέσα στον σύγχρονο κόσμο;
«Σαφώς. Σε μια περίπτωση που έπαιζα για έναν σκηνοθέτη του οποίου η αυτοπεποίθηση με τη γνώση του για το αντικείμενο δεν συμβάδιζαν -οπότε και η πρόβα έχανε το κέντρο της, γιατί έπρεπε να τροφοδοτούμε συνεχώς τον Leader μας με μια ψεύτικη νικηφόρα διάθεση-, ένας συνάδελφός μου, τον οποίο θαυμάζω πολύ, του είπε κάτι μία μέρα που δε θα ξεχάσω ποτέ: “Θα ήθελα, παρακαλώ, να έχω το δικαίωμα να μην μπορώ”. Ο συνάδελφος αποχώρησε από τη δουλειά αυτή. Επρόκειτο, σαφώς, για μια πολιτική στάση”.
Πώς ήταν η πρώτη συνεργασία σας με την Fabrica Athens;
«Εξαιρετική. Όλα τους, είναι χειροποίητα και συλλογικά. Με συγκινεί το θέατρο που υπηρετούν· το θέατρο του δρόμου. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς καταφέρνουν να συντηρήσουν ένα ολόκληρο θέατρο. Φοβεροί εργάτες, ο Φάνης ,η Ίριδα, ο Στέφανος και τα άλλα μέλη της ομάδας. Είδαν πράγματα δικά μου, είδαν τη “Σωτηρία”, μου πρότειναν να κάνω κάτι και πρότεινα αυτή την ιδέα που νομίζω ότι είναι πολύ ταιριαστή για τη φάση τους και το θέατρό τους».
Προέρχεστε από την υποκριτική και τα τελευταία χρόνια στρέφεστε περισσότερο στη σκηνοθεσία. Τι σας έδωσε αυτή η μετατόπιση και τι κρατάτε ακόμη από τη ματιά του ηθοποιού όταν σκηνοθετείτε;
«Εγώ νιώθω και είμαι καθαρά ηθοποιός. Απλά, η παράδοσή μας πάντα είχε, έχει και θα έχει ηθοποιούς που σκηνοθετούν λιγότερο ή περισσότερο. Από τον Μινωτή, τον Βογιατζή, την Πατεράκη, την Κοκκίνου, τον Παπαβασιλείου, μέχρι την Πρωτόπαππα, τον Φραγκούλη και τόσους άλλους. Βέβαια, πάντα υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν σκηνοθέτες που δεν παίζουν. Που έχουν, όμως, πίσω τους σοβαρές σπουδές και ξέρουν τη σκηνή με έναν άλλο τρόπο. Το θέατρο τους έχει απόλυτη ανάγκη· τα κείμενά τους έχουν απόλυτη ανάγκη».
Σε μια εποχή όπου πολλά επαγγέλματα αλλάζουν ή απειλούνται από την τεχνολογία, βλέπετε την ιστορία του ήρωα και ως μια αλληγορία για τον σημερινό εργαζόμενο ή δημιουργό;
«Δεν πρόκειται για αλληγορία. Είναι μια πραγματικότητα. Είναι μια από τις μεγάλες μάχες -ίσως η μεγαλύτερη- του ανθρώπινου είδους να κρατήσει ζωντανή την ανθρώπινη δημιουργία. Αν “συσκευαστεί” και η ποίηση στη ζωή μας ως ένα προϊόν που πρέπει να καταναλωθεί, θα πρόκειται για μια μεγάλη ήττα του ανθρώπου από την κουλτούρα της μπίσνας. Ήδη, τα πράγματα είναι πολύ πολύ πολύ μελαγχολικά».
Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία-σκηνική σύλληψη-δραματουργία: Θανάσης Δόβρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή
Μουσική-ήχος: Γιώργος Κανουπάκης
Σκηνικά: Στέφανος Λώλος
Φωτισμοί: Νίκος Νίκου
Κοστούμια: Νίκη Θάνου
Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Πουλημένος
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Fabrica Athens-Πολυδραστική Ομάδα Τέχνης
Ηθοποιοί (αλφαβητικά): Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Φάνης Κατέχος, Ναυσικά Κοριαλού, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δάφνη Χασούρου
Κατάλληλο άνω των 15 ετών
Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/ntarfsteler-rektifie/
Και στο ταμείο του Θεάτρου
Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών. Κωνσταντινουπόλεως 119, Κεραμεικός (5’ λεπτά από το Μετρό Κεραμεικό)
Tηλ: 6981871669 ·
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
