© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Η παράσταση «Λήθη Vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε», βασισμένη σε διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κατερίνας Χάσκα από τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα στις 9:30 στο θέατρο Αλκμήνη – Secret Room, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων [Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα].
Το έργο είναι μια σύγχρονη, ποιητική θεατρική περφόρμανς που ταξιδεύει τον θεατή στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής, εκεί όπου οι παιδικές μνήμες συναντούν το σκοτάδι της ενηλικίωσης, και όπου η ανάγκη για σύνδεση παλεύει με τον φόβο της απώλειας. Βασισμένη στο σύμπαν του Έντγκαρ Άλλαν Πόε αλλά όχι εγκλωβισμένη σε αυτό, η παράσταση αξιοποιεί τον λόγο, την κίνηση και την εικόνα ως ισότιμα μέσα, δημιουργώντας έναν υβριδικό κόσμο θεάτρου, performance και εικαστικής εγκατάστασης.
Τρεις γυναικείες παρουσίες -σε ρόλους άφυλους, άχρονους, συμβολικούς- κινούνται σε ένα τοπίο όπου τίποτα δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά όλα είναι αληθινά. Ένας χώρος που δεν ανήκει σε κανέναν χρόνο έχει γίνει το καταφύγιο, η φυλακή και το πεδίο μάχης των χαρακτήρων. Μέσα από σωματικό θέατρο, ποιητικές ροές λόγου, ασπρόμαυρο video art και ηχοτοπία που θυμίζουν αναπνοές, παλμούς και υδάτινες μνήμες, η παράσταση δημιουργεί μια πλήρως βιωματική εμπειρία για τον θεατή -μια εμπειρία που δεν παρακολουθείς, αλλά υπομένεις, θυμάσαι και αναγνωρίζεις μέσα σου.
Η θεματική του έργου αγγίζει τον πυρήνα πολλών σύγχρονων κοινωνικών ζητημάτων. Οι χαρακτήρες συναντιούνται σε μια σκηνική εγκατάσταση που θυμίζει υπόγειο σύμπαν. Η μία ηθοποιός λειτουργεί ως «Κόμπερ», ένας ποιητικός οδηγός, ένας αγγελιοφόρος που μεταφέρει λέξεις από το ποίημα «Ο Άνθρωπος–Σκουλήκι», λέξεις που λειτουργούν σαν υπόγεια παλίρροια και δίνουν στο έργο ρυθμό, βάθος και σκοτεινή ομορφιά. Οι άλλες δύο ερμηνεύτριες εναλλάσσονται σε ρόλους εμμονής και εμμονικού, σε μια διαρκή μάχη εξουσίας, ανάγκης και μνήμης -μια μάχη που θολώνει τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη, στο παιδί και τον ενήλικα, στο παρελθόν και το τώρα.
Το έργο δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις -αλλά θέτει ερωτήματα που όλοι αναγνωρίζουμε: Ποιο κομμάτι του εαυτού μας θυσιάσαμε για να ενταχθούμε; Τι χάσαμε όταν σταματήσαμε να είμαστε παιδιά; Τι κρύβουμε κάτω από τη σοβαροφάνεια και τις απαιτήσεις της ενηλικίωσης; Και κυρίως: τι θυμόμαστε… όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν;
Η Κατερίνα Χάσκα -που, επίσης, ερμηνεύει, μίλησε μαζί μας.
Ποια ήταν η αφετηρία για τη δημιουργία του «Λήθη Vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε»;
«Το έργο γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσουμε για τη μνήμη, όχι ως νοητική λειτουργία αλλά ως ζωντανό οργανισμό. Ο Πόε μάς έδωσε το υπόστρωμα, το σκοτάδι, την ατμόσφαιρα του ανοίκειου. Από εκεί και πέρα, η παράσταση χτίστηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς, σωματικές έρευνες και προσωπικές καταθέσεις. Θέλαμε ένα έργο που να αγγίζει την εσωτερική μας σκιά με τρυφερότητα και τόλμη».
Ο Πόε είναι συνδεδεμένος με τον τρόμο. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο στα έργα του;
«Ο πραγματικός τρόμος στον Πόε δεν είναι το μακάβριο. Είναι ο άνθρωπος που διαλύεται εσωτερικά. Η στιγμή που η πραγματικότητα ραγίζει. Αυτή η ύπουλη μετάβαση από το λογικό στο άρρητο είναι που με συγκλονίζει. Ο Πόε δεν περιγράφει το σκοτάδι, το αποκαλύπτει. Αυτό το αόρατο ρήγμα μάς ενδιέφερε να μεταφέρουμε στη σκηνή».
Το έργο εστιάζει στη μνήμη και το τραύμα. Γιατί αυτή η θεματική, τώρα;
«Οι σύγχρονες κοινωνίες μάς εκπαιδεύουν να προχωρούμε χωρίς να κοιτάμε πίσω. Αλλά το παρελθόν δεν εξαφανίζεται· ενσωματώνεται. Το παιδικό τραύμα επηρεάζει τον ενήλικα που γίναμε, τη σχέση μας με τον κόσμο και τον εαυτό μας. Πιστεύω ότι σήμερα υπάρχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ να δοθεί φωνή σε αυτό το “εσωτερικό παιδί”. Η παράσταση γίνεται ένας ασφαλής τόπος για αυτή τη συνάντηση».
Γιατί επιλέξατε οι χαρακτήρες να είναι άφυλοι και άχρονοι;
«Γιατί θέλαμε να αποφύγουμε κάθε κοινωνικό ή ρεαλιστικό προσδιορισμό που θα περιόριζε την ταύτιση. Η μνήμη δεν γνωρίζει φύλο, ταυτότητα, ηλικία. Είναι ενέργεια. Ο θεατής μπορεί να δει κομμάτια του εαυτού του, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Η αφαίρεση δημιουργεί χώρο για προσωπική αναγνώριση».
Η φόρμα της παράστασης είναι ιδιαίτερα υβριδική· μιλήστε μας για τη σύζευξη σωματικού θεάτρου, video art, ηχοτοπίων και ποιητικού λόγου.
«Η μνήμη δεν εκδηλώνεται ποτέ σε ευθεία γραμμή. Είναι θραύσματα, εικόνες, αναπνοές, στιγμές που επανέρχονται σαν παλμοί. Γι’ αυτό χρειαζόμασταν μια πολυεπίπεδη φόρμα: το σώμα εκφράζει όσα δεν μπορεί ο νους, το video art ανοίγει ρωγμές σε έναν “εσωτερικό χώρο”, οι ήχοι λειτουργούν σαν υπόγειο συναίσθημα, και ο ποιητικός λόγος είναι το νήμα που συνδέει τα ανείπωτα. Ο ποιητικός λόγος επιλέχθηκε γιατί δεν περιορίζει, δεν ερμηνεύει, δεν εξηγεί· υπαινίσσεται. Επιτρέπει στις μνήμες να υπάρχουν χωρίς να πρέπει να ονομαστούν. Είναι μια γλώσσα που κινείται όπως η ψυχή: αφαιρετικά, αινιγματικά, βαθιά. Μέσα από αυτή τη φόρμα, η παράσταση γίνεται μια εμπειρία και όχι μια ιστορία».
Πώς δουλέψατε με τις ηθοποιούς σε τόσο ευαίσθητα θέματα;
«Με απόλυτη εμπιστοσύνη και κοινή διαθεσιμότητα. Με όλους τους συντελεστές, πέρα από συνεργάτες είμαστε και φίλοι· οπότε υπάρχει μεταξύ μας ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας, αλληλοφροντίδα και αλληλοαγάπη. Αυτό βοήθησε αρκετά για να αφεθούμε και να μοιραστούμε. Το έργο αυτό ξεκίνησε ως work in progress και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ “Νύχτες Έντγκαρ Άλλαν Πόε” στο Rabbithole. Ήταν τότε ένα ζωντανό υλικό που δοκιμάστηκε μπροστά στο κοινό, με μια πιο “γυμνή” σκηνική συνθήκη.
Στη φετινή εκδοχή επιστρέφουμε εντελώς ανανεωμένες: με διαφορετική σκηνική εγκατάσταση, με την προσθήκη του video art, με νέους σωματικούς κώδικες και με ένα δραματουργικό υλικό που εξελίχθηκε μέσα από βαθύτερη έρευνα. Όλα αυτά μάς οδήγησαν να ξαναδουλέψουμε τις σκηνές από την αρχή, με το σώμα ως οδηγό. Εμφανίστηκαν νέα επίπεδα μνήμης, νέοι ρυθμοί, νέες ποιότητες κίνησης που άλλαξαν την αναπνοή της παράστασης.
Οι πρόβες ξεκινούσαν συχνά από μια αίσθηση, από έναν φόβο, από μια λέξη. Δεν προσπαθήσαμε να “παίξουμε” το τραύμα, αλλά να το προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια. Το ζητούμενο δεν ήταν η συγκίνηση, αλλά η αλήθεια. Και αυτό απαιτεί ασφάλεια, ενσυναίσθηση και ομαδική αναπνοή.
Η διαδικασία ήταν συνεχής μετάλλαξη, κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο στοιχείο της νέας βερσιόν».
Η τρύπα στη σκηνή είναι ένα έντονο σύμβολο. Τι εκπροσωπεί;
«Είναι η είσοδος στη μνήμη. Ένας χώρος ταυτόχρονα ζωντανός και απειλητικός. Το χώμα και το νερό λειτουργούν σαν υλικά της φθοράς και της αναγέννησης. Η τρύπα είναι η φυλακή, η μήτρα, η ταφή και η λύτρωση. Είναι το σημείο όπου ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι όλη η παράσταση συμβαίνει “μέσα”, όχι έξω».
Τι ρόλο έχει ο Κόμπερ και το ποίημα “Ο Άνθρωπος–Σκουλήκι”;
«Ο Κόμπερ είναι μια τελετουργική φιγούρα. Δεν είναι άνθρωπος -είναι φωνή. Ένας υπόγειος αφηγητής που μεταφέρει τον παλμό του έργου. Το ποίημα λειτουργεί σαν σκιά που πέφτει πάνω σε κάθε σκηνή. Είναι ο σκοτεινός μηχανισμός που υπενθυμίζει την ανθρώπινη φθορά, αλλά και την επίμονη ανάγκη για επιβίωση. Ο Κόμπερ ενώνει όλα τα επίπεδα της παράστασης -σώμα, εικόνα, ήχο, μνήμη».
Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη κοινωνική αξία του έργου;
«Ότι ανοίγει χώρο για συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία χωρίς διδακτισμό. Στη σκηνή δεν βλέπουμε “πρόβλημα”, αλλά ανθρώπους που παλεύουν με τις ίδιες σκιές που κουβαλά ο καθένας μας: φόβο, εγκατάλειψη, ντροπή, μοναξιά. Το έργο μιλάει για το θάρρος της μνήμης. Για το ότι η ευαλωτότητα είναι πηγή δύναμης. Αυτό είναι κάτι βαθιά κοινωνικό».
Ποια είναι, τελικά, η ουσία του έργου για εσάς;
«Ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αν δεν θυμηθούμε. Η λήθη είναι άμυνα, αλλά η θύμηση είναι λύτρωση. Αν έπρεπε να το συνοψίσω σε μια φράση, θα έλεγα: “Ό,τι κρύψαμε για να επιβιώσουμε, κάποτε ζητά να το θυμηθούμε για να ζήσουμε”».
Ταυτότητα Παράστασης
Ηθοποιοί: Μίκα Στεφανάκη, Κατερίνα Χάσκα, Ραφαέλα Καβαζαράκη
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Χάσκα
Κίνηση: Μίκα Στεφανάκη
Μουσική – Ηχοτοπία: Κωστής Κόντος
Σκηνική εγκατάσταση: Δημήτρης Μέλλος
Video Art-Φωτογραφίες: Μαρία Ζερβός
Κοστούμια: Μάγδα Καλέμη
Σχεδιασμός φωτισμού: Αλέξανδρος Πολιτάκης – Κατερίνα Σαλταούρα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ραφαέλα Καβαζαράκη
Παραγωγή: Creatists | www.creatists.gr
Social Media: Betterfly Digital – Μαρλού Ξηνταριανού
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ – Κεντρική Σκηνή
Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα
Μετρό: Στάση Κεραμεικός, Τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ, ΟΑΣΑ: 049, 815, 838, 914, Γ18 Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ
Το Θέατρο είναι προσβάσιμο για ΑΜΕΑ
Διάρκεια: 75 λεπτά
Πρεμιέρα: Δευτέρα 19 Ιανουαρίου, 21:30
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα στις 21:30
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ Online: https://www.ticketservices.gr/event/alkmini-lithi-vs-thimisi-dokimi-poe/
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
