© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Η «Λήθη», μια σωματική και ψυχική κατάβαση, εμπνευσμένη από το έργο «Λήθη» του Δημήτρη Δημητριάδη, μεταμορφώνεται σε μια χοροθεατρική εμπειρία στη θεατρική σκηνή BIOS, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9 μ.μ., για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων [Πειραιώς 84, Αθήνα].
Στη θέση της καρδιάς, είναι τώρα μια πέτρα. Ένας έρημος τόπος γίνεται πεδίο μνήμης και σιωπής. Κάθε βήμα χαράζει αποτύπωμα· κάθε αποτύπωμα γεννά μορφή. Σώματα που μάχονται και θρηνούν. Αμφιβάλλουν, δηλώνουν, σπαράζουν, σιωπούν. Κάθε κίνηση, μια ρωγμή. Κάθε ανάσα, ένα βάρος. Λες και η λήθη είναι αμνησία. Λόγος και κίνηση πλέκονται σε έναν χορό που οδηγεί στη λύτρωση. Οι λέξεις γίνονται ψίθυροι· οι ψίθυροι κραυγές· οι κραυγές ανάσες που χτυπούν τον αέρα.
Η «Λήθη» δεν αφηγείται μια ιστορία. Δημιουργεί έναν κόσμο όπου το παρελθόν δεν μένει ποτέ θαμμένο· επιστρέφει σαν παλίρροια για να δοκιμάσει την αντοχή του σώματος και του νου. Στην άκρη του ορίζοντα, η ερώτηση που δεν μπορείς να αποφύγεις: Αν η μνήμη σε κρατά δεμένο, τι θα θυσίαζες για να σπάσεις την πέτρα;
Πρωταγωνιστούν οι Νίκη Σερέτη, Μαγδαληνή Σπίνου, Λένα Μποζάκη. Τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία υπογράφει η Εύα Σταυρογιάννη· μιλήσαμε μαζί της.
Κάποτε αναφερθήκατε στο σώμα ως “όργανο μνήμης”. Πώς το σώμα αφηγείται όσα δεν μπορεί ο λόγος στη «Λήθη»;
«Τα σώματά μας έχουν μνήμη· όχι νοητική, αλλά κυτταρική. Στη “Λήθη”, αυτό αναζητώ: να συναντήσουν οι ερμηνεύτριες κάτι μέσα τους, να ανακαλέσουν, να κουβαλήσουν όσα θάφτηκαν για να επιβιώσουμε. Στην παράσταση, η κίνηση γίνεται η ίδια η μνήμη που κινείται. Κινείται μέσω του σώματος, του ήχου, του λόγου. Και εκεί συμβαίνει η μεταμόρφωση: η λήθη γίνεται ύλη, όπως το νερό που αλλάζει σχήμα αλλά ποτέ ουσία».
Στην παράσταση κυριαρχούν η σιωπή, οι ψίθυροι, η αναπνοή. Πώς δουλεύετε πάνω σε τόσο λεπτές εκφραστικές αποχρώσεις;
«Με υπομονή και με ακρόαση. Δουλέψαμε με την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου στη δραματουργία, με τον ήχο του Αντώνη Παπακωνσταντίνου και τον φωτισμό της Μελίνας Μάσχα σαν να είναι συμπρωταγωνιστές των σωμάτων. Σιωπή, φως, ήχος και κίνηση αναπνέουν μαζί, στη συχνότητα του σχεδόν-τίποτα, στην αναπνοή που αλλάζει ρυθμό, στην παύση πριν από από κάτι. Η σιωπή δεν είναι κενό, είναι τόπος και τον ακούμε».
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τις Νίκη Σερέτη, Μαγδαληνή Σπίνου και Λένα Μποζάκη;
«Τις επέλεξα για κάτι που δεν διδάσκεται: ευαλωτότητα. Στη “Λήθη”, καμία τους δεν κρύφτηκε πίσω από τεχνικές ή ρόλους. Στάθηκαν με το σώμα τους και είπαν: “Είμαι εδώ”, με θάρρος να σταθούν γυμνές απέναντι στην αλήθεια του έργου, χωρίς προστασία, χωρίς τεχνάσματα. Αυτή η παρουσία είναι σπάνια».
Πώς είναι να δουλεύεις με ηθοποιούς που πρέπει να “χορεύουν” χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη χορεύτριες;
«Ήταν μια διαφορετική και πρωτόγνωρη εμπειρία, που είχε πολύ ενδιαφέρον. Ο λόγος που επέλεξα να προσεγγίσω το συγκεκριμένο έργο με αυτόν το τρόπο είναι αφενός γιατί ένας χορευτής πολλές φορές ξέρει πολύ καλά πώς “πρέπει” να κινηθεί ενώ ένας ηθοποιός, όταν αφεθεί στο σώμα του, φέρνει κάτι πιο άγριο, πιο ακατέργαστο, πιο ανθρώπινο. Και αναζητούσα αυτό το “βίωμα”. Αφετέρου, το ίδιο το κείμενο. Για μένα, στη “Λήθη”, σώμα και λόγος έρχονται ισάξια».
Στην περιγραφή της παράστασης, υπάρχει η φράση «Αν η μνήμη σε κρατά δεμένο, τι θα θυσίαζες για να σπάσεις την πέτρα;» — ποια είναι η δική σας απάντηση;
«Τη βεβαιότητα. Το να αφήσεις την πέτρα να σπάσει, σημαίνει να αφήσεις και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Πολλές φορές είναι τρομακτικό. Αλλά μόνο τότε έρχεται η ελευθερία. Σε μια εποχή που η ανθρώπινη αξία φθίνει ολοένα και περισσότερο, επέλεξα να σταθώ με τα μάτια γυρισμένα στο “μέσα” μας».
Με τι συναίσθημα θα θέλατε να φεύγουν οι θεατές;
«Με ανάσα! Όχι με συμπέρασμα, όχι με απάντηση αλλά με εκείνη τη μικρή εσωτερική μετατόπιση όπου κάτι -έστω και ανεπαίσθητα- έχει φύγει από πάνω τους, κι αναπνέουν έστω και λίγο πιο ελεύθερα. Αν ο θεατής φύγει πιο ανάλαφρος, σαν να έσπασε μια δική του πέτρα, τότε η “Λήθη” έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της».
Ταυτότητα Παράστασης
Πρωταγωνιστούν: Νίκη Σερέτη, Μαγδαληνή Σπίνου, Λένα Μποζάκη
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Εύα Σταυρογιάννη
Δραματουργική επεξεργασία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Sound design: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Σχεδιασμός φωτισμού: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Κόνιαρης
Ειδικές κατασκευές: Δημήτρης Φίλιος
Σχεδιασμός κουστουμιών: Μαρία Ζερβάκη
Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός
Trailer: Χρήστος Δήμας
Παραγωγή Trailer: PleiasTv
Graphic design: Αλεξάνδρα Μερκούρη
Οργάνωση παραγωγής: Τόνια Πουρκού
Βοηθός παραγωγής: Γεωργία Αμοργιανιώτη
Παραγωγή: INDAK
ΛΗΘΗ | Εισιτήρια online!
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
