Το έργο «Φάε!» της Νάσιας Παναγοπούλου ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Τάσου Φραγκιά, στο Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Δευτέρα στις 6 μ.μ. [Αλκμήνης 8-12, Αθήνα].
Το «Φάε!» δεν είναι απλώς ρήμα, αλλά μια λέξη που έγινε ζωή. Μια γυναίκα μεγαλώνει με μια εντολή που γίνεται εθισμός, παρηγοριά, εσωτερική φυλακή. Ένας μονόλογος που ξεγυμνώνει την ψυχή και μιλά για όσα δεν λέγονται: διατροφικές διαταραχές, fatphobia, μητρική ταυτότητα. Ένα ταξίδι στις γεύσεις της ψυχής, που καλεί να τολμήσουμε να το γευτούμε.
Ερμηνεύει η Αλεξία Μουστάκα· μιλήσαμε μαζί της.
Πώς προσεγγίσατε τη γυναίκα που πρωταγωνιστεί στο «ΦΑΕ!»; Τι σας συγκίνησε περισσότερο στην ιστορία της;
«Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ διαφορετικός χαρακτήρας από μένα, αλλά με πολλές κοινές αναφορές στο παρελθόν και στην εποχή που μεγάλωσε. Για έναν ηθοποιό αυτό είναι το πιο ωραίο, η πρόκληση να πρέπει να μπει στα βήματα ενός άλλου ανθρώπου και να είναι συνεπής με αυτό. Στην αρχή, βρίσκω τα κοινά σημεία και μετά χτίζω σιγά σιγά τον ρόλο. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο με την ηρωίδα, είναι η σχέση με τη μάνα, που όπως λέει και η ίδια, είναι ο πρώτος και ο πιο ισχυρός δεσμός της ζωής ενός παιδιού».
Το έργο καταπιάνεται με έντονα και ευαίσθητα ζητήματα -διατροφικές διαταραχές, μητρική ταυτότητα, fatphobia. Πώς τα βιώσατε ερμηνευτικά;
«Προσπάθησα να ανακαλέσω μνήμες από την παιδική μου ηλικία και να βρω όσο το δυνατών περισσότερα κοινά σημεία με τον ρόλο. Αυτό το κομμάτι, ομολογώ, πως ήταν αρκετά δύσκολο».
Ο τίτλος «ΦΑΕ!» είναι προστακτικός, σχεδόν βίαιος. Πώς νιώσατε όταν τον ακούσατε πρώτη φορά;
«Η αλήθεια είναι πως περισσότερο μου κίνησε την περιέργεια· πώς ένα τέτοιο προστακτικό ρήμα, μπορεί να συνθέσει ένα ολόκληρο έργο. Διαβάζοντάς το, ένιωσα πως δε θα μπορούσε να έχει διαφορετικό τίτλο. Το ρήμα φάε, καθορίζει όλη τη ζωή της ηρωίδας».
Ποιο ήταν για εσάς το πιο δύσκολο κομμάτι αυτού του μονολόγου;
«Το πιο δύσκολο κομμάτι, αλλά και το πιο ωραίο, είναι οι συνεχείς εναλλαγές συναισθημάτων· πως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, σε πηγαίνει από τη συγκίνηση, στο γέλιο και στο κλάμα. Μεγάλη πρόκληση για έναν ηθοποιό».
Αν η ηρωίδα σας μπορούσε να απευθυνθεί απευθείας στο κοινό, ποιο θα ήταν το μήνυμά της;
«Θα μιλούσε για τη δύναμη που κρύβουμε όλοι μέσα μας και πως δεν έχει καμία σημασία το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, αλλά το πώς βλέπουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας».
Πώς πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να συμβάλει στη συζήτηση γύρω από το σώμα, τη ντροπή, και την κοινωνική αποδοχή;
«Το θέατρο μπορεί να κάνει θαύματα και να λειτουργήσει λυτρωτικά, κάποιες φορές. Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνεις από μια παράσταση και να μη μπορείς να τη βγάλεις από το μυαλό σου· να ξεχνάς τα δικά σου προβλήματα και να συζητάς τα θέματα που πραγματεύεται η παράσταση· και να σε κάνει να θες να την επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι. Μπορεί να σου ανοίξει τα μάτια, το μυαλό και τη σκέψη γύρω από τέτοια θέματα».
Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Νάσια Παναγοπούλου
Σκηνοθεσία- Δραματουργική Επεξεργασία: Τάσος Φραγκιάς
Ερμηνεία: Αλεξία Μουστάκα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Μανώλης Μπράτσης
Μουσική Επιμέλεια: Pi Synergy
Φωτογραφίες: Δημήτρης Τζώρτζης
Γραφίστας: Λεωνίδας Περηφάνης
Μια παραγωγή της Ομάδας π (Pi Synergy)
Πότε: Κάθε Δευτέρα στις 18.00
Πού: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Αθήνα 118 54
Διάρκεια 75 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 12€ (κανονικό) 8€ (φοιτητικό, μαθητικό, άνω των 65 ετών, άνεργοι, ΑΜΕΑ, ομαδικό άνω των 6 ατόμων) 5 € (ατέλειες ΣΕΗ, ΑΣΚΤ, ΠΕΣΥΘ)
Προπώληση: https://t.ly/kSuzg
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
