Με έντονο προβληματισμό και θλίψη τοποθετείται ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων σχετικά με το περιστατικό που σημειώθηκε σε σχολείο της Κυψέλης με πρωταγωνίστρια μια δεκαεξάχρονη μαθήτρια, αλλά και με τον τρόπο που αυτό διαχειρίστηκαν οι αρμόδιοι θεσμοί. Σε ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος εκφράζει βαθιά ανησυχία για τις απαντήσεις που δίνει η Πολιτεία στα σύνθετα προβλήματα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.
Όπως τονίζεται, το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί «τρανταχτή απόδειξη της αποτυχίας των ενηλίκων και των θεσμών» να προσφέρουν τη στοιχειώδη προστασία στα παιδιά. Παρά τις συχνές διακηρύξεις για δράσεις, νόμους και παρεμβάσεις υπέρ της προστασίας των ανηλίκων, απουσιάζει —σύμφωνα με τους ψυχολόγους— η ουσιαστική και συστηματική θεσμική αλλαγή που θα ανταποκρινόταν στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών.
Στην ανακοίνωση περιγράφεται μια πραγματικότητα όπου παιδιά μετακινούνται από σχολικές δομές με τιμωρητική λογική, χωρίς να αντιμετωπίζονται οι χρόνιες δυσκολίες τους, οικογένειες αδυνατούν να διαχειριστούν σοβαρά προβλήματα μέχρι να επέλθει μια κρίση, ενώ ανήλικοι που έχουν υποστεί βία καλούνται να συνεχίσουν χωρίς ουσιαστική ψυχοκοινωνική στήριξη. Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται το γεγονός ότι ένα 16χρονο παιδί βρέθηκε μόνο του, χωρίς γονική παρουσία ή υποστήριξη, αντιμέτωπο με τη Δικαιοσύνη και οδηγήθηκε στην προφυλάκιση.
Ο Σύλλογος υπενθυμίζει ότι τόσο η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού όσο και το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπουν ρητά την υποχρέωση του κράτους να προστατεύει τη νεότητα και τον θεσμό της οικογένειας. Σε περιπτώσεις όπως αυτή, επισημαίνεται ότι όφειλαν να συνεργαστούν τρεις βασικοί θεσμοί — Υγεία, Παιδεία και Δικαιοσύνη — όμως τελικά επιλέχθηκε, όπως αναφέρεται, η «πιο ασφαλής» λύση της προφυλάκισης της ανήλικης.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εφηβεία ως ένα σύνθετο αναπτυξιακό στάδιο, που συχνά παρερμηνεύεται τόσο από τη Δικαιοσύνη όσο και από τους ίδιους τους επαγγελματίες. Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι η παραβατικότητα των ανηλίκων δεν μπορεί να ιδωθεί ως ατομική ευθύνη, αλλά ως ένδειξη ρηγμάτων στη φροντίδα, εγκατάλειψης και αποτυχίας του κοινωνικού πλαισίου. Υπενθυμίζουν, μάλιστα, ότι πολλές ριψοκίνδυνες συμπεριφορές των εφήβων συνιστούν αυτοκτονικά ισοδύναμα, με τα στατιστικά στοιχεία να δείχνουν αυξημένα ποσοστά αυτοκτονιών και αυτοτραυματισμών τα τελευταία χρόνια.
«Ένα παιδί που “ψάχνει τη μαμά του” δεν χρειάζεται εγκλεισμό», σημειώνεται χαρακτηριστικά, αλλά προστασία, σαφή όρια και ουσιαστική ψυχοκοινωνική παρέμβαση. Παράλληλα, γίνεται λόγος για σοβαρά κενά στις δημόσιες δομές ψυχικής υγείας, με μεγάλες περιοχές της χώρας να στερούνται βασικής παιδοψυχιατρικής κάλυψης και τις υπάρχουσες υπηρεσίες να αδυνατούν να ανταποκριθούν στον όγκο των περιστατικών.
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων καταγγέλλει μια κυρίαρχη λογική που προτιμά την καταστολή από τη θεραπεία και προειδοποιεί ότι η τιμωρία χωρίς κατανόηση του τραύματος δεν αποτελεί δικαιοσύνη, αλλά αναπαραγωγή της βίας με θεσμική σφραγίδα. Καλεί, τέλος, τους αρμόδιους φορείς να προσεγγίζουν την εφηβική παραβατικότητα με παρεμβάσεις πρόληψης και θεραπείας, υπογραμμίζοντας ότι «κανένας δεν είναι γεννημένος εγκληματίας».
Κλείνοντας, οι ψυχολόγοι εκφράζουν την ευχή να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση για τη δεκαεξάχρονη, να αναρρώσει πλήρως η μαθήτρια που τραυματίστηκε και να στηριχθεί ολόκληρη η σχολική κοινότητα. Κυρίως, όμως, ζητούν το περιστατικό να αποτελέσει αφορμή για συλλογική αυτοκριτική και ουσιαστικές αλλαγές σε όλα τα θεσμικά επίπεδα.
«Η αλλαγή είναι δυνατή. Η θεραπεία λειτουργεί. Και τα παιδιά μας το αξίζουν», καταλήγει η ανακοίνωση, με το μήνυμα: «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
