Και νέα αύξηση του κατώτατου μισθού εξήγγειλε στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή -σε συζήτηση για την ηλεκτρική ενέργεια- ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, τονώνοντας το ηθικό των βουλευτών του, που πρέπει να πάνε το Πάσχα στις περιφέρειές τους και να αντιμετωπίσουν τους πολίτες, που ζουν στην πραγματικότητα.
Η αύξηση που θα αποφασιστεί πρέπει να δοθεί από τις επιχειρήσεις στους εργαζομένους τους – ανεξάρτητα από τις δυνατότητές τους. Τελείως σοβιετικό το μοντέλο, καθώς δεν έχουμε και κανένα άλλο με αξιώσεις πρόχειρο να παρουσιάσουμε.
Φυσιολογικά οι αυξήσεις των μισθών είναι αποτέλεσμα της παραγωγικότητας της εργασίας, αλλά κι εκεί είμαστε πάτοι (στο 55% της Ε.Ε.), καθώς δεν έχουμε επενδύσεις. Η δική μας ανάπτυξη -για την οποία επαιρόμαστε ότι ξεπερνάει τον μέσο όρο της Ευρώπης- στηρίζεται κατά βάση στην κατανάλωση, στα δανεικά και σε μία μικρή συμμετοχή των επενδύσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι προβλέψεις των προϋπολογισμών τα προηγούμενα τρία με τέσσερα χρόνια έπεφταν έξω στο θέμα των επενδύσεων.
Οι επενδύσεις είναι στο 16% του ΑΕΠ, παρά το χρήμα που έχει εισέλθει στη χώρα από τα κοινοτικά ταμεία αλλά και το Ταμείο Ανάκαμψης. Στην Ευρώπη το αντίστοιχο ποσοστό είναι στο 23% του ΑΕΠ και στην Τουρκία, που μας απειλεί διαρκώς και έχει ισχυρή πολεμική βιομηχανία (η οποία της παρέχει αυτονομία στον κρίσιμο τομέα της άμυνας), οι επενδύσεις είναι στο 30% του ΑΕΠ.
Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ότι ο κατώτατος μισθός θα πάει στα 950 ευρώ το 2027 (χρονιά εκλογών) ως αποτέλεσμα της σώφρονος οικονομικής πολιτικής που έχει εφαρμοστεί. Στην πραγματικότητα αυτές οι αυξήσεις που δίνονται διοικητικά δεν προέρχονται από αύξηση του εγχώριου προϊόντος, το οποίο ακόμα και το 2025 δεν είχε φτάσει σε πραγματικές τιμές ούτε τα επίπεδα του 2009.
Οι αυξήσεις δίνονται με έξοδα του ιδιωτικού τομέα και ανεξαρτήτως της αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, που είναι το φυσιολογικό για τη δημιουργία εισοδήματος. Με άλλα λόγια μοιράζουμε εισόδημα που δεν είναι νέο και αυτό με το… σταγονόμετρο χωρίς να λύνουμε κανένα πρόβλημα.
Θα ήταν καλύτερα να μη θεσμοθετούσαν καμία αύξηση αρκεί να μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό και να μειώσουν τους φόρους. Αλλά πώς να το κάνουν αυτό, όταν φόροι και πληθωρισμός είναι η αιτία για να εμφανίζουμε τα πλεονάσματα, που μετά -υποτίθεται- τα γυρίζουμε στην κοινωνία για να την… ανακουφίσουμε;
Η εικόνα με τους βερμπαλισμούς και τα σχέδια που μένουν από καύσιμα αποτυπώνει ανάγλυφα το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε παγιδευτεί, εφόσον κάνουμε διαρκώς τα ίδια. Χωρίς επενδύσεις η βαλίτσα δεν πάει μακριά. Και οι επενδύσεις θέλουν διαφάνεια, δικαιοσύνη, καλές υποδομές, ανταγωνισμό που θα λειτουργεί, χρήσεις γης που δεν έχουμε και πολλά άλλα που θα πάρουν στην πλάτη τους για να τα υλοποιήσουν σοβαροί πολιτικοί, οι οποίοι θα ενδιαφέρονται για την ουσία και όχι για την εικόνα και τις δημόσιες σχέσεις.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
