© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, η «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ, παρουσιάζεται μέσα από την προσωπική ματιά της Ηρώς Μπέζου και του Χρήστου Θάνου· μαζί τους, επί σκηνής, η Μαρία Χάνου και ο Φώτης Στρατηγός. Η παράσταση ανεβαίνει στο Rabbithole [Γερμανικού 20, Αθήνα].
Μέσα από το ποιητικό και αιχμηρό κείμενο του Ανούιγ, το έργο εξερευνά τον έρωτα, την επιλογή και το τίμημα της ελευθερίας, προτείνοντας μια φρέσκια σκηνική ανάγνωση που συνομιλεί δυναμικά με το σήμερα.
Η Ευρυδίκη κι ο Ορφέας συναντιούνται στον σταθμό ενός τρένου. Το πρώτο τους κοίταγμα θα αποτελέσει την απαρχή ενός έρωτα που θα ταξιδέψει μέσα στους αιώνες. Ενός έρωτα που υπερβαίνει τα όρια της ζωής και που μονάχα στον θάνατο μπορεί να παραμείνει ζωντανός. Ο Ορφέας θα ταξιδέψει ως τον Κάτω Κόσμο για να συναντήσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη ώστε να τη φέρει πίσω στη ζωή, υπό τον όρο πως δεν θα την κοιτάξει μέχρι να φτάσει το πρώτο πρωινό τρένο. Θα καταφέρουν όμως οι δύο ερωτευμένοι να τηρήσουν τον όρο αυτόν;
Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ανούιγ τοποθετεί τον Έρωτα μεταξύ Ζωής και Θανάτου, προσδίδοντας στην έννοια της επιλογής υπαρξιακές διαστάσεις, χωρίς όμως να τοποθετείται.
Η παράσταση επικεντρώνεται σε αυτό το υπαρξιακό δίλημμα. Θέατρο και μουσική συμπλέουν σκηνικά, σε ένα περιβάλλον άχρονο και αδιάστατο, με τις φωνές και τα σώματα των δύο νέων, που έχουν καταληφθεί από τον Έρωτα, να δονούνται ανεξέλεγκτα.
Ο Φώτης Στρατηγός μίλησε μαζί μας.
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε, αρχικά, στην «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ;
«Αυτή την ερώτηση, νομίζω, θα την απαντούσαν καλύτερα ο Χρήστος με την Ηρώ, γιατί εκείνοι επέλεξαν το έργο. Αυτό που μπορώ να απαντήσω εγώ, είναι τι θεώρησα πως με ενδιαφέρει σε αυτό που διάβασα, αφού είχε γίνει η επιλογή· και, με απλά λόγια, θα έλεγα πως είναι η ερωτική συνάντηση. Δηλαδή, το πώς αφηγείται κανείς θεατρικά μια ερωτική ιστορία, τη συγκεκριμένη ερωτική ιστορία, την ιστορία που λέει πως δύο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία στον σταθμό των τρένων, συμβαίνει να ερωτευθούν -κι αυτό γιατί και πώς συμβαίνει άραγε;- κι από τη στιγμή αυτή κι έπειτα ξεκινάει η φθορά, η πτώση, όταν τα αισθήματα αρχίζουν να εκφράζονται λεκτικά. Όταν οι εραστές αρχίζουν να ασχολούνται με το να εκφράσουν τον έρωτά τους και δεν κάνουν έρωτα, αρχίζει η κατηφόρα. Είναι σα να σου λέει πως ο έρωτας για να παραμείνει έρωτας δεν πρέπει να λέγεται, γιατί όταν λέγεται εξαφανίζεται, εκπίπτει· του πρέπει, απλώς, να συμβαίνει, του πρέπει να παραμένει πάντα άγνωστος, οικείος αλλά άγνωστος. Αυτό πώς το αφηγείται κανείς θεατρικά; Αυτό με ενδιαφέρει».
Το άχρονο και αδιάστατο περιβάλλον της παράστασης επηρεάζει -σωματικά και φωνητικά- την ερμηνεία του ρόλου σας;
«Το άχρονο και το αδιάστατο περιβάλλον έχει να κάνει περισσότερο με τη δραματουργική επεξεργασία του Χρήστου και της Ηρώς κι όχι τόσο με την υποκριτική της παράστασης. Έγινε μια προσπάθεια, να μεταφερθεί το έργο του Ανούιγ σε έναν τόπο περισσότερο καθολικό από έναν σιδηροδρομικό σταθμό της Γαλλίας κι ένα πανδοχείο στη Μασσαλία. Μην ξεχνάμε πως το κείμενο είναι γραμμένο το 1941 κι αποτελεί μέρος μιας σειράς έργων του Ανούιγ όπου μεταφέρει του μύθους και τους ήρωες της αρχαίας Ελλάδας σε αστικά περιβάλλοντα· τους εξανθρωπίζει σαν έκπτωτους ήρωες. Ε, σε αυτές τις μεταγραφές τού Ανούιγ, η Ηρώ κι ο Χρήστος, 85 χρόνια μετά, θεώρησαν -και σωστά- πως χρειάζεται ένα φρεσκάρισμα, γιατί τα πράγματα έχουν προχωρήσει ραγδαία. Η μεταφορά, λοιπόν, της ιστορίας σε άχρονο κι αδιάστατο περιβάλλον με αυτό έχει να κάνει, κι όχι με το σώμα και τη φωνή των ηθοποιών».
Η παράσταση δίνει μεγάλη έμφαση στον έρωτα ως δύναμη που καταλαμβάνει τα σώματα. Πώς επηρεάζει αυτό, τον τρόπο που προσεγγίζετε τον ρόλο σας;
«Κάτι που χρησιμοποιήθηκε σαν τρόπος για να αφηγηθούμε την κατάληψη αυτή που ρωτάτε, για τη στιγμή της συνάντησης του Ορφέα και της Ευρυδίκης μονάχα, είναι οι αναπνοές. Αυτό που φαντάζεται δηλαδή κανείς όταν λέει “τον είδα ή την είδα και μου κόπηκε η ανάσα”· κάτι τέτοιο δοκιμάζουμε να κάνουμε. Στην υπόλοιπη παράσταση θα έλεγα πως διαθέσαμε τα σώματά μας με τη Μαρία σ’ αυτή την παράλογη οικειότητα που έχουν τα σώματα δύο ερωτευμένων, που μια στιγμή πριν δεν έχουν ποτέ αγγιχτεί και μια στιγμή μετά δε σταματούν να χαϊδεύονται».
Ξεκινήσατε από τις Θετικές Επιστήμες και περάσατε στο θέατρο. Κοιτάζοντας πίσω, τι ήταν αυτό που δεν χωρούσε πια στη Μηχανική και σας οδήγησε οριστικά στην Τέχνη;
«Δεν θα έλεγα πως υπήρχε κάτι που δε χωρούσε στη μηχανική. Αισθανόμουν κι εξακολουθώ να αισθάνομαι πιο άνετα και όμορφα δουλεύοντας στο θέατρο· αυτή είναι η βασική διαφορά. Το κάνω με μεγαλύτερη ευχαρίστηση, για να το πω κι έτσι. Οι σπουδές οι θετικές είναι συνυφασμένες με την κατασκευή και τη λειτουργικότητα των πραγμάτων· όμως, αυτό δεν απέχει πολύ από την κατασκευή μιας ιστορίας. Έχουν κι οι ιστορίες και οι δραματουργίες ζητήματα στατικότητας, λειτουργικότητας και μέγιστης απόδοσης, όπως ακριβώς και οι μηχανές. Και η επιστήμη και η τέχνη έχουν να κάνουν με την επεξεργασία των ερεθισμάτων των ανθρώπων -είτε αυτά είναι αισθητηριακά, είτε ψυχικά. Δεν τις αντιλαμβάνομαι καθόλου αντιθετικά. Ίσα-ίσα, χέρι-χέρι πηγαίνουν».
Το Βραβείο Χορν συχνά λειτουργεί ως σημείο σταθμός για έναν ηθοποιό. Για εσάς τι άλλαξε και τι, συνειδητά, προσπαθήσατε να κρατήσετε ίδιο, μετά από αυτή την αναγνώριση;
«Το βραβείο δίνει μια ώθηση, μια φόρα. Είναι σα να σου επιβεβαιώνει κάποιος πως ως εκεί, κάτι πήγε καλά. Είναι μια αναγνώριση. Αλλά ως εκεί· από εκεί και πέρα δε σου διασφαλίζει κανείς τίποτα περαιτέρω. Μια από τις ιδιαιτερότητες και τις γοητείες αυτού του επαγγέλματος είναι πως είναι τόσο απύθμενο, που μοιάζει κάθε φορά να είναι σχεδόν πρώτη φορά· κι αντί να προσπαθεί κανείς να επιπλέει στην επιφάνειά του σαν κάποιος που λέμε καλός, αξίζει παραπάνω να προσπαθήσει να βυθιστεί μέσα σ’ αυτό, όσο περισσότερο μπορεί κι όσο αντέχει».
Ταυτότητα Παράστασης
Δραματουργική προσαρμογή: Ηρώ Μπέζου, Χρήστος Θάνος Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Σκηνοθεσία – μουσική: Χρήστος Θάνος Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσια Ζορμπαλή Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Σχεδιασμός φωτισμών: Κωνσταντίνος Μπεθάνης
Sound design: Στέφανος Δουβίτσας Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Social Media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης Φωτογραφίες, Video: Γιώργος Αθανασίου Σχεδιασμός αφίσας: Αναστασία Δαφερέρα Παραγωγή: Εμείς ΑΜΚΕ
Ερμηνεύουν: Ηρώ Μπέζου, Μαρία Χάνου, Φώτης Στρατηγός, Χρήστος Θάνος.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/eyrydiki
Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
