© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
O Νίκος Καμτσής συνεχίζει την πολυετή του σχέση με τον Σάμιουελ Μπέκετ, μπαίνοντας αυτή τη φορά σε έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο, μέσα από το νέο έργο του Νίκολας Καζάν, «Killing Godot», που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Τόπος Αλλού στις 14 Νοεμβρίου [Κεφαλληνίας 17, Αθήνα].
Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί εβδομήντα χρόνια… στο ίδιο θέατρο… στην ίδια αναμονή.
Οι Πάνος Σκουρολιάκος και Δημήτρης Φραγκιόγλου, δύο ηθοποιοί με απαράμιλλη χημεία και σκηνική δεινότητα, δίνουν σάρκα και οστά στους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ, μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη. Οι δυο τους δίνουν σωματική υπόσταση σε ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δεν διαγράφεται. Η ερμηνεία τους μοιάζει με τελετή. Με μαύρη κωμωδία. Με λύτρωση.
Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου μίλησε μαζί μας.
Μιλήστε μας για τον ρόλο σας στο «Killing Godot»· πώς προσεγγίσατε αυτήν τη σύνθετη, «μετα-μπεκετική» φιγούρα;
«Ο Χου, ο ήρωας που υποδύομαι, έχει εγκλωβιστεί να παίζει τον ίδιο ρόλο επί εβδομήντα χρόνια και έχει φτάσει στο σημείο να μην μπορεί, πλέον, να διαχωρίσει τη ζωή του από το θέατρο. Ακούγεται σαν κάτι πολύ ακραίο, αλλά κάτι παρόμοιο, σε άλλη κλίμακα φυσικά, έχουμε ζήσει όλοι στη ζωή μας. Κάποιες φορές, η ζωή μάς αναγκάζει να παίξουμε “ρόλους”. Εννοώ, ότι δεν λίγες οι φορές που έχει χρειαστεί να “παίζουμε έναν ρόλο” στην καθημερινότητά μας. Και τον “ρόλο” αυτόν κάποιες φορές τον επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά -γίνεται δεύτερη φύση μας τόσο, που δεν μπορούμε πια να τον βγάλουμε από πάνω μας. Χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε εγκλωβιστεί – παγιδευτεί σε αυτόν τον ρόλο. Όλοι, λίγο πολύ, έχουμε ζήσει επαναλαμβανόμενα μοτίβα και συμπεριφορές που δεν βγάζουν πουθενά και που οδηγούν αναπόφευκτα σε “μικρούς εγκλεισμούς”. Και όμως, μας είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από αυτά τα μοτίβα και τις συμπεριφορές. Και αυτό μπορεί να συμβεί σε όλες τις μορφές σχέσεων που αναπτύσσουμε, είτε αυτές είναι κοινωνικές είτε συναισθηματικές, είτε…»
Το έργο μιλά για την αναμονή επί εβδομήντα χρόνια στο ίδιο θέατρο. Ποιο ήταν το πιο δύσκολο στοιχείο στο να μεταφέρετε αυτό το αίσθημα χρόνου στη σκηνή;
«Η έννοια και η αίσθηση του χρόνου στο θέατρο, είναι εντελώς διαφορετική από ό,τι στην πραγματική ζωή. Ο χρόνος στο θέατρο άλλες φορές συστέλλεται και άλλοτε διαστέλλεται. Το “Killing Godot”, έχει σημείο εκκίνησης και αναφοράς το “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Μπέκετ. Ο χρόνος αφήγησης του έργου είναι γραμμικός. Ωστόσο, στο έργο η έννοια του χρόνου αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Ο Καζάν παίζει με την έννοια του “περιμένοντας”. Δυο ηθοποιοί ξεκινούν να παίξουν το ίδιο έργο, για άλλη μια φορά. Περιμένουν επί σκηνής, που έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους, εβδομήντα χρόνια. Ζουν “περιμένοντας”. Αυτό το “περιμένοντας” καλούμαστε να μεταφέρουμε στον θεατή και να του δώσουμε την ευκαιρία να το εισπράξει και να το ερμηνεύσει όπως εκείνος το αντιλαμβάνεται. Τι σημαίνει το “περιμένοντας”».
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Πάνο Σκουρολιάκο στην απόδοση της χημείας των δύο χαρακτήρων; Υπήρξαν στιγμές που η σκηνική σας σχέση σας εξέπληξε;
«Τον Πάνο, εννοείται ότι τον ήξερα. Μάλιστα, πριν πολλά-πολλά χρόνια, σε ένα τηλεοπτικό σκετσάκι που ήταν μέρος ενός τηλεπαιχνιδιού, είχα κάνει τον γιο του. Από τότε, δεν έτυχε να συναντηθούμε ξανά καλλιτεχνικά. Με τον Πάνο, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που θα βρεθούμε μαζί στη σκηνή. Και πραγματικά ήταν μια έκπληξη και για τους δυο μας η χημεία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσά μας. Και αυτό συνέβη αμέσως από την πρώτη ανάγνωση και ήταν μαγικό. Και επειδή οι χαρακτήρες που υποδυόμαστε συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, χωρίς να χάνουν την προσωπικότητά τους, είναι απαραίτητο να υπάρχει χημεία ανάμεσά μας».
Το έργο εισάγει μια μυστηριώδη γυναικεία persona που αλλάζει τη δυναμική της σκηνής. Πώς αντιδρά ο χαρακτήρας σας σε αυτήν την «απειλή» του Γκοντό;
«Η εμφάνιση της Γυναίκας στο έργο ταράζει την “ησυχία” και των δυο ηρώων. Ξέρουν ότι στο έργο που υπηρετούν δεν υπάρχει γυναίκα και δεν χωράει κάποια γυναίκα. Η εμφάνισή της, λοιπόν, ταράζει την όποια “ησυχία τους”. Η παρουσία της Γυναίκας τους γοητεύει αλλά και τους μπερδεύει. Δεν ξέρουν αν θέλουν να μείνει ή να φύγει. Αν μείνει, ίσως οι ισορροπίες αλλάξουν και οι ρόλοι τους, ίσως, υποβαθμιστούν. Στις ατέλειωτες συζητήσεις και υποθέσεις που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια, δεν υπήρχε ποτέ τέτοια εκδοχή. Τα υπόλοιπα επί σκηνής…»
Πώς προετοιμάζεστε σωματικά και ψυχικά για έναν ρόλο που απαιτεί τόσο έντονη σκηνική παρουσία και μνήμη δεκαετιών;
«Η σωματική προετοιμασία διαφέρει από έργο σε έργο. Κάθε έργο έχει τις δικές του απαιτήσεις. Όμως, ανεξαρτήτως έργου, φροντίζω πάντα την περίοδο που παίζω να βρίσκομαι σε καλή φυσική κατάσταση. Η σκηνή το απαιτεί αυτό. Ως προς την ψυχική προετοιμασία τώρα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο. Μελετάω και ψάχνω τον ρόλο πριν ακόμα ξεκινήσουν οι πρόβες. Πηγαίνω προετοιμασμένος στις πρόβες. Και φροντίζω τόσο στην πρόβα όσο και στην παράσταση να είμαι 100% παρών. Κάνω πέρα τα προβλήματα της καθημερινότητας, όσο σοβαρά και να είναι, και “χαίρομαι” αυτό που κάνω. Η “μνήμη”, τώρα, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο για εμάς τους ηθοποιούς. “Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις πονεί”, λέει ο Σεφέρης. Και το “Killing Godot” είναι έργο που παίζει πολύ με τη “μνήμη” και τα παιχνίδια του μυαλού μας. Οι “εγγραφές” που έχουν γράψει μέσα μας είναι πάντα ένα μεγάλο εφόδιο- εργαλείο για τον ηθοποιό και η ανάκλησή τους, κάποιες φορές, μας βοηθάει να ανοίξουμε ερμηνευτικά μονοπάτια. Για να είμαι ειλικρινής δεν ανήκω στην κατηγορία των ηθοποιών που ανακαλούν μνήμες για να ερμηνεύσουν έναν ρόλο. Πιστεύω ότι “οι μνήμες” έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους μέσα μας και το φέρουμε. Εξάλλου, η ζωή είναι ροή και αλλαγή, οπότε καμιά κατάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ ακριβώς η ίδια».
Αν μπορούσατε να συναντήσετε τον ίδιο τον Γκοντό, τι θα θέλατε να τον ρωτήσετε;
«Θα τον ρωτούσα αν πιστεύει ότι η ανθρώπινη φύση μπορεί να αλλάξει. Και αν ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς “προσδοκίες”».
Ταυτότητα παράστασης
«Killing Godot» του Νίκολας Καζάν
Σκηνοθεσία-Σκηνικό: Νίκος Καμτσής
Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Σκηνικά αντικείμενα και κατασκευές: Ιωάννα Καραγιώργου
Φωτογραφίες-promo video: Topos arte
Προβολή & Επικοινωνία: We Will – Βάσω Σωτηρίου
Ερμηνεία: Πάνος Σκουρολιάκος, Δημήτρης Φραγκιόγλου. Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή.
Πού: Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ – Κεντρική Σκηνή (Κεφαλληνίας 17 Αθήνα 210 8656004
Πρεμιέρα: Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2025 Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 20.30μμ Εισιτήρια: 18 ευρώ, άνω των 65: 15, Φοιτητικό/νεανικό: 12 ευρώ Κρατήσεις εισιτηρίων στο More.com και στο ταμείο του θεάτρου στο: 210 8656004 Διάρκεια:. 85’
Προπώληση : more.com
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
