© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Σε 92 μόλις λεπτά, μια απλή «Νυχτερινή βάρδια» μιας νοσηλεύτριας σε ελβετικό νοσοκομείο μετατρέπεται σε ακτινογραφία ενός συστήματος υγείας που καταρρέει νόμιμα και “ηθικά”: όχι με κραυγαλέες επεμβάσεις, αλλά με μικρά, «λογικά» βήματα υποστελέχωσης, γραφειοκρατίας και αποκρατικοποίησης.
Με γραφή εξαιρετικά στοχευμένη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, η σκηνοθέτιδα Πέτρα Μπιοντίνα Βόλπε δεν αφήνει ποτέ την ηρωίδα από τα μάτια της (παρεμπιπτόντως, «Ηρωίδα» είναι και η ορθή μετάφραση του αυθεντικού τίτλου) ενώ, ταυτοχρόνως, καταγράφει ένα άρρωστο σύστημα, κρυμμένο πίσω από πεντακάθαρους διαδρόμους με τοίχους κατάλευκους και φρεσκοβαμμένους. Στο κέντρο όλων, η Φλόρια που ξεκινά τη βάρδια με καινούρια λευκά παπούτσια και τελειώνει λουσμένη στον ιδρώτα, την κούραση και, κυρίως, μια ενοχή που δεν της αναλογεί. Ρυθμός αμείλικτος – αλλά ποτέ απάνθρωπος, και έχει σημασία – με την κάμερα της Τζούντι Κάουφμαν να την ακολουθεί αδιάκοπα, ένας ρυθμός που δεν επιτρέπει καμία ρητορεία. Άλλωστε, το δράμα υπάρχει στα νούμερα: Δυο νοσηλεύτριες, είκοσι ασθενείς. Και μαζί με όλα αυτά, μια σκηνή ανθολογίας, το τραγούδι που μοιράζεται η Φλώρα με μια ηλικιωμένη ασθενής που έρχεται να μας υπενθυμίσει λίγο και την έννοια του ανθρώπινου χρέους.
«Ο έρωτας δεν είναι να κοιτάζεις ο ένας τον άλλον, αλλά να κοιτάζετε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση» έγραφε ο Σεντ Εξιπερί, και στην όμορφη ταινία του Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ «Όνειρα (Σεξ, Αγάπη)» όλα ξεκινούν από έναν ερωτά που φέρνει τρεις γενιές γυναικών αντιμέτωπες με τα κοινά τους οράματα και τις προσωπικές φαντασιώσεις. Πρόκειται για τον έρωτα της 17χρονης Τζοάν για τη δασκάλα των γαλλικών της, που αποτελεί και το σημείο απ’ όπου η ταινία ξετυλίγει μια ευαίσθητη και πολυεπίπεδη εξερεύνηση της ταυτότητας, της φαντασίας και της δύναμης που έχει η αφήγηση στη ζωή μας. Γιατί όταν το ημερολόγιο της Τζοάν πέφτει στα χέρια της μητέρας και της γιαγιά της, εκείνες λιγότερο σοκάρονται με το περιεχόμενο και περισσότερο γοητεύονται από τη λογοτεχνική τους αξία. Τι εύρημα!
Από Χόλιγουντ μεριά, φαίνεται πως «Η Συμμορία των μάγων 3», με την παρέα των προηγούμενων φιλμ (Τζέσι Άιζενμπεργκ, Γούντι Χάρελσον) να ενώνεται με νεαρά μέλη εναντίον της αδίστακτης Ρόζαμουντ Πάικ (με πολύ αστεία νοτιοαφρικάνικη προφορά), μοιάζει να μετατρέπεται σε υπέρ-franchise. Προσωπικά, βρήκα αυτή την ταινία πολύ κοντά στο πνεύμα του Mission Impossible, και εννοώ την τηλεοπτική σειρά και όχι τις ταινίες! Εδώ το κλίμα είναι πιο ανάλαφρο και εύθυμο, το παιχνίδι της εξαπάτησης (σημαντικό τόσο για τους ταχυδακτυλουργούς, όσο και για τους κινηματογραφιστές) μπαίνει στο σωστό πλαίσιο, και έχω την αίσθηση πως θα δούμε ένα τέταρτο μέρος πολύ σύντομα.
Δυο τα μεγαθήρια: «Wicked: Μέρος Δεύτερο» όπου δυο χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου φιλμ, η Έλφαμπα Θροπ, πλέον γνωστή ως η Κακιά Μάγισσα της Δύσης, συνεχίζει τον αγώνα της για τα δικαιώματα των ζώων, ενώ ζει ως φυγάς – μέχρι που φτάνει η μικρή Ντόροθι Γκέιλ από το Κάνσας. Ναι, στο σύμπαν του Οζ γίνονται όλα αυτά. Δεύτερο μεγαθήριο, το «Sisu 2: O δρόμος της εκδίκησης» όπου ο Φινλανδός υπερμαχητής ξεπαστρεύει τον Κόκκινο στρατό, με τον Γιαλμάρι Χελάντερ να περνά τις εξετάσεις ως ο καλύτερος διάδοχος του Τζορτζ Μίλερ στο σύγχρονο σινεμά.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
