© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Ο Γιώργος Ασημακόπουλος παρουσιάζει την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής, με τίτλο «Densities» στον χώρο τέχνης Artshot – Sophia Gaitani [Λεμπέση 11, Αθήνα].
Μετά από δεκαετίες εικαστικής περιήγησης, τόσο στην τέχνη της φωτογραφίας όσο και στην τέχνη της ζωγραφικής και έπειτα από σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο καλλιτέχνης μας συστήνει για πρώτη φορά 17 έργα του, που αποτελούν ένα εσωτερικό ταξίδι, καθώς και ένα ταξίδι στον κόσμο της μνήμης και σε ό,τι εκείνη αφήνει πίσω της.
Την ώρα που το χρώμα «ζυμώνεται» και μεταφέρει φως, έννοιες και συναισθήματα, το ταξίδι του καλλιτέχνη σε άγνωστους τόπους ξεκινάει, ενώ παράλληλα λαμβάνει χώρα ένας συνεχής διάλογος με το έργο, του οποίου η εξέλιξη δεν ακολουθεί πάντα ασφαλή μονοπάτια. Για να καταλήξει σε ένωση δημιουργού και έργου, σε μια ισότιμη σχέση, όπου και οι δύο ωριμάζουν και εξελίσσονται. Το λευκό του τελάρου συμβολίζει για τον δημιουργό την γέννηση, μιας μορφής ή μιας οντότητας κάθε φορά τόσο μοναδικής, που καθρεφτίζει την ειλικρίνεια και την αλήθεια του δημιουργού.
Η έκθεση, σε επιμέλεια του ιστορικού τέχνης Κωνσταντίνου Θ. Σπυρόπουλου, θα διαρκέσει έως τις 27 Δεκεμβρίου.
Ο Γιώργος Ασημακόπουλος μίλησε μαζί μας.
«Densities», η πρώτη σας ατομική έκθεση ζωγραφικής. Τι θα δει ο επισκέπτης;
«Πρόκειται για 17 έργα που δημιούργησα τον τελευταίο χρόνο, και τα οποία αφορούν συνθέσεις με αναφορά στην έννοια του χώρου και της μνήμης. Εικόνες από το παρελθόν, που “ζυμώθηκαν” και ωρίμασαν μέσα στον χρόνο, μετατράπηκαν σε εμπειρία και, πλέον, αποτυπώνονται μέσω της σύνθεσης και του χρώματος ως εντύπωση. Μια εντύπωση που έχει απομακρυνθεί αρκετά από ό,τι ορίζουμε ως φυσικό χώρο και αντικείμενα».
Το χρώμα, η έντονη χειρονομία, οι πυκνότητες που δημιουργούνται από την υλικότητα είναι κάποια από τα στοιχεία που θα παρατηρήσει ο επισκέπτης της έκθεσης στην πλειοψηφία, αν όχι στο σύνολο των έργων που εκθέτετε.
«Τα μορφοπλαστικά στοιχεία αποτελούν μέρος του συνολικού χαρακτήρα που επιδίωξα να δώσω σε κάθε έργο ξεχωριστά. Δεν στοχεύουν μόνο στη συνθετική αρμονία μεταξύ τους, αλλά και στο να μετατραπούν από απλά συνθετικά εργαλεία σε έννοιες για όποιον έχει τη διάθεση να σταθεί απέναντι σε κάθε έργο.
Πράγματι, τα στοιχεία αυτά κυριαρχούν με κάποιον τρόπο στο σύνολο των έργων και τους προσδίδουν, θα έλεγα, μια ταυτότητα. Όσον αφορά στο χρώμα, με καλύπτει απόλυτα η παρατήρηση του επιμελητή της έκθεσης, ιστορικού και θεωρητικού τέχνης Κωνσταντίνου Σπυρόπουλου· το χρώμα δεν συμμετέχει στη διαδικασία της μίμησης, αλλά μεταφέρει κυρίως συναισθήματα και έννοιες. Η ζύμωσή του εξελίσσεται παράλληλα με το έργο, και η χρωματική παλέτα, άλλοτε δίνοντας βάθος, άλλοτε φωτίζοντας προς τον θεατή, επιδιώκει να μεταφέρει τον παρατηρητή σε τόπους και χώρους πέρα από ό,τι ορίζουμε ως φυσικό, τρισδιάστατο χώρο.
Η αναγλυφικότητα και η υφή αποτελούν στοιχεία που με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στη δουλειά μου. Θα έλεγα ότι, σε συνδυασμό με την έντονη χειρονομία, επιχειρούν να μεταφέρουν προς τα έξω την αίσθηση ενός τόπου ή χώρου υπό διαμόρφωση, γεμάτου ενέργεια καθώς αυτός πλάθεται».
Ασχολείστε αρκετά χρόνια με τη φωτογραφία· με τη φοίτησή σας στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, μπήκε, κατόπιν, και η ζωγραφική στην καλλιτεχνική σας πρακτική. Θα θέλατε να τα είχατε κάνει αντίστροφα ή τελικά, η φωτογραφία οδήγησε στην ζωγραφική;
«Από μικρή ηλικία, και παράλληλα με άλλες σπουδές εκτός των εικαστικών που ακολουθούσα, η φωτογραφία θα έλεγα ότι ήταν για μένα το κύριο μέσο έκφρασης. Δεν λειτουργούσε μόνο ως δημιουργικό εργαλείο, αλλά και ως τρόπος αποσυμπίεσης κατά τη διάρκεια του πρώτου μου πτυχίου και αργότερα, όταν εργάστηκα στον χώρο των εταιρειών. Ένα περιβάλλον που τότε, και πολύ περισσότερο σήμερα, θα χαρακτήριζα εντελώς ξένο προς την ιδιοσυγκρασία μου. Αργότερα, η φωτογραφία συνδυάστηκε με μια ακόμη μεγάλη μου αγάπη: τα ταξίδια. Εκεί βρήκα την ευκαιρία να ζήσω το ταξίδι και να το αποτυπώσω ή να το ερμηνεύσω καλύτερα μέσα από τον φωτογραφικό μου φακό· μια μοναδική εμπειρία ακόμα και σήμερα.
Η ζωγραφική ήρθε λίγο αργότερα και σηματοδοτεί την ουσιαστική εμβάθυνσή μου στο μέσο. Αρχικά, με την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην ΑΣΚΤ και αργότερα με την επιλογή μου να φοιτήσω στο “Ζ” εργαστήριο της Σχολής στην Αθήνα, που υπό την καθοδήγηση του Αριστοτέλη Τζάκου είχε ξεκάθαρα ζωγραφική κατεύθυνση. Εκεί γνώρισα καλύτερα το χρώμα, το οποίο με απασχόλησε πολύ και αγάπησα βαθιά.
Σήμερα, ύστερα από μια πορεία με τα δύο αυτά μέσα, δεν μπορώ να πω αν θα έπρεπε κάτι να είχα ξεκινήσει νωρίτερα ή αργότερα. Η σχέση μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής για μένα είναι αμφίδρομη· όσο ωριμάζει το ένα εξελίσσεται και το άλλο. Η αντίληψη είναι μία, και καθώς αυτή αναπτύσσεται, λειτουργεί και ως προς τα δύο μέσα».
Είστε ένας από τους δυο ιδρυτές αλλά και δάσκαλος στη σχολή φωτογραφίας «Διαδρομές». Μιλήστε μας για αυτό το project.
«Οι “Διαδρομές” αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι για μένα. Ένα ταξίδι, θα έλεγα, που συνδέεται με τη φωτογραφική μου δραστηριότητα και την εκπαίδευση. Ιδρύθηκαν το 2015 από την ανάγκη να δημιουργηθεί ένας πόλος και ένα σημείο αναφοράς για ανθρώπους που αγαπούν τη φωτογραφία, το ταξίδι και αναζητούν τη συνεχή τους εξέλιξη σε αυτό που ονομάζουμε εικαστική φωτογραφία. Πέρυσι, συμπληρώσαμε δέκα χρόνια ζωής: δέκα χρόνια γεμάτα ταξίδια, άγνωστους προορισμούς, φωτογραφικά projects.
Νιώθω αρκετά τυχερός που, ως εικαστικός, μου αρέσει πολύ η εκπαίδευση και η μετάδοση της γνώσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, όσο επίπονη κι αν είναι κάποιες στιγμές, μου δίνεται η χαρά της προσφοράς. Άλλωστε, η εκπαιδευτική διαδικασία και η επαφή μου με τον κόσμο και τις δουλειές των ανθρώπων αυτών θεωρώ ότι με βελτιώνουν, τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο».
Πριν από την ενασχόλησή σας με τα εικαστικά, εργασθήκατε ως στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα και σε κάποιες μεγάλες εταιρίες. Πώς έγινε αυτή η μετάβαση και πόσο εύκολη ήταν για εσάς;
«Τα εικαστικά με συντρόφευαν πάντα σε ό,τι κι αν έκανα· κυρίως μέσω της φωτογραφίας. Οι πρώτες μου σπουδές σχετίζονταν με την επικοινωνία (marketing) και τα οικονομικά. Μετά την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού μου στην Αγγλία, εργάστηκα για περίπου δώδεκα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, σε μερικές σημαντικές εταιρείες στον χώρο τους. Αποκόμισα πράγματα, εμπειρίες και πληροφορίες που θεωρώ σημαντική γνώση. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθα, και συνεχίζω να νιώθω, ότι αυτός ο χώρος δεν ταίριαξε ποτέ πραγματικά στην ιδιοσυγκρασία μου. Ήταν κάτι εντελώς ξένο σε εμένα.
Η μετάβαση από ένα ασφαλές περιβάλλον που μου προσέφερε ένα καλό επίπεδο ζωής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά, δεν ήταν εύκολη, ήταν όμως, από ένα σημείο και μετά, επιβεβλημένη. Όσο δούλευα στον χώρο, παράλληλα έκανα εθελοντικά μαθήματα σε παιδιά και σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Αυτό διήρκησε περίπου πέντε χρόνια, παράλληλα με τη δουλειά στο γραφείο. Τότε συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε η εκπαίδευση. Θυμάμαι πως συχνά καθόμουν στο γραφείο και το μυαλό μου ταξίδευε σε προηγούμενα φωτογραφικά ταξίδια που είχα κάνει, καθώς και στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες με τους μαθητές μου. Χωρίς να το συνειδητοποιώ τότε, είχε ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την έξοδό μου από τον χώρο των εταιρειών.
Όσο περισσότερο με τραβούσαν τα μαθήματα και τα εικαστικά, τόσο μεγάλωνε μέσα μου η επιθυμία να αποδράσω από τον κόσμο του γραφείου. Κάποια στιγμή, όταν αυτό ωρίμασε πλήρως, δημιουργήσαμε τις “Διαδρομές” και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε παρότι υπήρχε ο κίνδυνος να μην είναι βιώσιμο το εγχείρημα αυτό. Ευτυχώς, από την πρώτη στιγμή ο κόσμος μάς αγκάλιασε και όλα κύλησαν ομαλά.
Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν μας χαρίζεται. Από την άλλη, όμως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διεκδικήσεις αυτά που πραγματικά επιθυμείς και που σε ολοκληρώνουν ως άνθρωπο».
Τελικά, φωτογραφία η ζωγραφική;
«Δεν νομίζω ότι θα μπω ποτέ μου σε αυτό το δίλλημα, όσο μπορώ να δουλεύω και με τα δυο αυτά μέσα. Είπα και πιο πριν ότι η αντίληψη είναι μία και ο αντίκτυπός της μπορεί να καθρεφτιστεί σε οποιοδήποτε εικαστικό μέσο, εφόσον υπάρχει η τριβή και η εμπειρια. Θα έλεγα για εμένα ότι το ένα τροφοδοτεί το άλλο και εξελίσσονται παράλληλα.
Η φωτογραφία με βγάζει στο δρόμο… είναι ο λόγος να ταξιδέψω, να συναναστραφώ και να γνωρίσω ανθρώπους από όλα τα σημεία του πλανήτη. Να μπω σε σοκάκια και να νιώσω την πραγματική ζωή του κάθε τόπου που επισκέπτομαι. Όλο αυτό με γεμίζει απόλυτα. Η ζωγραφική πάλι έχει τα δικά της εσωτερικά, νοητικά ταξίδια. Μια ημέρα ολόκληρη δουλεύοντας στο εργαστήριο, είναι ένα εσωτερικό ταξίδι. Η διαδικασία του πλασίματος στο χρώμα, το γεγονός ότι μπορείς να ανατρέψεις ανά πάσα στιγμή το έργο και να δημιουργήσεις κάτι εντελώς καινούριο, που δεν το είχα φανταστεί καν από την αρχή… Νομίζω ότι αυτό που ξεπερνάει το οποιοδήποτε εικαστικό μέσο είναι η απόλυτη αυτή αίσθηση τού να δημιουργώ».
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
