© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Η παράσταση «Nomsferatu» της M Productions, βασισμένη σε μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου, το «Nosferat του Φ. Β. Μουρνάου του 1922, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον μύθο των βρικολάκων, ανεβαίνει στο Θέατρο 104 [Ευμολπιδών 41 , Αθήνα].
Τη σκηνοθεσία και το σενάριο υπογράφει ο Johnny O· διασκευάζει τον γνωστό μύθο, παρουσιάζοντας τη δική του εκδοχή με τη μορφή μιας μαύρης κωμωδίας, εμπνευσμένης από την αισθητική και τον ρυθμό του βωβού κινηματογράφου -μιας τεχνικής που υπηρετεί πιστά τα τελευταία 20 χρόνια.
Με έμφαση στη σωματική έκφραση και την κινησιολογία, και σε συνεργασία με τις κινηματογραφικές προβολές του Γιάννη Καραπιπερίδη, δημιουργεί μια μοναδική θεατρική εμπειρία όπου το θέατρο και ο κινηματογράφος συνομιλούν επί σκηνής.
Τι είναι αυτό που κάνει μια σκιά να σέρνεται στους δρόμους, να σκαρφαλώνει στους τοίχους και να γεμίζει με ποντίκια μια κατά τα άλλα ήσυχη πόλη; Ποιος την καλεί και γιατί οι άνθρωποι παραδίδουν την ψυχή τους σε αυτήν; Ο μυστηριώδης Κόμης Όρλοκ, απομονωμένος στον πύργο του, είναι αυτή η ανατριχιαστική σκιά. Μια σκοτεινή παρουσία που κινείται ελεύθερα, διατάζει, υποτάσσει και προκαλεί τρόμο αλλά και ακατανίκητη γοητεία. Θα καταφέρει η αγνή ψυχή της Μίνα, το αντικείμενο του πόθου του, να σώσει τον κόσμο; Ή μήπως όλοι θα μετατραπούν σε μικρά τρωκτικά και θα αλληλοφαγωθούν;
Ο σκηνοθέτης εμφανίζεται και επί σκηνής, μαζί με τους Γιώργο Ντούση, Μαρία Μπαλούτσου, Εύη Κολιούλη, Χριστίνα Δενδρινού και Θανάση Μεγαλόπουλο.
Μαζί μας μίλησε η Χριστίνα Δενδρινού.
Tο «Nomsferatu» συνεχίζει για 2η σεζόν· γιατί πιστεύετε ότι αγαπήθηκε η παράσταση από κοινό και κριτικούς;
«Νομίζω ότι το “Nomsferatu”, όπως και όλες οι δουλειές της M Productions με δημιουργό τον ευφυέστατο και πολυτάλαντο Γιάννη Οικονομίδη (Johnny O), αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς, γιατί μιλάει μια “γλώσσα” που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, εθνικότητες -μιας και έχει ελάχιστο έως καθόλου λόγο-, γιατί πρωταγωνιστεί η ιστορία, και γιατί ο κόσμος ψυχαγωγείται και διασκεδάζει στο τέλος».
Mιλήσετε μας για τον ρόλο που υποδύεστε· και ποια είναι η δική σας ερμηνευτική προσέγγιση;
«Υποδύομαι την αδελφική φίλη της Μίνα, την τσαχπίνα, ελευθέρων ηθών -για την εποχή, Λούσυ, που δεν ελέγχει την λίμπιντό της, πράγμα το οποίο θα συμβάλλει λίγο στην όλη ιστορία με τον κόμη Όρλοκ. Υποδύομαι και έναν ρόλο έκπληξη, που θα σας αφήσω να ανακαλύψετε όταν θα έρθετε στην παράσταση».
Η παράσταση συνδυάζει στοιχεία τρόμου με μαύρη κωμωδία. Πόσο απαιτητική είναι αυτή η ισορροπία στη σκηνική πράξη;
«Απαιτητική είναι η αλήθεια, σε μια φόρμα τόσο ιδιαίτερη όπως ο βωβός κινηματογράφος στο θέατρο. Χρειάζεται σωματικότητα, ρυθμός και προτεραιότητα στην ιστορία και τη δράση. Δεν παίζουμε με σκοπό το αστείο, την κωμωδία, ή τον φόβο…· δηλαδή, δεν παίζουμε το αποτέλεσμα· αυτό το αφήνουμε στο κοινό να το νιώσει. Παίζουμε τη δράση με τον ρυθμό, την αλήθεια και την επικοινωνία· και η κωμωδία ή ο τρόμος ή η συγκίνηση προκύπτουν. Για παράδειγμα, έχει έρθει στην παράσταση κοπέλα συνάδελφος που έκλαιγε στο τέλος του έργου, ενώ άλλοι γέλαγαν με την ίδια σκηνή. Απόλυτα λογικό, μιας και η σκηνή δεν φτιάχτηκε ούτε με στόχο να συγκινήσει ούτε να προκαλέσει γέλιο. Στην προηγούμενη παράσταση, στο “Scarmface” υποδυόμουν την τυφλή αδερφή του πρωταγωνιστή…· οι περισσότεροι γελούσαν με την τυφλή Λάουρα που κοίταζε μονίμως προς τα επάνω, άλλοι με ρωτούσαν αν φοράω λευκούς φακούς επαφής, αν ζαλίζομαι, μια κοπέλα συγκινήθηκε γιατί έχει μητέρα τυφλή και μου είπε ότι έτσι είναι ακριβώς η μαμά της. Το κοινό στις παραστάσεις βωβού κινηματογράφου του Johnny O είναι ότι ο ρυθμός και οι αντιδράσεις, εφόσον δεν υπάρχει ο λόγος, είναι τσιμπημένα· γι’ αυτό και προκύπτει η κωμωδία. Άλλωστε, κάτι κωμικό, σε πιο αργό ρυθμό, μπορεί να μην είναι αστείο. Τρώει μια τούμπα κάποιος και γελάμε, αλλά είναι πάντα αστεία μια τούμπα; Για μένα που έπεσα πέρυσι στο δρόμο και έπαθα ρήξη μηνίσκου, δεν ήταν τόσο αστείο. Για κάποιον που θα με έβλεπε να φεύγω μπρούμυτα και να σέρνομαι για λίγα μέτρα ίσως να ήταν αστείο. Η κωμωδία καταπιάνεται, κατά βάση, με τον πόνο του άλλου».
Οι παραστάσεις της ομάδας δε χρησιμοποιούν τον λόγο. Είναι πρόκληση αυτό για έναν ηθοποιό;
«Φυσικά και είναι, γιατί πρέπει να φιλτράρεις τη δράση, να την καθαρίσεις απ’ την “ψιλή βροχή”, από το περιττό μπλα μπλα. Πρακτικά, επίσης, είναι δύσκολο να αντιδράσεις στον συμπαίκτη σου αν έχεις γυρισμένη πλάτη. Γι’ αυτό όλο το έργο είναι χορογραφημένο πάνω στη μουσική. Πατάει πάνω στη μουσική και τα εφέ. Φυσικά, έχουμε τις κεραίες μας ακόμα πιο ανοιχτές στον συμπαίκτη μας όταν δεν υπάρχει ομιλία».
Ο μύθος του Δράκουλα κουβαλά μια παγκόσμια γοητεία. Εσάς, προσωπικά, τι σας γοητεύει ή τι σας τρομάζει στον συγκεκριμένο χαρακτήρα;
«Με γοητεύει το ότι είναι απόκληρος, εξόριστος και εξοστρακισμένος από την κοινωνία που, όμως, παλεύει πεισματικά για την αγάπη του. Με τρομάζει η αιώνια μοναξιά και αποξένωσή του, που τον κάνει να χάνει κάθε ίχνος της ανθρωπιάς του».
Πιστεύετε ότι το ελληνικό κοινό αναζητά σήμερα πιο τολμηρές και εναλλακτικές θεατρικές προτάσεις ή παραμένει προσκολλημένο στις κλασικές μορφές;
«Δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα σε αυτήν την ερώτηση: έχω δει κοινό που επαινεί την πρωτοπορία για την πρωτοπορία, έχω δει κοινό να την κατακρημνίζει. Το κοινό μας συνήθως φεύγει ενθουσιασμένο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι απλά επειδή δεν έχουμε λόγο στις παραστάσεις μας θεωρούμαστε εναλλακτικοί ή τολμηροί. Επίσης, δεν μπορώ να μας κατατάξω στο κλασικό, παρόλο που ο βωβός κινηματογράφος υπάρχει πάνω από έναν αιώνα, και το σωματικό θέατρο πάνω από τριάντα χρόνια. Νομίζω ότι το (ελληνικό) κοινό θέλει αλήθεια. Θέλει να ακούσει μια ιστορία».
Ποιον ρόλο θεωρείτε ότι έχει ή θα έπρεπε να έχει το θέατρο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία;
«Το θέατρο, όσο κλισέ και αν ακούγεται, θα έπρεπε να ψυχαγωγεί, να διασκεδάζει, να συγκινεί, να αφυπνίζει και να διεγείρει τις αισθήσεις και την ελεύθερη σκέψη. Το θέατρο πρέπει να σε ταξιδεύει…»
Ταυτότητα Παράστασης
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Johnny O
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Αλέξης Βιδαλάκης
Σχεδιασμός και δημιουργία προβολών: Γιάννης Καραπιπερίδης
Μουσική επιμέλεια: Johnny O
Φωτισμοί: Αποστολής Τσατσάκος
Φωτογραφίες: Eleftheria IKE/Photography www.photosfaira.grΚοστούμια: Μαρία Γεωργάτου
Κατασκευή σκηνικού: Μιχάλης Ράπτης
Υπεύθυνη επικοινωνίας παράστασης: Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Μ productions
Παίζουν: Johnny O, Γιώργος Ντούσης, Μαρία Μπαλούτσου, Εύη Κολιούλη, Χριστίνα Δενδρινού και Θανάσης Μεγαλόπουλος.
Προπώληση: Nomsferatu | Εισιτήρια online! | More.com
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
