Όταν φεύγαμε απ’ την Τραπεζούντα για τα χωρία μας αφού περνούσαμε το Τουμπίν (τύμβος), ένα μικρό δηλαδή λοφίσκο που διέσχιζε ο μοναδικος αμαξιτός δρόμος που ένωνε την πόλιν με το εσωτερικό του Πόντου, ύστερα από πεζοπορία μισής ώρας περίπου φθάναμε στην τοποθεσία που οι Τούρκοι την λέγανε «Τεληκλή τασί» (τρύπιος βράχος), ενώ οι Έλληνες την ωνομάζαμε «τ’ Ακρίτα το ταφίν» (ο τάφος του Ακρίτα).
Στη θέσι εκείνη, όπως συνεχίζαμε τον δρόμο μας προς το εσωτερικό, είχαμε αριστερά τον Πυξίτη ποταμό που κυλούσε στα ήρεμα νερά του σε απόστασι μόλις πέντε-δέκα μέτρων και δεξιά μια τεράστια βραχώδη πλαγιά σε μήκος πάνω από πεντακόσια μέτρα.
Ιστορία και θρύλος συναντώντο στο μέρος εκείνο.
Σκαρφαλώνοντας στην πλαγιά εκείνη σε ύψος εκατόν περίπου μέτρων από τον δρόμο βλέπαμε να διαπερνά τον βράχο μια σήραγγα, παράλληλα με τη φορά της οδού, με περίμετρο ανοίγματος περί τα 4-5 μέτρα. Σε διαδρομή 20-30 περίπου μέτρων η σήραξ αυτή ήταν τελεία στοά, που παρακάτων έχανε την προς τον δρόμο πλευρά της σε κάμποση απόσταση.
Διαβάστε το πλήρες άρθρο στο pontosnews
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
