Να το πάρει το ποτάμι; To νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ μοιάζει να είναι βγαλμένο από τα… εσώψυχα της νέας αμερικανικής δεξιάς.
Αναπόφευκτα εγείρει πολλές ενστάσεις αλλά και ερωτηματικά. Ενα από αυτά θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο εξής: Τι στο καλό τέλος πάντως έχει κάνει η Ευρώπη και και έχει εξοργίσει τόσο πολύ την MAGA πλευρά της αμερικανικής δεξιάς;
Εντάξει, μπορεί οι οπαδοί του MAGA να ενδιαφέρονται ελάχιστα για την άμυνα της Ουκρανίας και ευρύτερα της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αυτό είναι μια νόμιμη -αν και λυπηρή- επιλογή, σχολιάζει ο αρθρογράφος των FT, Τζανάν Γκανές, κρίνοντας όμως ότι στην αμερικανική όχθη «υπάρχει πολύ περισσότερη αντιπάθεια», που ξεπερνά το θέμα της Ουκρανίας.
Μια αίσθηση ότι η Ευρώπη έχει, κατά κάποιον τρόπο, προδώσει την «δυτική κουλτούρα» με τη στάση της στη μαζική μετανάστευση, τους «περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου» και μια γενικότερη απώλεια σθένους και ζωτικότητας.
Ιδού, συνοπτικά, ο αντίλογος του αρθρογράφου.
Η πατρότητα του Woke
Το “woke” δεν ήταν δική μας ιδέα, παιδιά. Ο Μακρόν χαρακτήριζε «εντελώς εισαγόμενα από τις ΗΠΑ» ορισμένα ακαδημαϊκά δόγματα που ήθελαν να αποδομήσουν ηθικά τη δυτική ιστορία και να εκφοβίζουν όσους διαφωνούσαν. Η Ευρώπη, φυσικά, αντέγραψε το woke κίνημα. Όμως προέβαλε και μερικές πολύ σθεναρές αντιστάσεις, όπως θα αναμενόταν άλλωστε σε έναν τόπο όπου οι παραδοσιακές διαφοροποιήσεις των φύλων είναι βαθιά ριζωμένες στις ίδιες τις ομιλούμενες γλώσσες της ηπείρου.
Το περισσότερο που μπορεί κανείς να χρεώσει στην Ευρώπη είναι τον Μισέλ Φουκώ και τους φιλοσοφικούς ακολούθους του που ίσως να ηταν εκείνοι που συνέγραψαν τμήμα του «αρχικού κώδικα του woke» από τον περασμένο ακόμη αιώνα. Αλλά ήταν Αμερικανοί εκείνοι που το μετέτρεψαν σε οργανωμένη δύναμη, την οποία η αμερικανική δεξιά στάθηκε αδύναμη να ελέγξει, μέχρι που το ίδιο το κίνημα υπερέβη τα όριά του.
Περί μετανάτευσης
Όσον αφορά στη μετανάστευση. Το ποσοστό των διαβιούντων στις ΗΠΑ αλλοδαπών είναι περίπου το ίδιο με αυτό της Βρετανίας, υψηλότερο από της Ιταλίας και χαμηλότερο από αυτό της Γερμανίας. Και Η Ευρώπη δεν είναι ένας ιδιαίτερα ανοιχτός τόπος στους μετανάστες σε σύγκριση με άλλα κράτη της Δύσης, ας πούμε την Αυστραλία.
Ίσως η μεγάλη ένσταση του MAGA κινήματος είναι η μουσουλμανική μετανάστευση, που όντως είναι υψηλότερη στην Ευρώπη, για λόγους προφανείς σε όποιον διαθέτει γεωγραφικό άτλαντα. Να πιστέψουμε ότι αν οι ΗΠΑ αντάλλασσαν γεωγραφική θέση με την Ευρώπη, η εισερχόμενη μετανάστευση δεν θα είχε αφρικανική και μεσανατολική προέλευση; Γιατί να προσποιούμαστε ότι πρόκειται για ευρωπαϊκή συνωμοσία και όχι απλώς για τις επιπτώσεις της γεωγραφίας;
Παρεμπιπτόντως, αν το ζήτημα είναι η μουσουλμανική μετανάστευση, θα έπρεπε να περιμένουμε μια πολύ μεγαλύτερη «εξέγερση» στην Ευρώπη απ’ ό,τι στην Αμερική. Στην πραγματικότητα, είναι περίπου η ίδια.
Θρησκεία, γεννήσεις και εξιλέωση
Γιατί «τρώγονται» λοιπόν με την Ευρώπη; Τι έκανε η Ηπειρος ενάντια στη Δύση που οι ΗΠΑ δεν έχουν κάνει ή δεν θα έκαναν;
Έχω μια εικασία. Η αμερικανική δεξιά υπήρξε επί μακρόν πολύ επιτυχημένη εκλογικά, τόσο που ξέχασε τις δικές της «πολιτισμικές ήττες». Λιγότεροι από τους μισούς Αμερικανούς θεωρούν πλέον τη θρησκεία ως σημαντικό μέρος της καθημερινής τους ζωής, πράγμα που φέρνει αυτό το κάποτε εξαιρετικά ευσεβές και πλούσιο έθνος όλο και πιο κοντά στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.
Ο δείκτης γεννήσεων των ΗΠΑ δεν είναι υψηλότερος από της Βρετανίας ή της Γαλλίας. Και οι τρεις ελαφρώς ξεπερνούν την Ουγγαρία και τη Ρωσία, χώρες που μερικοί στη MAGA-land θεωρούν οχυρά ενάντια της φιλελεύθερης νεωτερικότητας. Η υποστήριξη στον γάμο ομοφυλοφίλων μετετράπη από μειοψηφική σε συντριπτικά πλειοψηφική άποψη με εκπληκτική ταχύτητα.
Ίσως, έχοντας χάσει τόσες μάχες στο εσωτερικό, είναι πιο εύκολο για το συλλογικό αμερικανικό «εγώ» να αναζητεί στο εξωτερικό «εξιλέωση».
Ετσι η επίθεση στην Ευρώπη φαίνεται μια μεταμφιεσμένη «αυτοκατηγορία» Με όρους ψυχολογικού λεξιλόγιο, ίσως αυτό να λέγεται «προβολή», «αντιμεταβίβαση», ή κάτι τέτοιο.
PS: Κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ
Το υστερόγραφο του Τζανάν Γκανές, είναι πικρόχολο και απολαυστικό:
Φυσικά, θα ήταν ευκολότερο, γράφει, να δεχόμαστε νουθεσίες περί πολιτισμού από ειδικούς ή έστω από δυνατούς ερασιτέχνες επί του αντικειμένου. Αλλά όχι. Υπάρχει ένα γνωστό μοτίβο στα προφίλ του LinkedIn και στα dating apps. Συνήθως όποιος ισχυρίζεται ότι «του αρέσουν οι βαθιές συζητήσεις» είναι κενός. Εκείνος που «αγαπά να εξερευνά διαφορετικές κουλτούρες» είναι μαλλον επαρχιώτης. Και κεινος που «δεν αντέχει όσους δεν διαβάζουν», προτιμα να διαβάζει Deepak Chopra. (σ.τ.ε): Ινδομερικανός συγγραφέας εναλλακτικής ιατρικής με ισχυρίες δόσεις life style).
Kάτι ύποπτο υπάρχει σε όσους διακηρύσσουν υψηλά πολιτισμικά στάνταρ.
Μην έχετε αμφοβολίες, όσοι το παρακάνουν μιλώντας για τον «Δυτικο Πολιτισμό» -με τις λέξεις συχνά στα κεφαλαία- συνήθως δεν είναι και πολύ κατηρτισμένοι σε αυτόν.
Ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον για την αρχαία Ρώμη είναι συνήθως το καλύτερό τους.
Το να πρέπει να ακούει κανείς διαλέξεις από ένα τυπο με μια δωρική κολόνα ως φωτογραφία προφίλ στο Twitter, ε αυτό κι αν η κακιά μας μοίρα ως πολιτισμός…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
