© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Η Ελληνική Επανάσταση έχει γίνει αντικείμενο μελέτης σε πολυάριθμα βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Στις μελέτες αυτές έχουν αποτυπωθεί αλήθειες και ψέματα για το 1821 και τους ηρωικούς αγωνιστές του. Τα σπουδαιότερα σημεία των πολύτιμων αυτών βιβλίων συμπεριλήφθηκαν για τη δημιουργία του «Αλήθειες και ψέματα για το 1821 και τον φόνο του Καποδίστρια».
«Συνυπαιτιότητα Κολοκοτρώνη», «πληρωμένοι δολοφόνοι του Καποδίστρια οι Μαυρομιχαλαίοι», «ουσιαστικά δικτατορία το καθεστώς του πρώτου κυβερνήτη», «ξένοι δολοφόνοι», αλλά και η πολιτική διαθήκη του Πετρόμπεη και η απάντησή του για τον φόνο, είναι μόνο μερικά από τα ανατρεπτικά στοιχεία αυτού του έργου. Αδελφοκτόνοι εμφύλιοι, έρωτες, μίση, πάθη, αυτοκτονίες, δολοφονίες, απροσδόκητοι θάνατοι, ανιδιοτελείς φιλέλληνες, αλλά και φιλέλληνες που αποδείχθηκαν απατεώνες, παρελαύνουν στις σελίδες του και ανατρέπουν όσα θεωρούσαμε δεδομένα έως τώρα για το 1821.
«Πρέπει να σημειωθεί ότι ο συγγραφέας είναι Μανιάτης περήφανος για την καταγωγή του. Αυτή η περηφάνεια για τον τόπο του διατρέχει πολλά κεφάλαια του βιβλίου. Δεν χάνει ευκαιρία να τονίσει τη συμμετοχή των Μανιατών στον αγώνα, αλλά και στη συνέχεια τη συμβολή τους στη χώρα σε όλους τους τομείς. Παραμένει όμως αντικειμενικός, χωρίς τοπικιστικές αγκυλώσεις», σημειώνει, μεταξύ άλλων, στον Πρόλογο της έκδοσης ο Κώστας Μενουδάκος, Επίτιμος Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Διαβάζουμε, στις σελίδες που αναφέρονται στον Κωνσταντίνο Κανάρη: «… “μαζεμένος και λιγομίλητος, δεν σου γέμιζε το μάτι” ο Κανάρης, που υμνήθηκε από διάσημους συγγραφείς, Έλληνες και ξένους, κορυφαίους των οποίων ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και από τους πλέον διαβασμένους συγγραφείς όλων των εποχών, ο Βίκτωρ Ουγκό. Έγραψε για τον αγράμματο πυρπολητή, που έγινε και πρωθυπουργός (το κείμενό του μεταφράστηκε από τον εθνικό μας ποιητή, Κωστή Παλαμά): “Κανάρη, σε λησμονήσαμε! Αν ίσως το όνομά σου προφερθεί, ξαφνίζονται, ρωτούν: -Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Η δόξα σου νυχτώθηκε. Για μια στιγμή φωνάξαμε: -Η Ελλάδα! Αθήνα! Σπάρτη! Λεωνίδα! Μπότσαρη! Δημοσθένη! Κανάρη, ημίθεε, φωτοδόξαστε! Τώρα σβήσαμε την αποθέωσή σου μέσα στη σκέψη μας για να χαράξουμε άλλο όνομα. Μα τι σε πειράζει εσένα η λησμονιά μας; Σου μένει, ω ναύτη, το κύμα σου, το καράβι σου, ένας πρίμος άνεμος, τ’ αστέρι του βραδιού που σε αγναντεύει, η ελευθερία που είναι το καύχημά σου, ο γαλανός ουρανός σου, η γαλανή θάλασσα, οι αετοί σου, ο ήλιος σου, η γαλήνια ομορφιά των εύκρατων οριζόντων σου”».
Και λίγο παρακάτω, στη συγκινητική αναφορά του για την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο, τη νύχτα της 6ης προς 7η Ιουνίου 1822, ο Νίκος Γερακάρης καταγράφει:
[…] Είχε προηγηθεί η σφαγή της Χίου, που είχε συγκλονίσει ολόκληρη την Ευρώπη. Οι Οθωμανοί σφαγείς έπρεπε να τιμωρηθούν. Πήραν αμέσως, όλοι οι Ψαριανοί μαζί, την απόφαση. Ο τρόπος υπήρχε. Θα γινόταν με το μπουρλότο. Και μπουρλοτιέρης υπήρχε. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Το ανακοίνωσαν στον Ανδρέα Μιαούλη, που έτυχε να είναι εκείνη την ημέρα στην ξηρά. Ο ναύαρχος “επήνευσε την γενναίαν απόφασιν”, συμφώνησε και έπεισε τους Υδραίους να στείλουν και τον δικό τους πυρπολητή, τον Ανδρέα Πιπίνο. Κανάρης και Πιπίνος “έγραψαν πάνω στα κύματα ένα από τα πιο λαμπρά κατορθώματα των θαλασσινών αγώνων” κατά τον Φωτιάδη που περιέγραψε θαυμάσια το κατόρθωμα των δύο παράτολμων ανδρών, με τα εξής λόγια: Κάποιοι απ’ το τσούρμο του Κανάρη άρχισαν να μουρμουρίζουν πως δίχως αγέρα, ήτανε σίγουρος ο χαμός. Ο ήρεμος και λιγομίλητος Κανάρης θύμωσε πολύ και τους είπε με αυστηρά κοφτή φωνή:
– Ήρθατε με το θέλημά σας. Όποιος το μετάνιωσε, να η θάλασσα· ας πέσει κι ας γυρίσει κολυμπώντας.
Μούδιασαν όλοι. Ήτανε χασοφεγγαριά. Μονάχα τ’ άστρα λαμπύριζαν στον ουρανό. Το μελτέμι ξαναφρεσκάρισε κοντά στα μεσάνυχτα. Βρίσκονταν εφτά μονάχα μίλια από την τουρκική αρμάδα και βάλανε πλώρη καταπάνω της. Ήταν το τελευταίο βράδυ του Ραμαζανιού. Την παραμονή οι Τούρκοι ξενυχτάνε τρώγοντας και γλεντώντας. Όλα τα καράβια της αρμάδας φωταγωγήθηκαν. Πιο λαμπρά φωτισμένα ήταν η ναυαρχίδα και η υποναυαρχίδα. Πάνω στην πρώτη βρίσκονταν πιότεροι από 2.200 νοματαίοι, πολλοί από τους οποίους ήταν καλεσμένοι του Καπουντάν πασά. Αξιωματούχοι από τ’ ασκέρι της ξηράς, μπέηδες από το Τσεσμέ, τη Σμύρνη και άλλα μέρη της Ανατολής. Φόραγαν τα καλά τους καφτάνια και στα ζωνάρια τους άστραφταν οι στολισμένες με χρυσάφια και πολύτιμα πετράδια χατζάρες τους. Μουλάδες ανιστορούσαν θαύματα και παραμύθια. Όσο προχώραγε η καλοκαιριάτικη νύχτα δυνάμωνε ο αγέρας φέρνοντας στη ναυαρχίδα δροσιά μα και θάνατο. Στο μπουρλότο του Κανάρη ανάσαιναν 24 ψυχές και στο μπουρλότο του Πιπίνου 19. Γυμνοπόδαροι, άπλυτοι, μ’ ανάκατα τα μαλλιά τους κοιτάζανε πλησιάζοντας την αρμάδα που λαμπύριζε. Μια ζωή την είχανε και την παίζανε κορόνα-γράμματα για την πατρίδα. Ξαναμίλησαν Κανάρης και Πιπίνος. Συμφώνησαν να ρίξουν το μπουρλότο τους στη ναυαρχίδα ο πρώτος και στην υποναυαρχίδα ο δεύτερος. Άλλη κουβέντα δεν άλλαξαν. Ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του. Ο Κανάρης είπε στον εαυτό του τον μεγάλο λόγο: -Κωνσταντή θα πεθάνεις. Και προχώρησε ατάραχα δίνοντας εντολές [….] Είναι πια αγκαλιασμένοι με την τούρκικη ναυαρχίδα. Ένας από τους ναύτες σκαρφαλώνει και βάζει φωτιά στα δυο λούκια. Πετιούνται φλόγες. Η νύχτα γίνεται μέρα. […] Βεβαιώθηκαν πως κάψανε τη ναυαρχίδα. Ήτανε σαν να τους χάριζες ολόκληρο τον κόσμο. Μπήξανε τις νικητήριες κραυγές […] Η νύχτα γέμισε από τις χαρούμενες φωνές των ξυπόλυτων μπουρλοτιέρηδων, ενώ στη ναυαρχίδα ακούγονταν οι προσταγές του τρόμου των πασάδων. Ο Κανάρης κοίταξε το πύρινο κατόρθωμα που ’γραφε η λευτεριά όξω από το λιμάνι της Χίου. Απόμεινε βουβός για λίγη ώρα κι έπειτα είπε μόνο δυο λέξεις: -Τι φεγγοβολή!»
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
