Ο δημιουργός του Ακάθιστου Ύμνου παραμένει ένα ιστορικώς διαφιλονικούμενο θέμα και ακόμη και οι σπουδαιότεροι Βυζαντινολόγοι δεν εκφράζουν απόλυτη βεβαιότητα.
O Ρωμανός Μελωδός, ο Γεώργιος Πισίδης και ο ίδιος o Πατριάρχης Σέργιος,είναι μερικές από τις πιο προβεβλημένες ιστορικές εκδοχές.
Αντιθέτως, το ιστορικό πλαίσιο είναι πιο «στιβαρό».
Είναι η πολιορκία της Πόλεως από τους Αβάρους και τους Πέρσες, τον Αύγουστο του 626.
Είναι δε η νύχτα της 8ης Αυγούστου εκείνης της χρονιάς που το κοντάκιο αποκτά την θεομητορική του τελείωση, ψαλλόμενο ορθοστάδην ως «ευχαριστώ» «τη θεομήτορι ὡς ὑπὲρ αὐτῶν ἀγρυπνησάση καὶ ὑπερφυεῖ διαπραξαμένη τὸ κατὰ τῶν ἐχθρῶν τρόπαιον»
Για την Παναγιά, δηλαδή, που αγρύπνησε για λογαριασμό τους και με υπερφυσικό τρόπο πέτυχε τη νίκη (τρόπαιον) κατά των εχθρών.
Την ίδια εκείνη νύχτα κατά μία εκδοχή αντικαθίσταται και το «προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει») με το ως σήμερα χρησιμοποιούμενο «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια».
Και εδώ βεβαίως υπάρχουν ιστοριογραφικές εκδοχές, κατά πόσον η υπερφυσική παρέμβαση της Παναγίας προσετέθη στον ύμνο εκείνη τη βραδιά ή κάποια στιγμή αργότερα στα χρόνια της Εικονομαχίας.
Αλλά όλα αυτά, 14 αιώνες αργότερα μικρή σημασία έχουν μπροστά στο κάλλος του ανυπέρβλητου αυτού ύμνου.
Το καταλαβαίνεις άλλωστε σε κάθε εκκλησιά τέτοιες μέρες.
Από το δέος των μυημένων έως τη σιγή των παιδιών.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
