Δεν ήταν ποτέ απλώς ένα εθιμικό δρώμενο. Ήταν –και παραμένει– ένας τρόπος να μιλήσει η ποντιακή κοινότητα με τον εαυτό της· να επιβεβαιώσει τη συνοχή της.
Τα Μωμογέρια (ή αλλιώς, Μωμόγεροι) κουβαλούν μια μνήμη βαθιά, προχριστιανική, γεννημένη σε εποχές πρωτόγονης λατρείας. Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Σαμουηλίδης, στο κορυφαίο έργο του Το λαϊκό παραδοσιακό θέατρο του Πόντου (το οποίο έλαβε παμψηφεί το βαθμό «άριστα» ως διδακτορική διατριβή από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), αυτό το λαϊκό θέατρο δρόμου προηγείται του χριστιανισμού. Στη μακραίωνη πορεία του έχασε σταδιακά τον αρχικό του θρησκευτικό χαρακτήρα και, ήδη από τα χρόνια του Βυζαντίου, διατηρήθηκε εθιμικά δεμένο με το Δωδεκαήμερο, τα κάλαντα και τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς.
Έτσι μετασχηματίστηκε σε ένα καθαρό θέατρο, χωρίς όμως να απωλέσει ποτέ τη λαϊκή του ψυχή – ένα προϊόν συλλογικής δημιουργίας και βιωμένης εμπειρίας. Άλλωστε, η παραλλαγή της Λιβεράς, που αναβιώνει στα ποντιοχώρια της Κοζάνης, έχει ενταχθεί στον κατάλογο της UNESCO για την άυλη πολιτιστική κληρονομιά.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
