Στο «βιογραφικό» του βρίσκουμε την ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο πάνω από το Έβερεστ, την εκπαίδευση στη Ρωσία ως κοσμοναύτης και την κατάδυση 8 χιλιομέτρων μέχρι το κατάστρωμα του Τιτανικού.
Πλέον ο Αυστραλός επενδυτής Νικ Χάλικ έχει βάλει ένα νέο στοίχημα αποκτώντας ένα παροπλισμένο πυρηνικό σιλό κοντά στο Ντένβερ του Κολοράντο, που κάποτε μπορούσε να εκτοξεύσει τρεις πυρηνικούς πυραύλους 4,5 μεγατόνων ανά πάσα στιγμή.
Ο επιχειρηματίας αγόρασε το σιλό, το οποίο χρονολογείται στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, το 2021 από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, για πάνω από 10 εκατ. δολάρια.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, ο Χάλικ επιβλέπει τη μετατροπή του σε μια σύγχρονη, ανακαινισμένη εγκατάσταση, η οποία φιλοδοξεί να στεγάσει ένα data center. Πέρα από αυτό, ο Χάλι θέλει να μετατρέψει ένα μέρος των εγκαταστάσεων σε μουσείο ενώ και ένα άλλο μέρος σε κέντρο διασκέδασης, με DJ, μπαρ και χορευτές του Cirque du Soleil.
«Είμαι κατασκευαστής αξίας. Μου αρέσουν τα πράγματα στα οποία μπορώ να προσθέσω αξία», δήλωσε χαρακτηριστικά στο Business Insider, αναφέροντας ότι έχει πάθος με τα κάστρα και τα υπόγεια καταφύγια.
Γιατί data center
Όσον αφορά τα σχέδια για το data center, δεδομένου ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη απαιτεί μεγάλες ποσότητες ενέργειας, καθώς και έναν ασφαλή και αξιόπιστο χώρο για δεδομένα, υπόγειες τοποθεσίες όπως αυτές οι εγκαταστάσεις θα μπορούσαν να αποδειχθούν εξαιρετικές τοποθεσίες.
Ένας κρίσιμος παράγοντας είναι η δροσερή θερμοκρασία του καταφυγίου, η οποία είναι 52 βαθμοί Φαρενάιτ, ακόμη και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η οποία θεωρείται η βέλτιστη για το εσωτερικό ενός data center, ώστε να αποτρέπεται η υπερθέρμανση των διακομιστών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ορισμένα data center, μπορεί να χρειαστεί πάνω από το 30% της ηλεκτρικής ενέργειας μιας εγκατάστασης για να διατηρηθούν οι διακομιστές δροσεροί, ανέφερε το Pew Research Center.
Το σιλό
Η εγκατάσταση χτίστηκε στο Κολοράντο το 1959 με κόστος 47 εκατ. δολάρια, ή 350 εκατ. δολάρια σε σημερινά δολάρια.
Στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ άρχισαν να αναπτύσσουν διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους (ICBM) με γοργούς ρυθμούς. Μετά τον πρώτο επιχειρησιακό ICBM των ΗΠΑ, τον SM-65 Atlas, ξεκίνησε η ανάπτυξη του Titan I τστα μέσα της δεκαετίας του 1950.
Οι πύραυλοι Titan I είχαν ύψος 98 πόδια και μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνική κεφαλή σε απόσταση άνω των 6.000 μιλίων.
Για να στεγάσουν αυτούς τους πυραύλους κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, κατασκευάστηκαν στις ΗΠΑ δεκαοκτώ σιλό.
Χάρη στη χρήση ντίζελ στο σιλό, η εγκατάσταση είχε τη δυνατότητα να λειτουργεί χωρίς να είναι συνδεδεμένη στο ηλεκτρικό δίκτυο. Η ποσότητα καυσίμου στο σιλό ήταν αρκετή για να τροφοδοτήσει περίπου 2.000 σπίτια για περίπου 2 εβδομάδες.
Μόνο μία από τις τρεις δεξαμενές ντίζελ του σιλό έχει χωρητικότητα περίπου 50.000 γαλόνια καυσίμου, δήλωσε ο Χάλικ στο Business Insider.
Το διάστημα μεταξύ Απριλίου 1962 και Ιανουαρίου 1965, σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, ήταν σε λειτουργία συνολικά 54 πύραυλοι Titan I.
Παρά το εντυπωσιακό μέγεθος των σιλό για τους Titan I, οι εγκαταστάσεις αποδείχθηκαν βραχύβιες. Η λειτουργία τους σταμάτησε στις αρχές του 1965, καθώς απαρχαιώθηκαν λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων που οδήγησαν στους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Titan II και Minuteman I.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ απομάκρυνε τα πολύτιμα υλικά που βρίσκονταν στα σιλό και πούλησε το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων. Ο Χάλικ είπε ότι μετά την παροπλισμό του καταφυγίου του, χρησιμοποιήθηκε από κυβερνητικούς εργολάβους άμυνας και την Υπηρεσία Προηγμένων Ερευνητικών Προγραμμάτων Άμυνας.
Ανακαίνιση με εκτιμώμενο κόστος 30 εκατ. δολάρια
Ο Χάλικ ανακαινίζει τις εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται σε μια άκρως απόρρητη τοποθεσία στο Κολοράντο, εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια. Η διαδικασία είναι αρκετά επικίνδυνη καθώς πέρα από τα σκουριασμένα μεταλλικά κομμάτια και τα χαλαρά καλώδια της εγκατάστασης, υπάρχουν κρυφοί κίνδυνοι σε όλο το συγκρότημα καθώς είναι γεμάτο με κυάνιο, βαφή μόλυβδου, υδράργυρο και αμίαντο.
O επιχειρηματίας καταγράψει κάθε βήμα του στις εγκαταστάσεις στο κανάλι του στο YouTube «Nuclear Bunker Living». Το πρώτο επεισόδιο, που ανέβηκε τον Σεπτέμβριο του 2021, τον δείχνει να εξερευνά το καταφύγιο μόνος του για πρώτη φορά.
Το σιλό κατεβαίνει στα 165 πόδια κάτω από την επιφάνεια, αρκετά βαθιά για να φιλοξενήσει τους πυραύλους και τον εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για την εκτόξευσή τους.
Η εγκατάσταση διαθέτει δεκαεπτά θαλάμους, οι οποίοι συνδέονται με ένα δίκτυο σηράγγων μήκους 4.500 ποδιών.
Το πιο ασφαλές μέρος του συγκροτήματος μπορεί να αντέξει σε περίπτωση πυρηνικής έκρηξης.
Το δωμάτιο ελέγχου ήταν το σημείο όπου οι χειριστές πυραύλων θα πατούσαν τα μοιραία κουμπιά για να εκτοξεύσουν πυραύλους 300 φορές πιο ισχυρούς από τη βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
