© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Ο Μίνως Μάτσας έρχεται στη σκηνή του VOX, για δύο μοναδικές μουσικές βραδιές, με τίτλο «Δικά μου ή Δανεικά», τις Δευτέρες 2 και 16 Μαρτίου [Ιερά Οδός 16, Αθήνα].
«Υπάρχουν τραγούδια που τα γράφεις εσύ και τραγούδια που γράφονται μέσα σου. Υπάρχουν τραγούδια “δικά μου” και τραγούδια “δανεικά”, που όμως τα κουβαλάω μέσα μου. Με αυτή τη σκέψη, γεννήθηκαν τα επερχόμενα live στο VOX», αναφέρει ο αγαπημένος συνθέτης.
Είχαμε τη χαρά, να μιλήσουμε μαζί του.
Μιλήστε μας για τον τίτλο, «Δικά μου ή Δανεικά»· είναι μια παραδοχή ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση; Είναι μια γιορτή για την επιδραστικότητα των άλλων στη δική σας ζωή;
«Όλα μπλέκονται γλυκά στο μυαλό μου· γιατί η μουσική δεν έχει στεγανά, κι έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω δύο βραδιές στο VOX, όπου μαζί με τα δικά μου τραγούδια, να μπλέξω και κάποια αγαπημένα μου από τις δεκαετίες του ’70 και ’80, όπου ουσιαστικά μεγάλωνα κι εγώ μέσα στην ελληνική δισκογραφία που άνθιζε. Όπως, πολύ ωραία, θέσατε, είναι μια γιορτή για την επιδραστικότητα των άλλων στη δική μου ζωή και μουσική».
Πώς επιλέγει ένας συνθέτης με τη δική σας πορεία, ποια τραγούδια άλλων θα «δανειστεί»; Ποιο είναι το κριτήριο που κάνει ένα ξένο κομμάτι, να μοιάζει οργανικά δικό σας στην σκηνή του VOX;
«Τα τραγούδια που έχω επιλέξει, πιθανώς θα σας εκπλήξουν. Είναι τραγούδια που μου θυμίζουν μια εποχή όπου οι συνθέτες και οι στιχουργοί δημιουργούσαν ακατάπαυστα και εγώ ήμουν ένα πιτσιρίκι που τους παρακολουθούσε με έκπληκτα μάτια, γεμάτος όνειρα και πάθος για τη δική μου πορεία και μουσική εξέλιξη. Σε κάθε ένα από τα “δανεικά” κομμάτια υπάρχει ένα μουσικό μοτίβο ή ένας στίχος ή μια εικόνα που με κάνει να νιώθω τέτοια οικειότητα, ώστε να μου δίνει το ερέθισμα να τα αποδομήσω και να σας τα παρουσιάσω με καινούργιους ήχους και τις φωνές του Κώστα Τριανταφυλλίδη και της Δήμητρα Μωραΐτη, οι οποίοι αφήνουν το δικό τους στίγμα».
Στην παράσταση περιλαμβάνονται κομμάτια από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Πώς αλλάζει η δυναμική ενός τραγουδιού, όταν αποσπάται από την εικόνα και μεταφέρεται σε έναν ζωντανό χώρο;
«Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν την ικανότητα να εκτοξεύσουν ένα τραγούδι και να μεγεθύνουν τη δυναμική του, αρκεί αυτό να αξίζει σταθεί ανεξάρτητα από την εικόνα. Από εκεί και πέρα, υπήρξα τυχερός σε πολλές συνεργασίες και δουλειές, να έχουν αυτονομηθεί τα τραγούδια και οι μουσικές, όπως για παράδειγμα οι σειρές “Το νησί”, “Οι Πανθέοι”, η ταινία “Ευτυχία” κ.ά. Έτσι, στο live τα τραγούδια παίρνουν μια άλλη υπόσταση, διότι αλληλεπιδρά το κοινό και δίνει τη δική του φωνή στα τραγούδια».
Τι αναζητάτε στις φωνές των ερμηνευτών σας -του Κώστα Τριανταφυλλίδη και της Δήμητρας Μωραΐτη, με τους οποίους συνεργάζεστε- για να υποστηρίξουν αυτό το ιδιαίτερο «μείγμα» ρεπερτορίου;
«Αναζητώ την αλήθεια τους, τα βιώματά τους και την προσωπικότητά τους· διότι, πέρα από την τεχνική και την ομορφιά της φωνής τους, για να ταυτιστεί κανείς πρέπει, πρώτα από όλα, για εμένα να έχει αλήθεια, καθαρότητα απέναντι σε αυτό που κάνει αλλά και κατανόηση των στίχων που τραγουδάει».
Ένα αστείο ή αναπάντεχο περιστατικό που έχει συμβεί στις πρόβες σας;
«Από τα πιο αστεία περιστατικά που συμβαίνουν σε πρόβες, είναι να ξεκινάμε ένα κομμάτι και να έχει δοθεί σε κάποιον μουσικό άλλος τόνος από αυτόν που παίζουν οι υπόλοιποι και να ακούγεται μια μίξη που μας διαλύει εκείνη την ώρα. Συνήθως, οι πρόβες που κάνουμε είναι πέντε ώρες· οπότε, όπως καταλαβαίνετε, μετά από κάποια ώρα αρχίζει το μυαλό και δεν σκέφτεται καθαρά· έτσι, έχει συμβεί να φωνάξω έναν μουσικό με ένα άκυρο όνομα και να επιμένω σε αυτό!»
Όπως παραστατικά αναφέρετε, αποδομείτε και ανασυνθέτετε παλιά τραγούδια· ποιο είναι το ρίσκο αυτής της «γέφυρας» ανάμεσα στο χθες και το σήμερα;
«Η μουσική είναι ένα ελεύθερο πεδίο, αρκεί να υπάρχει αλήθεια και έμπνευση. Και, φυσικά, πίσω από όλα υπάρχει σκληρή δουλειά και επιμονή στη λεπτομέρεια. Όταν καταπιάνομαι με τραγούδια άλλων συνθετών, πάντα τα προσεγγίζω με πολύ μεγαλύτερη έννοια από τα δικά μου. Υπάρχουν περιπτώσεις όπως το “Όνειρο Απατηλό” της Παπαγιαννοπούλου και του Καλδάρα, που έχει διαγράψει μια δεύτερη πορεία, εξίσου επιτυχημένη με τη μοναδική ερμηνεία του Κόκοτα».
Μετά από τόσες επιτυχίες σε στούντιο και soundtrack, τι σας προσφέρει η άμεση επαφή με το κοινό τις Δευτέρες του Μαρτίου που δεν μπορεί να υποκαταστήσει καμία ηχογράφηση;
«Η αλήθεια είναι πως άργησα να μπω στον χώρο των ζωντανών εμφανίσεων· και αυτό όχι τυχαία, διότι εργαζόμουν δεκαπέντε χρόνια στην Αμερική και, δεύτερον, περίμενα να έχω ένα σημαντικό σώμα δουλειάς, για να μπορώ να το παρουσιάσω στο κοινό. Μετά από πέντε χρόνια ενεργός σε αυτό -από το Ηρώδειο, στο Μέγαρο, στο Gazarte και τώρα στο VOX, απολαμβάνω έναν μοναδικό διάλογο με τους εξαιρετικούς μουσικούς που με εμπιστεύονται και τους ανθρώπους που έρχονται να μοιραστούμε αληθινές στιγμές συγκίνησης».
Πιστεύετε ότι στην εποχή της ταχύτητας και των singles, ο κόσμος έχει ανάγκη από παραστάσεις που λειτουργούν ως «μουσικές μνήμες», όπως η παράσταση «Δικά μου ή Δανεικά»;
«Ο κόσμος έχει ανάγκη να ταυτιστεί με αυτό που συμβαίνει στη σκηνή και να νιώσει πως δεν έχει έρθει κάποιος να του κάνει επίδειξη ταλέντου ή γνώσεων. Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η επικοινωνία και η μουσική απόλαυση. Η εποχή που ζούμε απαιτεί από τους καλλιτέχνες να παίρνουν σαφή θέση στα μουσικά πράγματα».
Είναι η «μουσική μνήμη» ένα ασφαλές καταφύγιο για τον σύγχρονο ακροατή;
«Το να γράψει κάτι στη συνείδηση του κοινού και να γίνει “μουσική μνήμη”, δεν εκβιάζεται. Για παράδειγμα, η παράσταση “Τα Ρεμπέτικα + fado, tango, blues” που έκανα για δύο συνεχόμενες χρονιές στο Ηρώδειο, αισθάνομαι ότι άφησε ένα αποτύπωμα στους ανθρώπους. Θεωρώ ότι ήταν σημαντικό να παρουσιάσω τις εκλεκτικές συγγένειες των συνθετών που ζούσαν σε κοινές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης, χωρίς διδακτικό τόνο αλλά με όση αθωότητα μας έχει απομείνει».
Μετά τις εμφανίσεις στις 2 και 16 Μαρτίου, η επόμενη καλλιτεχνική επιθυμία;
«Θα ήθελα πολύ να ταξιδέψουν “Τα Ρεμπέτικα + fado, tango, blues” στο εξωτερικό· και να παρουσιάσω την παράσταση που θα δείτε στο VOX, σε περισσότερα μέρη στην Ελλάδα».
Συμμετέχουν οι εξαιρετικοί σολίστ:
Τάκης Βασιλείου: Κρουστά
Νικόλας Γαρουφαλλάκης: Πλήκτρα
Παρασκευάς Κίτσος: Μπάσο
Νίκος Μέρμηγκας: Μπουζούκι
Jim Staridas: Τρομπόνι
Ντίνος Χατζηιορδάνου: Ακορντεόν
Γιώργος Χατζόπουλος: Κιθάρα
και ο συνθέτης στο Πιάνο
Σχεδιασμός Ήχου: Ηλίας Λάκκας
Σχεδιασμός Φωτισμού: Φίλιππος Τρέπας
Ηχολήπτης Σκηνής: Θράσος Αμπατζής
Πληροφορίες:
VOX | ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 16
ΤΗΛ. ΚΡΑΤΗΣΕΩΝ: 210 3475900
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:00
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/minos-matsas-dika-mou-i-daneika
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
