© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Tο ταλέντο της ηθοποιού Περού Καβαλιέρι διαπίστωσε η βραβευμένη με Όσκαρ -για την κορυφαία ερμηνεία της στα «Μαθήματα Πιάνου» (1993), Χόλι Χάντερ, που την ενθάρρυνε να σπουδάσει υποκριτική στη Νέα Υόρκη· μια συμβουλή που, όπως λέει η ίδια, άλλαξε τη ζωή και καθόρισε την πορεία της.
Και κάπως έτσι, η Καβαλιέρι βρέθηκε να συμπρωταγωνιστεί πλάι στην Μπραϊάνα Κοέν -γνωστή από το «Orange is the new Black» στη φετινή ταινία του Lifetime «A Home to Die for».
Μιλήσαμε μαζί της.
Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για την πορεία σας μέχρι σήμερα;
«Η πορεία μου δεν ήταν ποτέ γραμμική. Ήταν γεμάτη στροφές, προκλήσεις και όμορφες στιγμές. Γεννήθηκα στο Σιάτλ, μεγάλωσα ανάμεσα στην Αθήνα και την Καλιφόρνια και σπούδασα στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες, πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, όπου ζω σήμερα στην Αθήνα με τη μικρή μου κόρη. Αυτός ο συνδυασμός εμπειριών διαμόρφωσε την ταυτότητά μου, τόσο ως άνθρωπο όσο και ως ηθοποιό.
Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου πολύ νωρίς, αλλά η επαγγελματική μου πορεία ξεκίνησε όταν άρχισα να εκπαιδεύομαι σοβαρά: πρώτα με τον πρώτο μου μέντορα στην Καλιφόρνια, έπειτα στο Stella Adler Conservatory στη Νέα Υόρκη και αργότερα στο Beverly Hills Playhouse στο Λος Άντζελες. Με τα χρόνια εργάστηκα σε Ελλάδα, ΗΠΑ και διεθνείς παραγωγές, χτίζοντας σταδιακά μια καριέρα για την οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Ταυτόχρονα, ξέρω ότι έχω ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μου, και συνεχίζω να δουλεύω για να εξελίσσομαι».
Ποιο ήταν το πρώτο σημείο σταθμός που σας έκανε να αποφασίσετε να ακολουθήσετε καλλιτεχνική πορεία;
«Ένα από τα πρώτα σημεία ήρθε στην πέμπτη δημοτικού, όταν συνειδητοποίησα ότι η υποκριτική θα μου έδινε τη δυνατότητα να ζήσω πολλές ζωές· να γίνω δικηγόρος, χορεύτρια, αθλήτρια και άλλα πολλά, απλώς μέσα από την αφήγηση. Αυτή η ανακάλυψη με γέμισε χαρά, γιατί ένιωσα ότι είχα βρει το μέρος όπου ανήκω.
Αργότερα, η ενθάρρυνση της Holly Hunter να ακολουθήσω σοβαρά την υποκριτική και να κάνω αίτηση σε μια δραματική σχολή -επειδή της θύμιζα τον εαυτό της, αποτέλεσε κομβικό σημείο. Το να ακούσω αυτά τα λόγια από μια σπουδαία καλλιτέχνιδα, φύτεψε μέσα μου την ιδέα ότι θα μπορούσα, πραγματικά, να ακολουθήσω επαγγελματικά αυτήν την πορεία».
Υπήρξε κάποιος ή κάποια που σας ενέπνευσε σημαντικά, στην αρχή της διαδρομής σας;
«Ο πρώτος άνθρωπος που με ενέπνευσε ήταν ο Τζιμ Κίρκγουντ, ο πρώτος μου μέντορας στην Καλιφόρνια. Ήταν αυτός που μου άνοιξε την πόρτα στον κόσμο της υποκριτικής, πίστεψε σε μένα πριν από όλους και μου έδειξε την πειθαρχία, τη φαντασία και την ειλικρίνεια που απαιτεί η τέχνη μας. Μου έμαθε ότι χρειάζεται να γνωρίζουμε τόσο καλά τον εαυτό μας ώστε να μπορούμε να γίνουμε ένας λευκός καμβάς, πάνω στον οποίο μπορούμε να “ζωγραφίσουμε” τον κάθε χαρακτήρα. Η βάση που μου έδωσε εξακολουθεί να με συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Αργότερα, η Holly Hunter συνέχισε να με εμπνέει, αλλά ο Jim ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την ηθοποιό μέσα μου».
Ποιο είναι το πιο δύσκολο εμπόδιο που έχετε αντιμετωπίσει στην καριέρα σας και πώς το ξεπεράσατε;
«Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια ήταν να ισορροπήσω την ταυτότητά μου ανάμεσα στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ. Το να μεγαλώνεις ανάμεσα σε δύο κουλτούρες σου δίνει βάθος και ευαισθησία, αλλά συχνά σε κάνει να νιώθεις ότι δεν ανήκεις απόλυτα πουθενά. Με τον καιρό, όμως, συνειδητοποίησα ότι αυτή η ενδιάμεση θέση δεν ήταν μειονέκτημα, αλλά πλεονέκτημα, και έμαθα να τη χρησιμοποιώ δημιουργικά.
Η υποκριτική από μόνη της είναι απαιτητική, χρειάζεται αντοχή, επιμονή και συνεχή εξέλιξη. Υπάρχουν στιγμές που η δουλειά με δοκιμάζει συναισθηματικά, αλλά συνεχίζω να μένω πιστή στην τέχνη μου, να εκπαιδεύομαι και να επιλέγω ιστορίες που έχουν νόημα για μένα. Η μητρότητα με έχει γειώσει και μου έχει δώσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και στόχο, ενώ ταυτόχρονα μου υπενθυμίζει ότι η διαδρομή συνεχίζεται».
Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας καλλιτεχνικό στυλ;
«Θα έλεγα ότι το στυλ μου βασίζεται στη συναισθηματική αλήθεια. Με ελκύουν ρόλοι που απαιτούν ευαλωτότητα και πολυπλοκότητα, χαρακτήρες με εσωτερικές αντιφάσεις ή που ανήκουν σε δύο κόσμους, ίσως επειδή κι εγώ έχω ζήσει έτσι.
Προσπαθώ να φέρνω την αλήθεια σε κάθε χαρακτήρα που ερμηνεύω. Με ενδιαφέρουν ρόλοι που με κάνουν να εμβαθύνω, να εξερευνώ και να συνδέομαι ουσιαστικά με το κοινό, ακόμα κι αν η διαδικασία είναι συναισθηματικά απαιτητική».
Υπάρχει κάποιο έργο σας που θεωρείτε ορόσημο ή αγαπημένο; Και γιατί;
«Ένα από τα ορόσημα για μένα ήταν το “A Home to Die For”. Ο ρόλος είχε μεγάλη συναισθηματική ένταση και απαιτούσε βαθύ εσωτερικό παίξιμο, ενώ το γεγονός ότι γυρίστηκε στην Ελλάδα με διεθνή ομάδα τον έκανε ακόμη πιο ξεχωριστό. Ήταν σαν να ενώθηκαν οι δύο κόσμοι μου: η ελληνική καταγωγή και η αμερικανική εκπαίδευση.
Η εμπειρία αυτή με εξέλιξε ως ηθοποιό, με έκανε να εκτιμήσω την πορεία μου έως τώρα και να αναγνωρίσω ότι, παρά την πρόοδο, έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου».
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
