Όταν ο ΣΕΒ επανατοποθετείται

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019 09:25
UPD:09:25
Δελτίο Τύπου
A- A A+

Από την έντυπη έκδοση

Του Α. Δ. Παπαγιαννίδη
adpapagiannidis@gmail.com

Πάντα έχει το ενδιαφέρον της η διοργάνωση της δημόσιας παρουσίας του ΣΕΒ, με αφορμή την ετήσια Γενική Συνέλευσή του. Γιατί άλλοτε πιο έμμεσα, άλλοτε πιο στοχευμένα λειτουργεί ως ένας δείκτης τόσο των εκτιμήσεων της επιχειρηματικής κοινότητας για την πορεία και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, όσο και της τοποθέτησής της απέναντι στην κρατική εξουσία. Ως προς την πρώτη παρατήρηση -του τι δηλαδή αντιπροσωπεύει ο ΣΕΒ- ας μην ξεχνούμε το πώς μετεξελίχθηκε από Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων σε Σύνδεσμο Ελληνικών Βιομηχανιών και αργότερα σε Σύνδεσμο Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης  

Ως προς τη δεύτερη, ας μην παραβλέπεται η σκηνοθεσία: στην πρωινή / κλειστή συνεδρίαση παραδοσιακά τοποθετείται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φέτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ στην απογευματινή συνεδρίαση τον λόγο, επίσης παραδοσιακά, λαμβάνει ο πρωθυπουργός, όπου φέτος ο Αλέξης Τσίπρας, επιλέγοντας να αντιπροσωπευθεί από τον αντιπρόεδρο, και πιο χαμηλότονο, Γιάννη Δραγασάκη, έκανε πολλούς να παρατηρήσουν τη διαφορά από, ας πούμε, το 2014. Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας (τότε επερχόμενος, έναντι του απερχόμενου ήδη -απεδείχθη- Αντώνη Σαμαρά) είχε μεν παραστεί ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στην πρωινή συνεδρίαση, αλλά... είχε συγκεντρώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και από τον τότε πρωθυπουργό.

Προσπαθώντας ακριβώς να χτίσει μιαν εικόνα επόμενης μέρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε στη φετινή Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ (που είχε επιλέξει το σύνθημα #ElladaAllios, με λογική «Το αύριο σήμερα») από τους Έλληνες επιχειρηματίες «να δείξουν στους ξένους ότι πρώτοι αυτοί εμπιστεύονται τη χώρα τους». Υποσχόμενος μείωση φόρων και εισφορών και ενίσχυση της ρευστότητας, κάλεσε «να επενδύσετε στη χώρα, να πληρώνετε τους φόρους, να προστατεύετε το περιβάλλον, να είστε δίπλα στους εργαζόμενους». Αργότερα την ίδια μέρα, ο Γιάννης Δραγασάκης (απευθυνόμενος από μέρους του πρωθυπουργού) μίλησε για ένα «δρόμο που δεν αναζητά τις εύκολες λύσεις που όμως συσσωρεύουν βάρη για το μέλλον, αλλά βιώσιμες λύσεις, διατηρήσιμα αποτελέσματα». Αποδέχθηκε την ύπαρξη υπερφορολόγησης, αλλά «για όσους πράγματι πληρώνουν φόρους», ενώ οι φοροελαφρύνσεις πρέπει να είναι στοχευμένες, με λογική δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης.

Όμως η φετινή διοργάνωση είχε και μιαν άλλη διαφοροποίηση, που ενώ δείχνει εσωτερική/διαρθρωτική αξίζει να προσεχθεί. Είναι η αλλαγή αυτή η μετάβαση από 20μελές Δ.Σ. σε 25μελές -με την προσθήκη Περιφερειακών Συνδέσμων και εξαγωγικού φορέα και με δημιουργία αντίστοιχων συμβουλευτικών οργάνων Βιομηχανίας, Εξαγωγών και Περιφερειακών/Τοπικών. Κι αν αυτή η διαρθρωτική πρωτοβουλία δείχνει μια τάση να αντισταθμιστεί η τρίχρονη ήδη πορεία της «Ελληνικής Παραγωγής» -η οποία ακριβώς την επαναφορά έμφασης στη βιομηχανία/μεταποίηση είχε στο επίκεντρό της, αλλά και τους Περιφερειακούς Συνδέσμους κινητοποίησε- καθώς και η ανάδυση σε ρόλο θεσμοθετημένου κοινωνικού εταίρου του ΣΒΒΕ/Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας, παραξενεύει κάπως το ότι από το νέο άνοιγμα του ΣΕΒ «λείπει» μια άλλη πρωτοβουλία. Η οποία, μάλιστα, είχε ξεκινήσει δυναμικά πριν από κάποιους μήνες δημιουργώντας αρκετές προσδοκίες: πρόκειται για τη διαμόρφωση, μέσα στον Σύνδεσμο, δομών που έδιναν φωνή και ρόλο στις πάντα σημαντικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά τις φάσεις μετεξέλιξης του ΣΕΒ από αρκετά κλειστή «σχεδόν λέσχη» σε εργαλείο επεξήγησης και προβολής των θέσεων του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας -στοίχημα που από μόνο του έχει πολιτική λειτουργία- και εν συνεχεία σε πλατφόρμα συνδιαμόρφωσης εκείνου που (και λόγω Ε.Ε.) μάθαμε ως δράση των «κοινωνικών εταίρων», βλέπουν με προσεκτικό τρόπο τις μεταβολές κλίματος. Από την εποχή Θόδωρου Παπαλεξόπουλου, όταν έγινε η «υποδοχή» της διαρθρωτικής αλλαγής που έφερε η εποχή του ΠΑΣΟΚ α' περιόδου ή την προσπάθεια ανοίγματος επί Στέλιου Αργυρού, μέχρι τις πολιτικότερες φάσεις -διαδοχικά- Οδυσσέα Κυριακόπουλου, Δημήτρη Δασκαλόπουλου και Θόδωρου Φέσσα (με τους δυο τελευταίους να έχουν «σηκώσει» τα χρόνια κρίσης/μνημονίων) οι προσαρμογές, οι μεταλλάξεις και οι επανατοποθετήσεις του ΣΕΒ έπαιξαν άλλοτε τον ρόλο προάγγελου επερχόμενων (πάλιν η έννοια...) εξελίξεων και άλλοτε προσπάθειας ανάσχεσης των επιλογών. 

Καθώς αν σταθεί κανείς στις δημοσκοπικές, αλλά και προγραμματικές προαναγγελίες εν όψει της κάλπης της 7ης Ιουλίου διαπιστώνει ότι «κάτι κινείται», θεωρούμε ότι τις παραπάνω διαρθρωτικές/οργανωτικές κινήσεις του Συνδέσμου χρήσιμο θα ήταν να τις δει κανείς (και) με το φόντο μιας συζήτησης περί «αξιών και αξίων» σε λογική «Το αύριο σήμερα» και #ElladaAllios που πήγε να ανοίξει. Αναφερόμαστε στην επιλογή να στηρίξει ο ΣΕΒ την ανοιχτή/δημόσια συνεδρίασή του σε μια ανάδειξη περιπτώσεων επιτυχίας/best practices. Και μάλιστα τόσο από τον κυρίως επιχειρηματικό χώρο όσο και από την κοινωνία των πολιτών (έμμεση απονομή τιμής στα χρόνια Παπαλεξόπουλου, θα λέγαμε). Διάθεση επανατοποθέτησης;  

Προτεινόμενα για εσάς

Δημοφιλή