«Βρισκόμαστε στον σκληρό πυρήνα της ανεργίας». Αυτή είναι η φράση «κλισέ» που χρησιμοποιούν εκπρόσωποι της κυβέρνησης για να περιγράψουν το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ανεργία δυσκολεύεται να «γράψει» κάτω από το 8%.
Βέβαια, πού είναι οι εποχές που η ανεργία δυσκολευόταν να πέσει κάτω από το 20%, θα απαντήσουν όσοι βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και θα έχουν δίκιο.
Όμως, τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν, για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, ότι η ανεργία, σε τριμηνιαίο επίπεδο, αυξήθηκε! Στο α΄ τρίμηνο του 2026, λοιπόν, ανήλθε στο 10,6%, όταν είχε υπολογιστεί στο 10,4%, ακριβώς πριν από έναν χρόνο. Δεν στεκόμαστε στο προφανές ότι βλέπουμε, μετά από καιρό, διψήφια ανεργία. Ούτε, στο ότι μιλάμε για το α΄ τρίμηνο, άρα για μια χρονική στιγμή, που η εποχική απασχόληση υπολειτουργεί, μιας και η θερινή τουριστική περίοδος δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. Από μόνη της, αυτή η οριακή αύξηση συνιστά είδηση και πεδίο ευρύτερης αναζήτησης και προβληματισμού.
Επί της ουσίας, είναι κρίσιμο το πού «θα κάτσει» το β΄ τρίμηνο. Το 2025 είχε υπολογιστεί στο 8,6% η ανεργία. Άρα, θα πρέπει φέτος να υποχωρήσει κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες, από το 10,6% του α΄ τριμήνου για να πιάσει τα περσινά standards. Αν κινηθεί υψηλότερα, τότε θα μιλάμε για συνέχιση του φαινομένου που διαπιστώνεται στο α΄ τρίμηνο της τρέχουσας χρονιάς, άρα για ενδεχόμενη αλλαγή της τάσης. Διαφορετικά, μάλλον δεν θα έχει ιδιαίτερη αξία, αφού η πτώση θα συνεχιστεί. Απλώς, υπήρξε μια τρίμηνη διακοπή.
Το ντόμινο που δημιουργείται, όμως, δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας και πρέπει επίσης να προβληματίσει τους ιθύνοντες.
Για άλλη μια χρονιά, καταγράφονται χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας. Δεν είναι μόνο ο τουρισμός και η εστίαση, που εκπρόσωποι του κλάδου κάνουν λόγο για τουλάχιστον 80.000 κενά. Στα ξενοδοχεία μόνο, υπολογίζουν σε τουλάχιστον 30.000 τις κενές θέσεις.
Για να μη μιλήσουμε για τον πρωτογενή τομέα ή για τις κατασκευές, που επίσης τα κενά φαίνονται «δια γυμνού οφθαλμού». Η ύπαρξη κενών θέσεων, με παράλληλη μείωση της ανεργίας, έχει εξήγηση. Οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να βρουν εργαζόμενους, αφού οι άνεργοι είναι ολοένα και λιγότεροι.
Όταν όμως οι κενές θέσεις καλά κρατούν, αλλά η ανεργία ανεβαίνει, τότε κάτι άλλο συμβαίνει. Ο κίνδυνος να υπάρχουν διαθέσιμοι εργαζόμενοι, που όμως αρνούνται να δουλέψουν με αυτές τις συνθήκες εργασίας, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το ίδιο συμβαίνει εάν οι διαθέσιμοι εργαζόμενοι επιλέγουν να αφήσουν τη χώρα και να αναζητήσουν επαγγελματική καριέρα εκτός συνόρων. Πάλι τα κενά παραμένουν ακάλυπτα.
Βέβαια, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που έχει θεσμοθετήσει η κυβέρνηση, ίσως να «κουκουλώνει» κάπως το πρόβλημα. Οι επιχειρήσεις έρχονται σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους, τους βάζουν να δουλέψουν περισσότερες ώρες ή και μέρες, κατά τη θερινή περίοδο και μετά από ένα τετράμηνο, το φθινόπωρο, ισοφαρίζουν τη διαφορά με αντίστοιχη μείωση ωραρίου. Τώρα τους χρειάζονται παραπάνω, τώρα τους έχουν. Μέχρι τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο, βλέπουμε. Άρα, η τάση μπορεί να κρύβει πρόβλημα, αλλά η διευθέτηση, εν μέρει, το τακτοποιεί. Ή το κρύβει επιμελώς.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
